II OSK 294/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 1058/16 w sprawie ze skargi K.D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2016 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 13 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K.D. (dalej: skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2016 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] września 2015 r. Wojewoda Lubuski odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Gorzowa Wielkopolskiego z [...] kwietnia 2004 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A.M. (dalej: inwestor) pozwolenia na rozbudowę wewnętrznej instalacji gazowej na potrzeby socjalno-bytowe lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku jednorodzinnym wraz z włączeniem dwufunkcyjnego kotła gazowego w budynku położonym przy [...], na działce nr ew. [...]. Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Gorzowa Wielkopolskiego z [...] kwietnia 2004 r. wystąpiła skarżąca. Odwołanie od tej decyzji wniosła skarżąca. Decyzją z [...] marca 2016 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] września 2015 r. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003 r., nr 207, poz. 2016 ze zm., według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji – dalej: Prawo budowlane), pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę inwestor złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością (działka nr ew. 1115) na cele budowlane. Organ uznał, że nie doszło do rażącego naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego. Przepisy Prawa budowlanego nie nakładają na inwestora obowiązku udowodnienia ani nawet uprawdopodobnienia zgodności treści złożonego przez siebie oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym. Oświadczenie nie musi być poparte stosowną dokumentacją. W ocenie organu odwoławczego, na etapie postępowania zwykłego nie było jakichkolwiek podstaw uzasadniających stwierdzenie, że oświadczenie złożone przez inwestora jest niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym lub prawnym. W szczególności ze złożonego oświadczenia wynika jednoznacznie, kto je złożył, jakiej dotyczy nieruchomości, jaki jest tytuł prawny do nieruchomości (współwłasność) oraz z jakich dokumentów wynika prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (akt notarialny z 1 lutego 1985 r. Rep A 195/85 i pisemna zgoda współwłaściciela – M.P. - z 26 marca 2004 r.). Ponadto oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zostało opatrzone własnoręcznym podpisem inwestora. Organ odwoławczy podkreślił, że w toku postępowania zwykłego oświadczenie nie było kwestionowane przez żadną ze stron postępowania, w szczególności przez M.P. Brak jest też jakichkolwiek dokumentów, które mogłyby podważać prawdziwość oświadczenia. Ewentualny brak prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane mógłby stanowić przesłankę do wznowienia postępowania. Odnosząc się do zarzutu, że wniosek inwestora o pozwolenie na budowę jest sprzeczny z wydaną decyzją Prezydenta Miasta Gorzowa Wielkopolskiego z [...] kwietnia 2004 r., organ odwoławczy wskazał, że z treści wniosku jednoznacznie wynika, że inwestor wnosił o pozwolenie na rozbudowę instalacji gazowej i taka też jest treść osnowy decyzji Prezydenta Miasta Gorzowa Wielkopolskiego z [...] kwietnia 2004 r. Bez znaczenia jest, że projekt budowlany zatytułowany jest "wewnętrzna instalacja gazowa – przebudowa". Skargę na powyższą decyzję wniosła skarżąca. Oddalając skargę Sąd I instancji podzielił stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że kontrolowana w trybie stwierdzenia nieważności decyzja o pozwoleniu na budowę nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a w szczególności art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. W dacie wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę, tj. w dniu 1 kwietnia 2004 r., z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 lipca 2003 r.) wynikało, że inwestor zobowiązany jest jedynie dołączyć do wniosku, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W stosunku do stanu prawnego obowiązującego do 10 lipca 2003 r. nastąpiła modyfikacja polegająca na tym, że w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę inwestor nie musiał wykazywać tytułu prawnego do nieruchomości za pomocą wszelkich środków dowodowych przewidzianych dla ogólnego postępowania administracyjnego, a więc składając akt notarialny nabycia nieruchomości lub wypis z księgi wieczystej. Istota nowej regulacji z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego miała na celu nie tylko ułatwienie dla inwestora, który nie musiał już dołączać dokumentu wykazującego jego prawo do terenu na cele budowlane, lecz także zwolnienie organu orzekającego w zwykłym postępowaniu od wyjaśniania kwestii, czy oświadczenie złożone przez inwestora jest prawdziwe. Oświadczenie takie jest bowiem składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, a złożenie nieprawdziwego oświadczenia rodzi skutek wznowieniowy (art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.) oraz odpowiedzialność karną. Złożenie oświadczenia stwarza domniemanie, że składający dysponuje prawem do nieruchomości. Sąd I instancji wskazał, że inwestor złożył stosowne oświadczenie wraz ze zgodą współwłaściciela. Natomiast podnoszona przez skarżącą kwestia braku zgody drugiego współwłaściciela została należycie oceniona przez organ odwoławczy. W czasie toczącego się postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę ani przez następnych kilka lat C.P. nie zgłaszała żadnych zastrzeżeń. Ponadto, zgoda wyrażona przez jednego ze współmałżonków, o ile nie stanowi obciążenia majątku wspólnego jest skuteczna, gdy podejmowana jest w ramach czynności zwykłego zarządu. W przedmiotowej sprawie budowa spornej instalacji gazowej nie obciąża nieruchomości wspólnej, a ponadto wyrażona zgoda zawiera zabezpieczenia dla właścicieli lokalu nr 2. W ocenie Sądu I instancji, nie można stwierdzić, że doszło do naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, a tym bardziej rażącego, które stanowiłoby podstawę do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc. W odniesieniu do zarzutów skargi Sąd I instancji wskazał, że prawdziwość oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie podlega weryfikacji w postępowaniu nadzorczym o stwierdzenie nieważności decyzji, ponieważ pozostawałoby to w sprzeczności z istotą obowiązującego uregulowania art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Ponadto Sąd I instancji podzielił stanowisko organu, że badana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie wywołuje skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania. Organ odwoławczy podkreślił, że sporna inwestycja nie była przedmiotem kontrowersji przez okres kilku lat. Dopiero spadkobiercy C. i M.P. podjęli działania zmierzające do wyeliminowania kwestionowanej decyzji z obrotu prawnego. Odnosząc się do kwestii zagrożenia dla życia i zdrowia mieszkańców przedmiotowego budynku Sąd I instancji wskazał, że nie ma bezpośredniego związku z oceną decyzji o pozwoleniu na budowę. Skarżąca nie powołuje się na wady zatwierdzonego projektu, które są przyczyną zagrożenia. Natomiast nie jest rolą organów w postępowaniu nieważnościowym badanie i ustalanie przyczyn złego stanu technicznego instalacji gazowej. Zdaniem Sądu I instancji, z materiału dowodowego nie wynika, żeby winę za to ponosił wadliwy projekt przebudowy instalacji. Za wystarczające Sąd I instancji uznał wyjaśnienia organu odwoławczego w zakresie znaczenia istniejących rozbieżności w nazewnictwie warunków zabudowy, pozwolenia na budowę i zatwierdzonego projektu. Pomimo różnic w nazewnictwie nie ma wątpliwości, jaka inwestycja została zatwierdzona. Dodatkowo Sąd I instancji oddalił wnioski dowodowe złożone przez skarżącą. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła skarżąca. Skarżąca w pierwszej kolejności zarzuciła naruszenie przepisów postępowania. Po pierwsze, nieważność postępowania z art. 183 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Polegało to na braku ustosunkowania się przez Sąd I instancji do całości zarzutów podnoszonych w skardze, a także dokonaniu samodzielnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz szeregu szczegółowo wymienionych uchybień. W ocenie skarżącej, uchybienia te jako uchybienia procesowe skutkują pozbawieniem strony możliwości obrony swych praw i mają istotny wpływ na wynik tej sprawy, a w konsekwencji naruszają przepisy art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. Po drugie, art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi na skutek błędnej wykładni art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 k.p.a. Polegało to na przyjęciu, że pomimo pominięcia wymaganej procedury wydania aktu określonej w art. 9, art. 10 § 1, art. 7, art. 61 § 4, art. 73 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a., decyzja Prezydenta Miasta Gorzowa Wlkp. z 1 kwietnia 2004 r. nie jest obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., nie narusza art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. Po trzecie, art. 133 § p.p.s.a. Polegało to na dokonaniu ustalenia stanu faktycznego nie wynikającego z akt sprawy, a "zastrzeżonego art. 16 k.p.c., art. 17 k.p.c. i art. 38 k.p.c. i art. 39 k.p.c." do wyłącznej kognicji sądu powszechnego i do orzekania w sprawach współwłasności wspólnej nieruchomości. Ponadto polegało to dokonaniu ustalenia stanu faktycznego niewynikającego z akt sprawy, a "zastrzeżonego art. 16 k.p.c., art. 17 k.p.c. i art. 41 k.p.c." do wyłącznej kognicji sądu powszechnego. Dotyczyło to również ustalenia stanu faktycznego "zastrzeżonego art. 539 k.p.c., art. 540 k.p.c. i art. 16 k.p.c. i art. 17 k.p.c.". Po czwarte, art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. przez niezastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy skarga powinna być uwzględniona. Po piąte, art. 135 w związku z art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. przez niezastosowanie art. 304 § 2 ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. nr 89, poz. 555 ze zmian.) i zaniechanie ustawowego obowiązku zawiadomienia organów ścigania o możliwości popełnienia przez stronę przestępstwa ściganego z urzędu, tj. art. 233 § 1 k.k. przez złożenie do organu nieprawdziwego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 w związku z art. 3 pkt 6 i 7 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r., Nr 207 poz. 2016 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że w znajdującym się w aktach sprawy dowodzie z dokumentu o nazwie i treści (prawnie chronionej prawem autorskim) "Projekt budowlany wewnętrzna instalacja gazowa - przebudowa", można bez sprostowania i bez postanowienia organu administracji nakładającego na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w terminie zakreślonym przez organ, dowolnie, samodzielnie, w każdym czasie, bez wiedzy i bez pisemnej zgody autorów twórców projektu dokonywać zmiany nazwy i treści. W konsekwencji doszło do naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i rozstrzygnięcia o kosztach postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że w tej sprawie pomimo wniosku skarżącej o rozpoznanie sprawy na rozprawie, sprawa została skierowania do rozpoznania na posiedzeniu na niejawnym, ponieważ Sąd uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020, poz. 1842 ze zm. – dalej: ustawa COVID-19). W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Po pierwsze, w pierwszej kolejności konieczne jest odniesienie się do zarzutu najdalej idącego, a więc zarzutu podnoszącego nieważność postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Nieważność postępowania z tej przyczyny zachodzi wówczas, gdy na skutek naruszenia przepisów przez Sąd I instancji, strona nie uczestniczy w postępowaniu, nie otrzymuje zawiadomień, zostaje pozbawiona możliwości przedstawienia swojego stanowiska i nie ma możliwości usunięcia skutków tych uchybień przed wydaniem wyroku. Do tego rodzaju uchybień w tej sprawie nie doszło. Skarżąca była zawiadamiana o wszystkich czynnościach w sprawie i miała możliwość przedstawienia swojego stanowiska. W ocenie skarżącej, naruszenie jej praw polegało na braku ustosunkowania się przez Sąd I instancji do całości zarzutów podnoszonych w skardze, a także dokonaniu samodzielnego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz szeregu szczegółowo wymienionych uchybień. W ocenie skarżącej, uchybienia te jako uchybienia procesowe skutkują pozbawieniem strony możliwości obrony swych praw i mają istotny wpływ na wynik tej sprawy, a w konsekwencji naruszają przepisy art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz w związku z art. 133 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. Stanowisko to jest nieprawidłowe. Ewentualne naruszenie powyższych przepisów może stanowić podstawę zarzutów kasacyjnych (które skarżąca w tej sprawie sformułowała). Uchybienia w zakresie sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku mogą więc stanowić co najwyżej podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., natomiast nie pozbawiają strony możliwości obrony swoich praw, ponieważ strona może wnieść skargę kasacyjną w tym przedmiocie. Po drugie, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. przez oddalenie skargi na skutek błędnej wykładni art. 156 § 1 pkt 7 i pkt. 2 k.p.a. W ocenie skarżącej, polegało to na przyjęciu, że pomimo pominięcia "wymaganej procedury wydania aktu" określonej w art. 9, art. 10 § 1, art. 7, art. 61 § 4, art. 73 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a., decyzja Prezydenta Miasta Gorzowa Wlkp. z 1 kwietnia 2004 r. nie jest obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a., nie narusza art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz nie została wydana z rażącym naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. W doktrynie prawa administracyjnego i w orzecznictwie wskazuje się jednak, że co do zasady instytucja nieważności decyzji administracyjnej dotyczy naruszeń prawa materialnego. Kwalifikowane naruszenia procedury występują jako przesłanki uchylenia decyzji w postępowaniu wznowieniowym (art. 145 § 1 k.p.a.). W tym też wskazuje się różnicę pomiędzy instytucją stwierdzenia nieważności a wznowieniem postępowania administracyjnego (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, C.H. BECK Warszawa 2005, s. 713). Stwierdzenie nieważności dotyczy wad, które tkwią w samej decyzji i godzą w elementy stosunku prawnego, w jego przedmiot lub też w podstawę prawną, w wyniku czego albo dochodzi do nieprawidłowych skutków prawnych albo do prawnej bezskuteczności decyzji administracyjnej. Nie są to wady ze swojej istoty o charakterze proceduralnym, ponieważ usuwanie tego rodzaju wad dokonywane jest w oparciu o przepisy dotyczące wznowienia postępowania. Ocenie podlega sama decyzja i jej skutki prawne, a poprzedzające ją postępowanie może być tylko elementem prowadzącym do tej oceny. Najpoważniejsze wady proceduralne, jak na przykład dotyczące toku instancji, mogą być przyczyną powstania wad materialnoprawnych. W tej sprawie skarżąca nie wykazała, że naruszenie powołanych wyżej przepisów procedury administracyjnej miało charakter rażący. Kwestia zapewnienia stronom postępowania w sprawie pozwolenia na budowę udziału w postępowaniu nie może być oceniana w kategorii przesłanek nieważności, ponieważ pozbawienie strony możliwości udziału w postępowaniu jest przesłanką wznowieniową, a tryb nieważności i tryb wznowienia postępowania nie są konkurencyjne. Oznacza to, że te same okoliczności faktyczne lub prawne nie mogą być jednocześnie oceniane jako przesłanki wznowienia postępowania i stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji. Ewentualne uchybienia w zakresie zebranie materiału dowodowego również nie mogą być oceniane w kategorii przesłanki do stwierdzenia nieważności, ponieważ w postępowaniu nieważnościowym co do zasady organ nie prowadzi postępowania dowodowego. Natomiast kluczowe znaczenie w tej sprawie ma natomiast ustalenie czy organ rażąco naruszył art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego dotyczący prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest natomiast prawidłowe. Po trzecie, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. W ocenie skarżącej polegało to na dokonaniu ustalenia stanu faktycznego niewynikającego z akt sprawy. Do naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. dochodzi wówczas, gdy sąd oddali skargę, pomimo niekompletnych akt sprawy, gdy pominie istotną część tych akt, gdy przeprowadzi postępowanie dowodowe z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 106 § 3 p.p.s.a. oraz gdy opiera orzeczenie na własnych ustaleniach, tzn. dowodach lub faktach nieznajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 p.p.s.a. Do tego rodzaju naruszeń w tej sprawie nie doszło. Sąd I instancji dokonał jedynie kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie wkraczając w żadnym w zakresie w kompetencje sądu powszechnego. W szczególności nie oceniał wpływu przedmiotowej instalacji na stan nieruchomości i stanu technicznego tej instalacji, wskazując, że kwestie te nie podlegają ocenie w trybie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Po czwarte, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przez niezastosowanie tego przepisu. Skarżąca nie wykazała bowiem, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 4 marca 2016 r. została dotknięta wadą nieważności z art. 156 § 1 k.p.a. Ewentualne naruszenie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przepisów postępowania lub przepisów prawa materialnego mogłoby skutkować uwzględnieniem skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) lub c) p.p.s.a. Okoliczność, że decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 2016 r. została wydana w trybie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji nie oznacza, że uwzględnienie skargi na tę decyzję następuje na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Po piąte, brak jest podstaw do przyjęcia, że ewentualne zaniechanie ustawowego obowiązku zawiadomienia organów ścigania o możliwości popełnienia przez stronę przestępstwa ściganego z urzędu stanowi naruszenie art. 135 w związku z art. 1 i art. 3 § 1 p.p.s.a. Tego rodzaju zawiadomienie (o ile sąd administracyjny uzna je za konieczne, co w tej sprawie nie miało miejsca) następuje w formie odrębnej czynności Sądu, a nie w treści wyroku. Po szóste, skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego tj. art. 35 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 3 w związku z art. 3 pkt 6 i 7 Prawa budowlanego. Naczelny Sąd Administracyjny, podziela w tym zakresie stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Z treści wniosku jednoznacznie wynika, że inwestor wnosił o pozwolenie na rozbudowę instalacji gazowej i taka też jest treść osnowy decyzji Prezydenta Miasta Gorzowa Wielkopolskiego z [...] kwietnia 2004 r. Bez znaczenia jest przy tym, że projekt budowlany zatytułowany jest "wewnętrzna instalacja gazowa – przebudowa". Zasadnicze znaczenie ma treść wniosku inwestora i zgodność projektu budowlanego z przepisami prawa budowlanego i stosownymi normami technicznymi, a nie jego tytuł. Niezależnie od powyższego, tego rodzaju rozbieżność nie może być oceniona w kategorii rażącego naruszenia prawa. W konsekwencji nie można również podzielić zarzutu kasacyjnego podnoszącego naruszenie przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z 15 zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.