II OZ 1110/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 11 września 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 858/19 o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 127/15 ze skargi B.P. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego prawidłowości rozbudowy budynku postanawia: odrzucić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 11 września 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 858/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sprawie ze skargi B.P. o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt II SA/Łd 127/15, odrzucił skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że pismem z dnia 24 października 2019 r. B.P. wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą o wznowienie postępowania w sprawie sygn. akt II SA/Łd 127/15 zakończonego prawomocnym wyrokiem z dnia 12 maja 2015 r. Jako przesłankę wznowienia, na podstawie art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), skarżąca wskazała późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych i środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, w postaci stwierdzenia istnienia w miejscu, w którym pozostał widoczny ślad po robotach budowlanych z sierpnia 2010r., elementu drewnianego obłożonego czerwoną blachą, wskazującego na pozostałość konstrukcji drewnianego dachu budynku przy ul. [...] nr [...]. Skarżąca zauważyła przy tym, że o powyższej podstawie wznowienia postępowania dowiedziała się w dniu 25 lipca 2019 r., kiedy została dokonana odkrywka elewacji, co miało miejsce w obecności świadków. W trakcie odkrywki została wykonana dokumentacja fotograficzna. Wobec powyższego skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia w części dotyczącej zmiany oceny prawnej i wskazań zawartych w jego uzasadnieniu, w szczególności w zakresie prawidłowości wykonania ogniomurów na rozbudowanej części budynku, poprawności wpisów w dzienniku budowy oraz dokumentowania zmian odstępstw od projektu budowlanego w dokumentacji powykonawczej, prawdziwości oświadczenia kierownika budowy z dnia 3 września 2010 r., prawidłowości opinii technicznej sporządzonej przez kierownika budowy w 2013 r. oraz oceny zapisów tej opinii w kontekście nowych okoliczności sprawy, ponownej oceny dokumentacji budowlanej przedstawionej przez inwestora na zakończenie robót budowlanych i zasadności przyjęcia bez sprzeciwu zawiadomienia o zakończeniu robót budowlanych. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi przedmiotowa skarga o wznowienie podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 277 w zw. z art. 280 § 1 p.p.s.a., jako wniesiona już po upływie ustawowego terminu. W uzasadnieniu Sąd zauważył, że przedmiotowa skarga o wznowienie postępowania została oparta na przesłance wynikającej z przepisu art. 273 § 2 p.p.s.a. w postaci stwierdzenia istnienia w miejscu, w którym pozostał widoczny ślad po robotach budowlanych z sierpnia 2010 r., elementu drewnianego obłożonego czerwoną blachą, wskazującego na pozostałość konstrukcji drewnianego dachu budynku przy ul. [...] nr [...]. Jednocześnie z treści powyższej skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego wynika, iż skarżąca informację o okoliczności stanowiącej tak wskazaną podstawę do wznowienia postępowania powzięła w dniu 25 lipca 2019 r., a skarga została wniesiona w dniu 24 października 2019 r. Zdaniem Sądu, o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem z dnia 12 maja 2015r. II SA/Łd 127/15, skarżąca miała wiedzę na pewno w dniu 12 lutego 2018 r. Sąd nie dał przy tym wiary oświadczeniu skarżącej zawartym w skardze o wznowienie postępowania, iż o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia ww. postępowania sądowego dowiedziała się dopiero w dniu 25 lipca 2019 r. Zażalenie na powyższe postanowienie, sporządzone osobiście, wniosła skarżąca, domagając się jego zmiany. Sądowi pierwszej instancji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 277 p.p.s.a. poprzez błędne przyjęcie, że o podstawie wznowienia skarżąca dowiedziała się w dniu 12 lutego 2018 r., a tym samym wniesiona w dniu 24 października 2019 r. skarga o wznowienie postępowania została złożona z uchybieniem terminu określonego w art. 277 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Złożone zażalenie podlegało odrzuceniu. Zgodnie z art. 173 § 1 p.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4, art. 161 § 1 oraz art. 220 § 3, przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W myśl art. 194 § 1 pkt 1a p.p.s.a. na postanowienie o odrzuceniu skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 przysługuje zażalenie. Zasadą jest, że od postanowień kończących postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna. Wyjątki od tej zasady wymienione w art. 173 § 1 p.p.s.a. nie mogą być wykładane rozszerzająco. Takim wyjątkiem jest przykładowo postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania wydane na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. z powodu nieuiszczenia wpisu od skargi. Natomiast postanowienie o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania wydane na podstawie art. 280 § 1 lub na podstawie art. 281 p.p.s.a. nie zostało wymienione w art. 173 p.p.s.a. jako jeden z wyjątków od zasady ogólnej. Zatem od takiego postanowienia przysługuje skarga kasacyjna (por. postanowienie NSA z dnia 17.04.2018 r. II OZ 372/18; postanowienie NSA z 12.09.2018 r. II FZ 545/18; postanowienie NSA z 3.04.2019 r. II OZ 40/19, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych orzeczenia.nsa.gov.pl; J. Drachal, A. Wiktorowska, R. Stankiewicz (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2017, s. 733). Zatem nie budzi jakiejkolwiek wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż od postanowienia o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania z powodu niezachowania terminu, o którym mowa w art. 280 § 1 p.p.s.a. jako kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna. Sporządzenie i wniesienie przez samego skarżącego zażalenia na postanowienie, od którego przysługuje skarga kasacyjna powoduje, że zażalenie takie jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu (por. postanowienie NSA z 17.04.2018 r. II OZ 372/18). A z takim właśnie przypadkiem mamy do czynienia w tej sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje nadto, że nawet ewentualne potraktowanie zażalenia skarżącej jako skargi kasacyjnej od postanowienie Sądu z dnia 11 września 2020 r. doprowadziłoby do odrzucenia tej skargi, gdyż strona nie dopełniła wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez podmiot wymieniony w treści przepisu art. 175 p.p.s.a., tj. przez adwokata lub radcę prawnego. Ponadto w piśmie przewodnim doręczającym odpis zaskarżonego postanowienia z dnia 11 września 2020 r. (k. 77) widnieje błędne pouczenie o przysługującym zażaleniu. Nie ma jednak ono wpływu na niedopuszczalność wniesionego zażalenia, a może być brane pod uwagę przy ewentualnym złożeniu przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od zaskarżonego postanowienia. Z powyższych względów, na podstawie art. 180 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.