I SA/Łd 1331/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział I w składzie następującym: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. i K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie rozłożenia na raty zaległego podatku od nieruchomości za lata 2007-2010 p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 2 października 2012 r. M. K. oraz K. W. wniosły skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie rozłożenia na raty zaległości z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2007-2010 oraz odsetek o tych zaległości. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o oddalenie skargi. Zarządzeniem z dnia 24 października 2012 r. skarżące zostały wezwane solidarnie do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 500 zł, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia został doręczony stronom w dniu 30 października 2012 r. Wpis nie został uiszczony. W dniu 5 listopada 2012 r. skarżące złożyły pismo zawierające oświadczenie o cofnięciu skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić pomimo oświadczenia stron, iż cofają skargę. Stosownie do art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 13 marca 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej w skrócie jako: "P.p.s.a", skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Cofnięcie skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest czynnością procesową strony, której dopuszczalność i skuteczność są uzależnione od warunków przewidzianych przez prawodawcę dla czynności procesowych. Należy podkreślić, że strona skarżąca może cofnąć skargę wyłącznie wtedy, gdy wszczęła ona postępowanie sądowoadministracyjne, tzn. gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków formalnych i fiskalnych, które stałyby w opozycji do nadania jej dalszego biegu. Stosownie do art. 220 § 1 P.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.). Z powyższego wynika, że cofnąć można skargę skutecznie wniesioną, a zatem taką od której został m.in. uiszczony wpis sądowy. Niewykonanie zarządzenia sądu o obowiązku uiszczenia wpisu skutkuje odrzuceniem skargi, a nie umorzeniem postępowania z powodu jej cofnięcia (por. postanowienia WSA w Łodzi z dnia 28 lipca 2010 r. sygn. akt II SAB/Łd 26/10 i z dnia 2 marca 2011 r. sygn. akt III SA/Łd 56/11 oraz postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2012 r. II OSK 928/12). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., odrzucił skargę. t.n.