III Nsm 1034/24

<p> <span class="underline"> <!-- -->Sygn. akt III Nsm 1034/24</span> </p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 4 czerwca 2025 r.</p> <p>Sąd Rejonowy w Toruniu Wydział III Rodzinny i Nieletnich w składzie następującym</p> <p>Przewodniczącysędzia Piotr Kawecki</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2025r. w <span class="anon-block">H.</span> </p> <p>na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z wniosku <span class="anon-block">R. N.</span>, <span class="anon-block">T. P.</span> </p> <p>przy uczestnictwie <span class="anon-block">U. I. (1)</span>, <span class="anon-block">S. I.</span> </p> <p>o ustalenie kontaktów z małoletnią <span class="anon-block">F. I. (1)</span> </p> <p> <strong> <!-- -->postanawia:</strong> </p> <p>1.  umorzyć postępowanie,</p> <p>2.  nie obciążać <span class="anon-block">R. N.</span> i <span class="anon-block">T. P.</span> obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania na rzecz <span class="anon-block">U. I. (1)</span> i <span class="anon-block">S. I.</span>.</p> <p>Sygn. akt III Nsm 1034/24</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->postanowienia z dnia 4 czerwca 2025 r. </strong> </p> <p>Na mocy postanowienia z dnia 4 czerwca 2025 r. Sąd Rejonowy w Toruniu umorzył postępowanie w niniejszej sprawie, z uwagi na wycofanie wniosku przez wnioskodawczynie - <span class="anon-block">R. N.</span> i <span class="anon-block">T. P.</span> oraz wyrażenie zgody na cofnięcie wniosku przez uczestników postępowania – <span class="anon-block">U. I. (1)</span> i <span class="anon-block">S. I.</span>, o czym orzeczono w punkcie 1 w/w postanowienia.</p> <p>W punkcie 2 postanowienia z dnia 4 czerwca 2025 r., (sprostowanym w dniu 16 lipca 2025 r.) Sąd postanowił nie obciążać <span class="anon-block">R. N.</span> i <span class="anon-block">T. P.</span> obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania na rzecz <span class="anon-block">U. I. (2)</span> i <span class="anon-block">S. I.</span>.</p> <p>Przedmiotowa sprawa dotyczyła wniosku złożonego w dniu 28 czerwca 2024 r. o ustalenie kontaktów <span class="anon-block">R. N.</span> i <span class="anon-block">T. P.</span> z małoletnią <span class="anon-block">F. (1)</span>.</p> <p>W dniu 28 stycznia 2025 r. do Sądu wpłynął wniosek <span class="anon-block">R. N.</span> i <span class="anon-block">T. P.</span> o wycofanie złożonego wniosku o ustalenie kontaktów z małoletnią <span class="anon-block">F. I. (1)</span>. Wnioskodawczynie wyjaśniły, iż po wspólnych rozmowach, konsultacjach i sugestiach sędziego, który ma doświadczenie w orzekaniu w podobnych sprawach, kierując się dobrem małoletniej, zdecydowały się na wycofanie wniosku.</p> <p>W wyniku wycofania wniosku, Sąd zwrócił się do uczestników postępowania <span class="anon-block">U. I. (1)</span> i <span class="anon-block">S. I.</span> o wskazanie, czy wyrażają zgodę na cofnięcie wniosku. W dniu 6 maja 2025 r. do Sądu wpłynęło pismo pochodzące od uczestników postępowania, w którym wyrazili oni zgodę na wycofanie wniosku. Ponadto, w piśmie wniesiono o zasądzenie od wnioskodawczyń na rzecz uczestników kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według załączonego do pisma zestawienia kosztów.</p> <p>Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 203;art. 203 § 1;art. 203 § 4)">art. 203 § 1 i 4 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 13;art. 13 § 2)">art. 13 § 2 k.p.c.</a>, wnioskodawca może cofnąć wniosek. Sąd może uznać cofniecie wniosku za niedopuszczalne, gdy okoliczności sprawy wskazują, że czynność ta jest sprzeczna z prawem lub zasadami współżycia społecznego lub zmierza do obejścia prawa.</p> <p>W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 512)">art. 512 k.p.c.</a> oświadczenie o cofnięciu wniosku jest skuteczne, gdy nie sprzeciwili się temu uczestnicy postępowania, ale dopiero po rozpoczęciu posiedzenia, albo po złożeniu przez uczestników oświadczenia na piśmie. Oświadczenie o cofnięciu wniosku jest nieskuteczne, jeśli wszczęcie postępowania mogło nastąpić z urzędu.</p> <p>Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 355;art. 355 § 1)">art. 355 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 13;art. 13 § 2)">art. 13 § 2 k.p.c.</a> wskazuje, że Sąd umorzy postępowanie jeśli wnioskodawca ze skutkiem prawnym cofnął wniosek.</p> <p>W przedmiotowej sprawie Sąd uznał, ze cofnięcie wniosku w sprawie nie zmierza do obejścia prawa ani nie jest sprzeczne z prawem, ani z zasadami współżycia społecznego. Wycofanie wniosku było zatem w pełni skuteczne i mając na uwadze powyższe, Sąd w punkcie 1 sentencji postanowienia z dnia 4 czerwca 2025 r. postanowił umorzyć postępowanie w sprawie.</p> <p>Ponadto, w punkcie 2 sentencji w/w postanowienia, Sąd postanowił nie obciążać wnioskodawczyń obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania na rzecz uczestników postępowania. W przedmiotowej sprawie uczestnicy postępowania zdecydowali się na skorzystanie z usług profesjonalnego pełnomocnika.</p> <p>W postanowieniu Sądu Najwyższego z dnia 20 kwietnia 2012 r., III CZ 17/12 (LEX nr <span class="anon-block">(...)</span>) stwierdzono, że „hipoteza przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 102)">art. 102 k.p.c.</a>, odwołująca się do występowania "wypadków szczególnie uzasadnionych", pozostawia sądowi orzekającemu swobodę oceny czy fakty związane z przebiegiem procesu, jak i dotyczące sytuacji życiowej strony, stanowią podstawę do nie obciążania jej kosztami procesu.”</p> <p>W doktrynie prawa procesowego oraz judykaturze sądów występuje jednolity pogląd, że „artykuł 102 ma odpowiednie zastosowanie także w postępowaniu nieprocesowym (por. uzasadnienie postanowienia z dnia 19 lutego 1973 r., II CZ 29/73, OSNCP 1973, nr 12, poz. 223 z omówieniem W. Siedleckiego, Przegląd orzecznictwa, PiP 1974, z. 11, s. 141 i postanowienie SN z dnia 15 grudnia 2010 r., II CZ 151/10)” (Jacek Gudowski [w:] „<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">Kodeks postępowania cywilnego</a>. Komentarz. Tom I” pod redakcją Tadeusza Erecińskiego, Wydawnictwo <span class="anon-block">(...)</span>, wydanie 5, Warszawa 2016, str. 628)</p> <p>W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie zachodzą szczególne okoliczności uzasadniające nieobciążanie wnioskodawczyń obowiązkiem zwrotu kosztów postępowania na rzecz uczestników postępowania.</p> <p> <span class="anon-block">R. N.</span> i <span class="anon-block">T. P.</span> były przeświadczone o zasadności swoich żądań zawartych we wniosku złożonym do Sądu w niniejszej sprawie, jednakże w toku sprawy, po konsultacjach i namyśle, kierując się przede wszystkim dobrem małoletniej <span class="anon-block">F. I. (2)</span> postanowiły wycofać złożony przez siebie wniosek o ustalenie kontaktów z małoletnią.</p> <p>W rezultacie postępowanie w niniejszej sprawie zostało umorzone i nie zachodziła konieczność dokonywania dalszych czynności procesowych, w tym nie było koniecznym przesłuchanie licznych świadków, o których przeprowadzenie dowodu z zeznań wnioskowały strony.</p> <p>W przedmiotowej sprawie materiał procesowy zgromadzony do chwili umorzenia postępowania obejmował około 100 kart w aktach sprawy, przy czym zostali już przesłuchani rodzice małoletniej oraz wnioskodawczynie, jak również w sprawie została wysłuchana sama małoletnia. Pomimo tego, że w postępowaniu zostały już przeprowadzone niektóre czynności dowodowe, to w ocenie Sądu, całe postępowanie nie wymagało dużego nakładu pracy poczynionego przez profesjonalnego pełnomocnika i zakończyło się na dość wczesnym etapie. Sąd wziął pod uwagę celowość poniesionych kosztów oraz niezbędność ich poniesienia z uwagi na charakter sprawy. Przy ustalaniu wysokości kosztów poniesionych przez stronę reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika, Sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika oraz czynności podjęte przez niego w sprawie, w tym czynności podjęte w celu polubownego rozwiązania sporu, również przed wniesieniem pozwu, a także charakter sprawy i wkład pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Możliwość przyznania przez Sąd kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, jest zależna przede wszystkim od rodzaju i stopnia zawiłości sprawy oraz niezbędnego nakładu pracy pełnomocnika. Uczestnicy zdecydowali się na usługi profesjonalnego pełnomocnika z własnego wyboru i w ocenie Sądu, kierując się zasadą słuszności, uczestnicy sami powinni ponieść związane z tym koszty. Sąd wziął pod rozwagę, iż to z inicjatywy wnioskodawczyń został wycofany wniosek oraz fakt, iż w przedmiotowej sprawie wnioskodawczynie nie korzystały z usług profesjonalnego pełnomocnika. W ocenie Sądu, paradoksalnie, interesy stron postępowania nie były sprzeczne – nadrzędnym interesem niniejszego postępowania było dobro małoletniej <span class="anon-block">F. I. (2)</span> i szanując to dobro wnioskodawczynie zdecydowały o cofnięciu złożonego wniosku.</p> <p>Mając powyższe na uwadze, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 203;art. 203 § 2)">art. 203 § 2 k.p.c.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 13;art. 13 § 2;art. 102)">art. 13 § 2 i art. 102 k.p.c.</a>, orzeczono jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.</p> </div>