VI SA/Wa 1233/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2020 r. spraw ze skarg A. A. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] oraz z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie kar pieniężnych za zajęcie pasa drogowego oddala skargi UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W.decyzją z: 1. [...] stycznia 2020 r. nr [...] utrzymało w całości w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] września 2019 r., którą wymierzono A. A. (dalej "strona", "skarżący") karę pieniężnej w wysokości 10 688,70 zł (słownie: dziesięć tysięcy sześćset osiemdziesiąt osiem złotych 70/100), 2. z [...] marca 2020 r. nr [...] utrzymało w całości w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] sierpnia 2019 r., którą wymierzono A. A. karę pieniężnej w wysokości 15 320,47 (słownie: piętnaście tysięcy trzysta dwadzieścia 47/100). Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W.(dalej: "SKO")wymierzyło A. A. (dalej "strona", :skarżący") ww. kary pieniężne za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. nr [...] w W. w poprzez umieszczenie w nim dwustronnej reklamy o treści "serwis samochodów amerykańskich ..." posadowionej na murze oporowym o powierzchni 9,02 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. Podstawę prawną obu decyzji stanowił art. 20 pkt 8, art. 40 ust. 12 i ust. 13 w związku z art. 40d ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 - dalej "u.d.p." lub "ustawa o drogach publicznych") oraz uchwała Rady m. st. Warszawy Nr XXXIV/1023/2008 z dnia 29 maja 2008 r. w sprawie statutu Zarządu Dróg Miejskich oraz uchwała Rady m. st. Warszawy Nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z 2004 r. Nr 148, poz. 3717 ze zm.). Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 10 maja 2019 r. pracownicy Zarządu Dróg Miejskich Wydziału Kontroli Pasa Drogowego przeprowadzili kontrolę pasa drogowego ul. [...] w rej. nr [...] w W. i stwierdzili zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści "serwis samochodów amerykańskich..." posadowionej na murze oporowym bez wymaganego przepisami zezwolenia zarządcy drogi o powierzchni 9,02m2. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną oraz sporządzono protokół, w którym zapisano zmierzoną powierzchnię reklamy i nośnika reklamowego. Kolejne kontrole przeprowadzone w dniach 18, 22, 29 maja oraz 7 czerwca 2019 r. potwierdziły nielegalne funkcjonowanie reklamy. Prezydent W. decyzją Prezydenta Miasta W. z [...] sierpnia 2019 r. nałożył na stronę karę pieniężną w kwocie 15.320,47 zł za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rej. nr [...] od dnia 26 kwietnia 2019 r. do 7 czerwca 2019 r. poprzez umieszczenie w nim dwustronnej reklamy o treści "serwis samochodów amerykańskich..." posadowionej na murze oporowym o pow. 9,02 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. W dniu 11 czerwca 2019 r. pracownicy Wydziału Kontroli Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich przeprowadzili kolejną kontrolę pasa drogowego ul. [...] w rej. nr [...], podczas której stwierdzono umieszczenie w nim dwustronnej reklamy o treści "serwis samochodów amerykańskich..." posadowionej na murze oporowym bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi. Decyzją z [...] września 2019 r. nr [...]Prezydent W. nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 10 688,70 zł za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rej nr [...] w W. w dniach od 8 czerwca do 7 lipca 2019 r., poprzez umieszczenie reklamy tj. dwustronnej reklamy o łącznej pow. 9,02 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. Od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2019 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2019 r., strona wniosła odwołania, w których wskazała, że przedmiotowa reklama została postawiona przez Pana P. T. działającego wcześniej pod firmą O., zatem jest on właścicielem reklamy. Strona wskazała, że przejął po tej osobie prowadzenie działalności wraz z adresem strony internetowej i numerami telefonów widniejących na reklamie. Organ odwoławczy decyzjami z: 1) z [...] stycznia 2020 r. nr [...] utrzymało w całości w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] września 2019 r., wymierzającą stronie karę pieniężnej w wysokości 10 688,70 zł, 2) z [...] marca 2020 r. nr [...] utrzymało w całości w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] sierpnia 2019 r., wymierzającą stronie karę pieniężnej w wysokości 15 320,47zł. Organ uzasadniając swoje rozstrzygnięcia wskazał, że ustalenia poczynione w sprawie stały się wystarczające do ich rozstrzygnięcia. Wskazując na stanowisko wyrażone w wyrokach sądów administracyjnych stwierdził, że stroną postępowania w przedmiocie umieszczenia reklamy w pasie drogowym, a zatem obowiązanym do uzyskania stosownej decyzji zarządcy drogi jest właściciel danej reklamy. On jest bowiem w tym zakresie podmiotem stosunku publicznoprawnego w relacjach z organem administracji publicznej. Zatem to właściciel reklamy umieszczonej w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi jest biernie legitymowany w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Organ wyjaśnił, że z informacji zawartych na reklamie wynika, że dotyczy ona działalności gospodarczej prowadzonej przez skarżącego — serwis samochodów amerykańskich. Na przedmiotowej reklamie widnieje m.in. adres strony internetowej [...] wraz z numerami telefonów i informacją o godzinach otwarcia miejsca. Na wskazanej stronie internetowej, w zakładce "kontakt" widnieje informacja: "[....], ul. [...] 11, [...] W., NIP : [...]". Zgodnie z informacją zawartą w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, A. A.prowadzi działalność gospodarczą od 1 czerwca 2008 r. pod nazwą O.. Jako miejsce prowadzenia działalności figuruje ww. adres tj. ul. [...], [...] W.. Powyższe ustalenia potwierdził skarżący, który w korespondencji prowadzonej z organem za pośrednictwem poczty elektronicznej wskazał, że przedmiotowa reklama zamontowana jest przez niego, za zgodą właściciela muru oporowego (D. B.), na którym jest umieszczona. Zdaniem SKO, z ustaleń tych wynika, że przedmiotowa reklama dotyczy działalności skarżącego. Ponadto organ nie dał wiary twierdzeniom strony, w ocenie którego przedmiotowa reklama została umieszczona przez poprzedniego właściciela przedsiębiorstwa –P. T.. Organ podkreślił, że przedmiotowa reklama pozostaje we władaniu i w posiadaniu strony postępowania i dotyczy jego działalności, prowadzonej przy ul. [...] [...] od 2008 r. Ponadto organ stwierdził, że w każdym z prowadzonych dwóch postępowaniach pracownicy organu przeprowadzili pomiary reklamy. Czynności te zostały udokumentowane protokołami. Stwierdzono, że powierzchnia reklamy w pasie drogowym wynosi 9,02 m2 (1,22 m x 3,70 m x dwie strony). Ponadto, geodeta uprawniony wykonał mapę zajęcia pasa drogowego, z której wynika, że przedmiotowa reklama znajduje się w pasie drogowym na odcinku (długości) — 1,22 m w obrębie działki o nr ewid. [...]. Z wypisu z rejestru gruntów wynika, że działka o nr ewid. [...] stanowi drogę powiatową będącą w trwałym zarządzie Zarządu Dróg Miejskich w W.. Do akt sprawy załączono również wyrys z mapy ewidencyjnej wskazujący na przebieg granicy pasa drogowego oraz wydruk z mapy zasadniczej, przedstawiający lokalizację przedmiotowej reklamy. Dokumenty te potwierdzają jednoznacznie, że przedmiotowa reklama została umieszczona w pasie drogowym drogi powiatowej ul. [...] w części o pow. 9,02 m2. SKO wskazało na sposób obliczenia kary jako iloczyn: liczby metrów kwadratowych powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Wysokość kary pieniężnej, stanowi dziesięciokrotność opłaty obliczonej w ten sposób. Decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wymierzyły stronie kary pieniężne za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. nr [...] w W.w poprzez umieszczenie w nim dwustronnej reklamy o treści "serwis samochodów amerykańskich ..." posadowionej na murze oporowym o powierzchni 9,02 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dwie skargi: 1. z 9 marca 2020 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2020 roku znak [...]utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. Zarządu Dróg Miejskich nr [...] z dnia [...] września 2019 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10 688,70 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. nr [...] w dniach od 8 czerwca 2019 r. – do 7 lipca 2019 r. Skarga ta został zarejestrowana pod sygn. akt sygn. sygn. akt VI SA/Wa 1233/20, 2. z 22 czerwca 2020 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.z [...] marca 2020 roku nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. Zarządu Dróg Miejskich nr. [...]z dnia [...] września 2019 r. nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 320,47 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. nr [...] w dniach od 26 kwietnia 2019 r. - do 7 czerwca 2019 r. Skarga ta został zarejestrowana pod sygn. akt sygn. akt VI SA/Wa 1598/20. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i zarzucił organowi naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256; dalej: "k.p.a."), art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. poprzez dokonanie niepełnej, nieprawidłowej oraz dowolnej oceny materiału dowodowego i w konsekwencji błędne ustalenie, że reklama znajdowała się w obrębie pasa drogowego, w sytuacji, w której do dnia dzisiejszego dla obszaru urbanistycznego, którym położona jest przedmiotowa działka ewidencyjna, nie sporządzono planu zagospodarowania przestrzennego terenu, a w rezultacie nie określono granic istniejących i planowanych dróg; przy czym w toku postępowania nie został przedstawiony wiarygodny geodezyjny dokument urzędowy określający z jednej strony linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt. 1 u.d.p., z drugiej zaś kolizję umieszczonej w pasie drogowym reklamy z tymi liniami, pozwalającą stwierdzić przypadek zajęcia pasa drogowego oraz uznanie, że doszło do takiego zajęcia. 2. prawa materialnego mającego istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 40 ust. 12 w zw. z art. 4 pkt. 1 u.d.p. w zw. z art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 roku przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 roku Nr 133, poz. 872) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego pomimo braku podstaw do twierdzenia, że granice pasa drogowego drogi powiatowej ulicy [...], zostały naruszone przez zainstalowanie przedmiotowej reklamy, w sytuacji, w której nie ustalono granic pasa drogowego. co oznacza. że nie mogło dojść do ich przekroczenia, a tym samym brak jest podstaw do zastosowania wyżej wskazanego przepisu. 3. w przypadku nieuwzględnienia zarzutów wskazanych w pkt. 1 i 2, na podstawie art. 189f k.p.a. strona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez odstąpienie od nałożenia na nią kary pieniężnej z uwagi znikomy stopień naruszenia prawa oraz zaprzestanie naruszeń oraz z uwagi na fakt, iż uiszczenie kary doprowadzi do całkowitej utraty płynności finansowej przez stronę. SKO w odpowiedziach na skargi wniosło o ich oddalenie jako niezasadnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W.rozpoznając obie skargi na rozprawie w dniu 20 listopada 2020 r., na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", połączył sprawy o sygn. akt VI SA/Wa 1233/20 i VI SA/Wa 1598/20 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz dalszego ich prowadzenia pod wspólną sygnaturą VI SA/Wa 1233/20. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie znajduje uzasadnionych podstaw.. Materialnoprawną podstawą do wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest art. 40 ust. 12 i ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zgodnie z art. 39 u.d.p. ustawodawca wprowadza generalną zasadę zakazu dokonywania w pasie drogowym czynności nie związanych z ruchem drogowym w tym lokalizowania obiektów i urządzeń nie związanych z ruchem drogowym. Wyjątek od tej zasady został ustanowiony w art. 40 u.d.p., który w ust. 1 stanowi, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy: 1. prowadzenia robót w pasie drogowym, 2. umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, 3. umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, 4. zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1 - 3. Za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę (ust. 3). Opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (ust. 6). Za zajęcie pasa drogowego o powierzchni mniejszej niż 1 m2 lub powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego lub urządzenia mniejszej niż 1 m2 stosuje się takie stawki jak za zajęcie 1 m2 pasa drogowego (ust. 10). Za zajęcie pasa drogowego: 1. bez zezwolenia zarządcy drogi; 2. z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi; 3. o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10 -krotności opłaty ustalanej zgodnie z art. 40 ust. 4 - 6 u.d.p. Termin uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 40 ust. 3 oraz kary, o której mowa w art. 40 ust. 12 u.d.p., wynosi 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca ich wysokość stała się ostateczna. Na gruncie niniejszej sprawy organ uznał prawidłowo, że nastąpiło umieszczenie w pasie drogowym reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi, co stanowi delikt administracyjny objęty odpowiedzialnością z art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych. Bezprawny charakter temu działaniu nadaje właśnie okoliczność związana z brakiem zezwolenia organu na zajęcie pasa drogowego. Zgodnie z art. 4 pkt 23 u.d.p. reklama to nośnik informacji wizualnej w jakiejkolwiek materialnej formie wraz z elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, umieszczony w polu widzenia użytkowników drogi, niebędący znakiem w rozumieniu przepisów o znakach i sygnałach lub znakiem informującym o obiektach użyteczności publicznej ustawionym przez gminę. Definicja reklamy z art. 4 pkt 23 u.d.p. kładzie nacisk na 2 elementy: pozytywny - obiekt ma być wizualnym nośnikiem informacji umieszczonym w polu widzenia użytkowników drogi (tak kierowców, jak i pieszych) oraz negatywny - obiekt nie może być ani znakiem drogowym, ani znakiem informującym o obiekcie użyteczności publicznej. Nie ma wątpliwości, że nośniki objęte ustaleniami organu spełniają element pozytywny, nie są bowiem znakiem drogowym, ani znakiem informującym o obiekcie użyteczności publicznej. Dla rozstrzygnięcia w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, istotne znaczenie ma ustalenie czy zajęty został pas drogowy drogi publicznej, kto dokonał zajęcia, w jaki sposób i w jakim okresie czasu, oraz czy miał do tego podstawę w postaci stosownego zezwolenia zarządcy drogi. Zdaniem Sądu, na gruncie niniejszej sprawy, wbrew zarzutom skarżącego, zarówno sam fakt zajęcia przez skarżącego pasa drogowego oraz powierzchnia zajęcia tego pasa drogowego zostały ustalone prawidłowo i znajdują pełne potwierdzenie w materialne dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie. Na wstępnie należy wskazać, że co prawda zarzut ten na etapie skargi nie był już stawiany, lecz wymaga wyjaśnienia, że Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że to strona jest odpowiedzialna za umieszczenie w pasie drogowym reklamy. Ustawodawca regulując odpowiedzialność administracyjną podmiotu z tytułu umieszczenia w pasie drogowym reklamy, bez zgody zarządcy drogi, nie wyszczególnił żadnych cech, którymi podmiot ten miałby się charakteryzować. Zasadne zatem staje się twierdzenie, że podmiotem ponoszącym odpowiedzialność administracyjną z tego tytułu będzie podmiot zajmujący pas drogowy, przy czym co do zasady będzie to podmiot, na którego rzecz reklama ta została zamontowana. W orzecznictwie wskazuje się - na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy - że podmiotem biernie legitymowanym w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej toczącym się w trybie przepisu art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. jest właściciel reklamy umieszczonej w pasie drogowym bez zgody zarządcy drogi. Z normatywnego pojęcia reklamy wynika, iż jej istota zawiera się w kierowanych na zewnątrz treściach podanych w dowolnej wizualnej formie, a nie w rodzaju konstrukcji, na której te treści są prezentowane. Elementy konstrukcyjne i zamocowania umożliwiają i mają na celu przedstawienie określonej informacji przez nośnik, jak najszerszemu kręgowi odbiorców (zob. wyrok NSA z 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 71/08, oraz wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1425/12). W niniejszej sprawie niekwestionowane przez skarżącego jest to, że sporna reklama dotyczy ("reklamuje") działalność, w którą skarżący jest zaangażowany. Mając zaś na uwadze dotychczasowe ustalenia, prawidłowo organy uznały, że to właśnie skarżący – reklamą promującą jego działalność - zajął pas drogowy. Skoro sporny grunt, w obrębie pasa drogowego - w części zajętej reklamą - do niego nie należał, to jego zajęcie czyniło działanie bezprawnym. Poza sporem jest bowiem, że ta część gruntu przeznaczona jest na pas drogowy i zawiadywana jest przez zarządcę drogi. Bezspornym jest także, że zajęcie części pasa drogowego przez reklamę działalności skarżącego nastąpiło bez zezwolenia zarządcy drogi. Z tego tytułu skarżący ponosi odpowiedzialność administracyjną. Dla jej przyjęcia nie jest bowiem istotne, kto fizycznie umieścił reklamę w obszarze pasa ruchu drogowego. Istotne jest, czyjej działalności reklama dotyczy. Odmienne twierdzenia strony są oczywiście możliwe, ale dla uwiarygodnienia takich twierdzeń i wyłączenia odpowiedzialności skarżącego należało złożyć dowody np. umowę cywilnoprawną z właścicielem gruntu, który wziął na siebie odpowiedzialność z tytułu umieszczenia reklamy prowadzonej w jego obiektach działalności gospodarczej. Innymi słowy, skarżący powinien wykazać odmienne stosunki prawne niż te, wynikające z ustalonego stanu faktycznego. Dlatego zarządca drogi nie miał podstaw do uwzględnienia pism D. B., który twierdził, że reklama została umieszczona za jego wiedzą i zgodą jako właściciela terenu. W ocenie Sądu, takie oświadczenie może ewentualnie rodzić roszczenia regresowe, ale jak wyżej wskazano, nie ma istotnego znaczenia w niniejszej sprawie administracyjnej, bowiem faktyczne stosunki cywilnoprawne między skarżącym, a D. B. nie zostały wykazane dokumentem dowodzącym inny rozkład odpowiedzialności administracyjnej niż ustalony przez organy. W ocenie Sądu, organy zatem prawidłowo ustaliły, że reklama promująca działalność gospodarczą skarżącego została umieszczona za jego wiedzą i zgodą. Co istotne, skarżący w piśmie z 17 czerwca 2019r. (k.10 akt adm. organu I instancji.) przyznaje, że mur oporowy częściowo stoi w pasie drogowym, ale "reklama w całości mieści się na działce [...] nie będącej pasem drogowym). W zdaniu poprzedzającym to stwierdzenie wskazuje, że "Konstrukcja będąca nośnikiem dla banneru jest własnością p. D. B. i banner wisi na niej za jego wiedza i zgodą". Tymczasem, w tych samych aktach organu I instancji znajdują się trzy pisma D. B.. Dwa z nich (k.6 i 8v. akt adm.) wskazują na to, że reklama umieszczona jest na nośniku D. B. (pisma z 23.05.2019 i 17 czerwca 2019r.), ale jego kolejne pismo z 25 czerwca 2019r. (k. 9 akt adm.) zaprzecza poprzednim twierdzeniom. D. B. jednoznacznie wskazuje, że nie jest właścicielem terenu, na którym stoi reklama, ani właścicielem tejże reklamy. Tak więc Sąd nie mógł podzielić stanowiska skarżącego, że organy nie ustaliły, kto jest właścicielem reklamy, która częściowo zajmuje pas drogowy. Przeciwnie, zdaniem Sądu, organy wykazały z jakich względów za właściciela reklamy uznały skarżącego. Organy, wobec takiego materiału dowodowego, nie miały podstaw ku temu i obowiązku poszukiwania dalszych dowodów dla poparcia tezy skarżącego. Znamiennym jest, że skarżący nie tylko nie złożył dowodu w postaci umowy cywilnoprawnej, wyłączającej jego odpowiedzialność za usytuowanie reklamy, ale także nie składał żadnych logicznych wyjaśnień na piśmie określających inne stosunki prawne niż ustalone przez organy. W sprawach o nałożenie kary pieniężnej za nielegalne zajęcie pasa drogowego pod reklamę znaczenie dla rozstrzygnięcia ma także ustalenie, czy faktycznie zajęty został pas drogowy drogi publicznej, w jaki sposób to nastąpiło i w jakim okresie czasu. Zajęcie pasa drogowego podlega bowiem reglamentacji, a naruszenie tego obowiązku i brak legitymacji do zajęcia jest sankcjonowane karą pieniężną. Zezwolenie na zajęcie pasa drogowego jest udzielane na konkretny okres i dotyczy wyznaczonej powierzchni, a każdy dalszy okres zajęcia pasa drogowego wymaga nowego zezwolenia. Kara pieniężna jest natomiast sankcją za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia albo niezgodnie z określonymi w nim warunkami. Decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia zajęcia pasa bez zezwolenia na zarządcy drogi spoczywa obowiązek wymierzenia kary pieniężnej. Odpowiedzialność ta ma charakter zobiektywizowany, a ustawową przesłanką nałożenia kary pieniężnej jest zajęcie pasa drogowego. Dla powstania odpowiedzialności z tego tytułu niezbędne jest jedynie wykazanie zaistnienia określonych w tym przepisie znamion działania lub zaniechania przez sprawcę tego deliktu administracyjnego (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2015 r. sygn. akt II GSK 2326/13 oraz wyrok z 14 października 2016 r. sygn. akt II GSK 773/15). Zasadniczo skarga sprowadza się do zakwestionowania ustaleń organów dotyczących linii rozgraniczającej objęty sporem odcinek pasa drogowego ulicy [...] nr [...] w W.. Według skarżącego materiał dowodowy nie potwierdza jednoznacznie zarzucanego zajęcia tego pasa, gdyż nie ustalono granic pasa drogowego, co oznacza, że nie doszło do jego przekroczenia i zajęcia pasa drogowego. W okolicznościach stanu faktycznego tej sprawy, zdaniem Sądu prawidłowo przez organy ustalonych, Sąd nie podziela stanowiska skarżącego. W szczególności, jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji zaakceptowanej przez organ odwoławczy - prawidłowo w sprawie przyjęto, że część muru oporowego leży w granicach pasa drogowego, a reklama/nośnik umieszczona na nim znajduje się w części pasa drogowego/przestrzeni tego pasa. Reklama umieszczona w przestrzeni na murze oporowym mieści się bowiem w granicach pasa drogowego. Okoliczności te potwierdza mapa znajdująca się na k. 1 akt administracyjnych [...] mapa sporządzona przez geodetę w skali 1:250. Określa ona przebieg działki nr [...] w obrębie [...] stanowiącej pas drogowy drogi powiatowej nr [...] ul. [...] (legenda na ww. mapie) i umieszczony w nim częściowo nośnik reklamowy w granicach DCBC i mur oporowy, na którym jest umocowana w granicach CDEFC. Geodeta uwidocznił na mapie zajęcia pasa drogowego: rodzaj zajęcia, położenie reklamy, powierzchnię reklamy i powierzchnię zajęcia pasa drogowego wraz z fotografiami wykonanymi na potrzeby pomiarów, z opisaniem sprzętu pomiarowego. Liniami wrysowanymi w mapę i naniesiony przebieg pasa drogowego wytyczył, opisany w legendzie obrys konstrukcji betonowej i reklamy po obu stronach tego pasa: na działce [...] i działce ewid. [...] stanowiącej opisany wyżej pas drogowy drogi powiatowej. Wynika z niej, że w pozostałej części nośnik faktycznie umieszczony jest na działce zajętej przez skarżącego [...] (obie działki w obrębie [...] Dzielnica [...]) Oznacza to prawidłowe ustalenia i ocenę organów, że jeśli na murze oporowym znajdującym się w granicach pasa drogowego zamontowana jest reklama/nośnik w taki sposób, że jej powierzchnia wchodzi w przestrzeń powietrzną nad pasem drogowym, to w świetle określonej w art. 4 pkt 1 u.d.p. definicji ustawowej pasa drogowego reklama ta jest obiektem zajmującym pas drogowy. Umieszczenie takiego obiektu, jako zajęcie pasa drogowego pod reklamę, wymaga zezwolenia właściwego zarządcy drogi. Stosownie do wymienionego art. 4 pkt 1 u.d.p. pasem drogowym jest wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu (...). Droga mieści się w pasie drogowym, przy czym na terenie zabudowy droga ma charakter ulicy (art. 4 pkt 2 i 3 ustawy), która składa się z jezdni stanowiącej część drogi przeznaczoną do ruchu pojazdów i chodnika, który jest częścią drogi przeznaczoną do ruchu pieszych (art. 4 pkt 5 i 6 ustawy). Także z treści art. 43 ust. 2 u.d.p. wynika, że umieszczanie w pasie drogowych urządzeń i dokonywanie czynności niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami ma charakter wyjątkowy. Przepis ten stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1 lp.3 (a wiec również powiatowej), w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 (dla drogi powiatowej jest to 8 metrów od zewnętrznej krawędzi jezdni) może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszenia budowy albo wykonywania robót budowlanych. Stąd generalny zakaz podejmowania takich działań, jeżeli tylko mogłyby m. in. zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego (por. także wyrok NSA z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt II GSK 2045/14 dostępny w bazie jak wyżej). Z tego też względu ustawa dopuszcza możliwość umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach. W stanie faktycznym tej sprawy sporna reklama/nośnik, umieszczona na murze oporowym przy ulicy [...] w rej. nr [...] w W., została ulokowana w przestrzeni pasa drogowego. Wynika to jednoznacznie nie tylko ze zdjęć stanowiących materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, obejmujących ujęcia muru oporowego, parkingu i zjazdu z drogi powiatowej pod kątem umieszczonej na nim spornej reklamy/nośnika (vide: ww. nośnik CD-R ze zdjęciami w aktach administracyjnych sprawy, jak i zdjęcia wydrukowane z tego nośnika), ale również z pozostałych dowodów, tj. z ww. protokołu z kontroli pasa, karty zajęcia pasa, mapy zasadniczej z zaznaczonymi granicami pasa drogowego ul. [...] w rej. nr [...] oraz zaznaczoną lokalizacją nośnika reklamowego , wyrysu z mapy ewidencyjnej, a także opisanej wyżej mapy zajęcia pasa drogowego z dnia [...] lutego 2019r. wykonanej przez geodetę uprawnionego mgr inż. A. C.. Co więcej, z wypisu z rejestru gruntów z [...] września 2019 r.(akta SKO [...]) wynika jednoznacznie, że działka nr [...] jest działka drogową, a ZDM w W.wpisany jest (przy braku księgi wieczystej) jako właściciel i trwały zarządca. Należy zaznaczyć, że wypis ten przeznaczony jest do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Ze wszystkich ww. dowodów - ocenianych łącznie - wynikają prawidłowo ustalone granice pasa drogowego i fakt umieszczenia w tych granicach, bez zezwolenia zarządcy drogi, spornej reklamy/nośnika. Ze sporządzonej przez geodetę uprawnionego, opisanej wyżej mapy zajęcia pasa drogowego wynika, że przedmiotowa reklama znajduje się w pasie drogowym na odcinku AB zajmującym 1,22 m w obrębie działki o nr ewid. [...]. Z wypisu z rejestru gruntów (którego dane naniesione są na ww. mapę) wynika, że działka o nr ewid. [...] stanowi drogę powiatową nr [...], co oznacza jej trwały zarząd ZDM w W.. Pozostałe dowody w postaci wyrysu z mapy ewidencyjnej czy wydruk z mapy zasadniczej, przedstawiający lokalizację spornej reklamy, mają znaczenie uzupełniające. Zdaniem Sądu, dokumenty zebrane w obu sprawach i aktach administracyjnych potwierdzają jednoznacznie, że przedmiotowa reklama została umieszczona w pasie drogowym drogi powiatowej ul. [...] w części o pow. 9,02 m2. Pomiary reklamy zostały wykonane w dniu [...] lutego 2019 r. (data sporządzenia mapy geodezyjnej zajęcia pasa drogowego). Słusznie zatem stwierdzono, że powierzchnia reklamy w pasie drogowym wynosi 9,02 m2 (1,22 m x 3,70 m x dwie strony), a rzut poziomy konstrukcji wynosi 1,10 m2. Reklama umieszczona w ramach przestrzeni znajdującej się przed ścianą muru oporowego mieści się w granicach pasa drogowego. Okoliczności te nie budzą żadnych wątpliwości, bowiem wynikają wprost z cytowanej wyżej dokumentacji geodezyjnej i są potwierdzone zdjęciami i pomiarami obiektu dokonanymi w miejscu (w terenie), co do jego usytuowania, a nadto zostały utrwalone w protokole z kontroli pasa. W tej sytuacji nie może budzić wątpliwości pozostawanie spornego obiektu po wewnętrznej stronie pasa drogowego, bowiem część muru oporowego, do którego jest przymocowana reklama, znajduje się w granicach tego pasa. W tej sytuacji zarzuty i argumentacja skargi, kwestionujące w sprawie prawidłowość ustalenia linii rozgraniczających przedmiotowego pasa drogowego na jego spornym odcinku, są całkowicie nieuzasadnione. Zgromadzone i omówione powyżej dowody określają linie graniczne pasa drogowego, o których mowa w art. 4 pkt 1 u.d.p., oraz kolizję umieszczonej w pasie drogowym reklamy skarżącego z tymi liniami, co pozwalało organom stwierdzić zajęcie pasa drogowego w okresie wskazanym w wydanych w sprawie decyzjach. Należy bowiem pamiętać, że obowiązki organu w zakresie wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy nie przeczą tezie, że w postępowaniu administracyjnym ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto z określonego faktu wywodzi dla siebie skutki prawne. Naczelny Sąd Administracyjny (NSA) w wyroku z 10 października 2007 r. II GSK172/07 wyraził pogląd, który Sąd rozpoznający sprawę niniejszą podziela, że nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia strony postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony. Dla porządku wskazać należy, że do orzeczenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia wystarczające jest powołanie się przez organ na znajdujący się w aktach sprawy miarodajny dokument, z którego wynika przebieg granic takiego pasa. Organ nie ma zaś obowiązku fizycznego wydzielania pasa drogowego na nieruchomości, czy w inny sposób - z urzędu - informowania, że określony teren stanowi pas drogowy i jego zajęcie wymaga uprzedniego zezwolenia zarządcy drogi. Ustalenie ww. okoliczności należało do skarżącego. Także okres zajęcia pasa drogowego został prawidłowo w postępowaniu administracyjnym ustalony na podstawie znajdujących się w aktach dowodów, tj. protokołów kontroli pasa drogowego oraz kart kontroli zajęcia pasa drogowego. Granice czasowe zajęcia wyznaczają daty - utrwalonych w aktach - kontroli organu spornego odcinka pasa drogowego. Podkreślić przy tym należy, że ustawa o drogach publicznych przewiduje generalny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń, albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, w tym lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami urządzania drogi lub potrzebami ruchu drogowego, co odnosi się m.in. do reklam (art. 39 ust. 1 pkt 1 i 5 u.d.p.). Każde bowiem zajęcie pasa drogowego przez reklamę niezależnie od tego, w jaki konstrukcyjnie sposób jest zamontowana, a więc czy znajduje się ona na budynkach, czy jest przymocowana do słupa energetycznego, czy znajduje się na specjalnej dla reklam konstrukcji w postaci słupa z tablicą reklamową, czy jest na powierzchni wiaty przystankowej, kiosku ruchu, na wiadukcie, czy jakimkolwiek innym obiekcie budowlanym znajdującym się w pasie drogowym i wymaga pozwolenia właściwego zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego. Również więc wysokość kary pieniężnej została wyliczona prawidłowo, tj. w sposób określony w art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, tj. z uwzględnieniem stawki wynikającej z uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg na obszarze W., z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. W tej sytuacji, skoro skarżący zajął pas drogowy bez zezwolenia zarządcy drogi, organ administracji miał podstawy do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd oddalił wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodów wskazanych w skardze. Sąd administracyjny, co do zasady, nie przeprowadza postępowania dowodowego, albowiem kontrolę legalności decyzji administracyjnej opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżone rozstrzygnięcie (art. 133 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wyjątek od tej zasady zawiera art. 106 § 3 p.p.s.a. jednakże nie służy on do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2004 r. FSK1186/04 nie publ.). Należy zwrócić uwagę, iż postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym i w konsekwencji dokonywanie przez ten sąd ustaleń faktycznych jest dopuszczalne w zakresie uzasadnionym celami postępowania administracyjnego i powinno umożliwiać sądowi dokonywanie ustaleń, które będą stanowiły podstawę oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Oznacza to, że sąd w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwionej zaskarżoną decyzją. Należy zauważyć, iż przeprowadzenie dowodu z dokumentu jest niezbędne, jeżeli bez tego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości. Podkreślić zatem należy, że zakres kognicji sądu administracyjnego jest ograniczony do kontroli legalności zaskarżonego aktu i wyłącza możliwość czynienia przez ten sąd ustaleń faktycznych, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy. Celem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest bowiem ponownie ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej (zob. NSA w wyroku z 6 października 2005 r. sygn. akt II GSK 164/05), lecz zbadanie, czy ustalenia dokonane przez organy administracyjne, których akty zostały zaskarżone, odpowiadają prawu (por. wyrok NSA z 23 stycznia 2007 r. II FSK 72/06). Na marginesie można wskazać, że złożone do obu połączonych skarg tożsame kopie opinii geodezyjnych z 28 stycznia 2020r. nie przeczą dowodom, na podstawie których organ oparł swoje rozstrzygnięcie. Dowód ten został złożony w oryginale do SKO przy piśmie strony z 9 marca 2020r. i przed wydaniem zaskarżonej decyzji SKO z [...] marca 2020r. i po wydaniu decyzji SKO z [...] stycznia 2020r. Po pierwsze, brak oceny tego dowodu w decyzji SKO z [...] marca 2020r. nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. Po drugie, został on przez Sąd potraktowany jako stanowisko strony uzupełniające argumentację skarg. Należy zauważyć, ze w istocie, ustalony w opinii geodezyjnej z 28 stycznia 2020 opisany w pkt 2 stan prawny na dzień 31 grudnia 1998r. zajęcia gruntów pod drogi publiczne oznaczał, na podstawie opisanych w tej opinii aktów prawnych, stanie się ich z dniem 1 stycznia 1999r. własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego. Okoliczność te w istocie potwierdzają wpisy w omawianym wyżej wypisie z rejestru gruntów sporządzonym wg stanu na [...] września 2019r. Co więcej, z ww. wypisu (akta SKO [...]) wynika jednoznacznie, że działka nr [...] jest działka drogową, a ZDM w W.wpisany jest (przy braku księgi wieczystej) jako właściciel i trwały zarządca. Należy zaznaczyć, że wypis ten jest dokumentem prawnym, przeznaczonym do dokonania wpisu w księdze wieczystej. W istocie opinia geodezyjna przedstawia rozgraniczenie działek ew. [...] i działki ew. nr [...], zaś szkic geodezyjny, sporządzony na zlecenie prywatne, ma niższą moc dowodową, chociaż w istocie niewiele różni się od mapy prawnej - geodezyjnej sporządzonej przez zarządcę drogi w dacie wizji na gruncie. Ponadto szkic ten nie ma skali, wymiary są nieczytelne, a ponadto nie różnicują zajęcia pasa przez mur oporowy i nośnik reklamowy. Wbrew przekonaniu skarżącego w sprawie nie było także podstaw do uwzględnienia przesłanek z art. 189f § 1 k.p.a. w zw. z art. 189a § 1 k.p.a. Przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej określone są w art. 189f. § 1 - 3 k.p.a. Art. 189f § 1 - 3 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1)waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2)za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. § 2. W przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1)usunięcie naruszenia prawa lub 2)powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. § 3. Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia. Jak trafnie ocenił organ w decyzji [...] marca 2020r. brak było przesłanek warunkujących skorzystanie z tej regulacji. Pomimo poinformowania strony 15 stycznia 2019r. o zajęciu pasa drogowego bez zezwolenia – stan ten był utrzymywany przez skarżącego i trwał nieprzerwanie do co najmniej 7 czerwca 2019r. Długotrwałość braku działania w kierunku zaprzestania zajęcia pasa drogowego spowodowała naliczenie wysokich kar, o czym skarżący był poinformowany. Brak natychmiastowej reakcji i usunięcia reklamy w trybie niezwłocznym nie uzasadnia, w ocenie Sądu, zarzutu braku uwzględnienia powołanych norm. Opieszałość ta nie daje uzasadnionych podstaw do przyjęcia znikomości wagi naruszenia. Nie ma bowiem znaczenia bagatelizowanie faktu bezprawności zajęcia pasa drogowego tylko dlatego, że dotyczy ono 1,22 m. W ocenie Sądu, zastosowanie ww. normy uzasadnia także postawa strony, zmierzająca do niezwłocznego usunięcia naruszenia prawa. Skarżący nie wykazał ani nie uprawdopodobnił, by jakiekolwiek trudności uniemożliwiły mu takie działania w roku 2019. W ocenie Sądu, organy administracji rozpatrzyły całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego i oceniły go w kontekście przesłanek nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Przed wydaniem decyzji umożliwiły stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań, realizując w ten sposób prawo skarżącego do czynnego udziału w postępowaniu i dając możliwość zajęcia końcowego stanowiska w sprawie będącej przedmiotem rozstrzygnięcia. Sąd uznał, że wydając rozstrzygnięcie organy działały na podstawie przepisów prawa, prowadziły postępowanie w sposób budzący zaufanie do organów i podjęły wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego oceny. Ponadto stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Skarga w niniejszej sprawie została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.). W świetle przepisów art. 134 § 1 i 2 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a), czyli z urzędu rozpoznaje sprawę w jej całokształcie. Taki sposób procedowania przez sąd administracyjny gwarantuje, że mimo rozpoznania sprawy na posiedzeniu niejawnym, nie zostaje naruszony żaden słuszny interes i prawa stron/uczestników postępowania przed tym sądem. Wobec niezasadności zarzutów obu skarg oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargi należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.