I OSK 868/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Czesława Nowak- Kolczyńska Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (spr) Protokolant starszy asystent sędziego Iwona Ścieszka po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I.R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 981/17 w sprawie ze skargi I.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krośnie z dnia 18 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na egzamin kontrolny oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 15 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 981/17, oddalił skargę I. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na egzamin kontrolny. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł I. R. zaskarżając wyrok w całości i - na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." - zarzucił mu naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 3 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez oddalenie skargi, pomimo że w postępowaniu administracyjnym doszło ze strony organu do szeregu naruszeń przepisów postępowania administracyjnego, takich jak: – art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i brak poczynionych ustaleń w zakresie ustalenia, czy wobec skarżącego istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do kwalifikacji do prowadzenia pojazdów mechanicznych; – art. 8 w związku z art. 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte, zbyt lakoniczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej, w szczególności brak analizy kwestii zaistnienia podstaw do uznania skarżącego za osobę, wobec której istnieje podejrzenie, że nie posiada odpowiednich cech psychologiczno-fizycznych oraz umiejętności potrzebnych do prowadzenia pojazdów; – art. 8 i art. 9 w związku z art. 61 K.p.a. przez niepowiadomienie skarżącego o ponownym wszczęciu postępowania oraz o możliwości skorzystania z uprawnień przewidzianych w K.p.a., a w szczególności uprawnień do składania wniosków dowodowych oraz możliwości zapoznania się z aktami postępowania; – art. 12 § 2 w związku z art. 35 K.p.a. przez niezałatwienie sprawy niezwłocznie, gdyż pierwsze pismo organu administracyjnego po uchyleniu przez SKO poprzedniej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, zostało zredagowane dopiero [...] kwietnia 2017 r. w odpowiedzi na wezwanie strony do zajęcia stanowiska w sprawie, a obecna decyzja zapadła [...] maja 2017 r., a więc z rażącym naruszeniem zasad szybkości i załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym bez zbędnej zwłoki; – naruszenie art. 105 § 1 i 2 K.p.a przez jego niezastosowanie, pomimo że z okoliczności sprawy, upływu czasu oraz decyzji Starosty S. z [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zatrzymania prawa jazdy, wynika jednoznacznie, że również niniejsze postępowanie powinno być umorzone przez organ jako bezprzedmiotowe; 2) art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 K.p.a., polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, tj. art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a., mimo że zaskarżone decyzje zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa; II. prawa materialnego przez przyjęcie, że zatarcie karalności za wykroczenia drogowe na podstawie art. 45 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2015 r. poz. 1094 ze zm.) oraz usunięcie punktów wpisanych do ewidencji prowadzonej na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 128 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.r.d.", nie ma znaczenia dla przedmiotowego postępowania, pomimo że skarżący jest w świetle prawa traktowany jako nie karany, a z uwagi na umorzenie postępowania w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy legitymuje się dokumentem uprawniającym do kierowania pojazdami. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz wydanie wyroku w trybie art. 188 P.p.s.a. przez stwierdzenie nieważności decyzji wydanych przez Starostę S. z [...] maja 2017 r. oraz Samorządowe Kolegium Odwoławcze K. z [...] lipca 2017 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący kasacyjnie wniósł również o rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych prawem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 §1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza natomiast związanie wskazanymi w niej podstawami zaskarżenia oraz wnioskiem. Ocenę naruszenia przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej należy poprzedzić przypomnieniem stanu sprawy. Otóż zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Starosty S. z [...] maja 2017 r. nr [...] o skierowaniu I. R. na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii B. Podstawę materialnoprawną prawną decyzji stanowi art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d. Decyzja została wydana zaś w wyniku rozpatrzenia wniosku [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] lutego 2015 r. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy w zakresie prawa jazdy w związku z przekroczeniem przez I. R. w okresie od [...] lipca 2014 r. do [...] lutego 2015 r. 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 P.p.s.a. podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 tej ustawy mogą stanowić naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjną musi wskazać konkretną normę prawa materialnego, czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu. W niniejszej sprawie skarżący kasacyjnie w podstawach skargi kasacyjnej powołał się zarówno na naruszenie prawa materialnego, jak i na naruszenie przepisów postępowania. W takich przypadkach, co do zasady, w pierwszej kolejności badaniu podlegają zarzuty naruszenia prawa procesowego, co wynika z celowościowej wykładni art. 188 P.p.s.a. Jednak w sytuacji, gdy postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych). Zarzuty naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania okazały się chybione. Zarzut naruszenia prawa materialnego, niezależnie od wadliwości jego sporządzenia, sprawdza się do wytknięcia Sądowi I instancji nieuwzględnienia faktu, że "zatarcie karalności za wykroczenie drogowe – art. 45 § 1 ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeksu wykroczeń" oraz usunięcie punktów wpisanych do ewidencji na podstawie art. 130 ust. 1 P.r.d., ma znaczenie dla wyniku postępowania w sprawie skierowania na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie prawa jazdy. Zgodnie z art. 45 § 1 Kodeksu wykroczeń karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu. Przede wszystkim wskazać trzeba, że przepis ten normuje przedawnienie karalności wykroczenia, a więc ścigania i orzekania. Zatarcie ukarania zaś unormowane jest w art. 46 § 1 Kodeksu wykroczeń. W myśl tego ostatniego przepisu ukaranie uważa się za niebyłe po upływie 2 lat od wykonania, darowania lub przedawnienia wykonania kary. Przepis o zatarciu skazania za wykroczenie, stwarzający prawną fikcję niekaralności, dotyczy wyłącznie kwestii związanej z karalnością za wykroczenia. Zatarcie faktu karalności za wykroczenia drogowe powoduje wprawdzie usunięcie punktów wpisanych do ewidencji prowadzonej na podstawie art. 130 ust. 1 P.r.d. (§ 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego; Dz. U. poz. 488), lecz nie podważa faktu uzyskania przez kierowcę punktów za naruszenia przepisów o ruchu drogowym w dacie wystąpienia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do prowadzenia pojazdów. Skarżący przekroczył liczbę 24 punktów za takie naruszenia w dniu [...] lutego 2015 r., więc wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] lutego 2015 r. znajdował prawne uzasadnienie. Ostateczne wpisy do ewidencji o popełnionych przez kierowcę naruszeniach przepisów ruchu drogowego decydują o przyznaniu określonej liczby punktów karnych. Z kolei liczba punktów przesądza o obowiązku sporządzenia wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Nie ma natomiast znaczenia, czy w dniu rozpatrzenia takiego wniosku przez organ właściwy w sprawach wydawania prawa jazdy, wpisy o naruszeniach, stanowiące podstawę do naliczenia punktów karnych, a potem podstawę sporządzenia wniosku przez komendanta wojewódzkiego Policji, nadal pozostają w ewidencji, czy też wpisy te zostały z niej usunięte wobec zatarcia ukarania (skazania). Zatarcie ukarania (skazania) za czyny stanowiące naruszenie przepisów ruchu drogowego - już po skierowaniu wniosku o kontrole sprawdzenie kwalifikacji kierowcy - nie ma wpływu na możliwość orzekania w tym przedmiocie przez właściwy organ administracji. Ustawodawca mając na uwadze poprawę bezpieczeństwa w ruchu drogowym, przyjął bowiem sztywną zasadę, że przekroczenie liczby 24 punktów w ciągu roku od pierwszego naruszenia przepisów ruchu drogowego, z którym wiązało się przypisanie odpowiedniej liczby punktów, skutkuje obligatoryjnym skierowaniem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, jeżeli liczba punktów znajduje oparcie we wpisach ostatecznych istniejących na dzień sporządzenia wskazanego wniosku. Oznacza to, że jeżeli wniosek właściwego komendanta wojewódzkiego Policji został sporządzony na podstawie ostatecznych wpisów, to organ administracji, podejmując decyzję na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy P.r.d., nie jest uprawniony do badania prawidłowości orzeczeń, na podstawie których dokonano w ewidencji takich wpisów, gdyż kwestie te należą do wyłącznej kompetencji organów prowadzących ewidencję. Starosta nie jest również uprawniony do weryfikowania, czy wpisy ostateczne na dzień sporządzenia wniosku komendanta wojewódzkiego Policji nadal są ujęte w ewidencji, czy też w okresie po skierowaniu wniosku nastąpiło ich wykreślenie wobec zatarcia ukarania (skazania). Podkreślić należy, że kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy stanowi obligatoryjną, administracyjnoprawną konsekwencję przekroczenia w określonym czasie ustalonej przez ustawodawcę liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Ustawa Prawo o ruchu drogowym nie przewiduje w tym zakresie jakichkolwiek wyjątków ani nie wprowadza żadnych ograniczeń czasowych co do daty wydania decyzji. W związku z powyższym Sądowi I instancji nie można zarzucić naruszenia wskazanych w zarzutach kasacyjnych przepisów prawa materialnego. Sąd I instancji trafnie bowiem wskazał, że decyzje podejmowane na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d. są rozstrzygnięciami związanymi. Oznacza to, że jeżeli I. R. w okresie od [...] lipca 2014 r. do [...] lutego 2015 r. otrzymał łącznie 25 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, a ponadto wniosek [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w jego sprawie został skierowany na podstawie ostatecznych wpisów do ewidencji, to Starosta S. zobligowany był orzec o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nie miało podstaw do wyeliminowania takiej decyzji z obrotu prawnego. Zamierzonego skutku nie mógł również odnieść zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z wskazanymi w skardze kasacyjnej przepisami K.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla takie akty w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania (inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b oraz stwierdzenia nieważności - art. 145 § 1 pkt 2) w takim stopniu, że mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Warunkiem uwzględnienia skargi na powołanej podstawie jest wykazanie nie tylko, że określone uchybienia procesowe w ogóle miały miejsce, ale także, że mogły one rzutować na wynik sprawy. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy rozumie się prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia. Chodzi tu więc o uchybienia procesowe na tyle istotne, że kształtowały one lub współkształtowały treść stosunku administracyjnoprawnego, czyli że gdyby nie było ujawnionego naruszenia przepisów postępowania, rozstrzygnięcie sprawy przez organy administracyjne mogłoby być inne. O tym, jakie okoliczności są w danej sprawie istotne i wymagają wyjaśnienia przesądzają przepisy prawa materialnego, które w sprawie mają zastosowanie. Hipotetyczny stan faktyczny wyznacza konkretny przepis prawa. Ustalanie innych faktów niezapisanych w tym przepisie jest zbędne. Tym samym o tym, jakie ustalenia faktyczne są konieczne do załatwienia konkretnej sprawy, decydują prawidłowo wyłożone przepisy prawa materialnego, a nie subiektywne przekonanie strony. W niniejszej sprawie wszystkie okoliczności mające w niej istotne znaczenie zostały wyjaśnione. Organy administracji, o czym była już mowa, nie miały natomiast obowiązku badania, czy w dniu wydania ich decyzji, wpisy stanowiące podstawę wniosku [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji nadal figurowały w ewidencji, o jakiej mowa w art. 130 ust. 1 P.r.d., czy też zostały z tego rejestru usunięte. Faktów mających istotne znaczenie w sprawie skarżący kasacyjnie nigdy nie kwestionował. Z tych względów nie było jakichkolwiek podstaw do prowadzenia postępowania dowodowego w szerszym zakresie. Prawidłowo Sąd I instancji przyjął zatem, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo i jego najistotniejsze elementy są bezsporne. Oznacza to, że zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. są bezzasadne. Zarzut naruszenia art. 8 i art. 9 w związku z art. 61 K.p.a. także nie może zostać uwzględniony. Przypomnieć należy, że wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zostały naruszone, oznacza konieczność określenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego. Jeśli dany przepis posiada kilka jednostek redakcyjnych, to powinna być wskazana też konkretna jednostka redakcyjna tego przepisu (wyrok NSA z 29 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 552/12, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu). Skarga kasacyjna nie precyzuje, czy naruszenie dotyczy całego art. 61 K.p.a., czy któregoś z przepisów zawartych w mniejszych jednostkach redakcyjnych, tj. w 5 paragrafach o zróżnicowanej treści normatywnej. Zarzut ten nie ma więc usprawiedliwionych podstaw, bo w tym zakresie nie zostały sprecyzowane granice skargi kasacyjnej, czego wymaga art. 183 § 1 P.p.s.a. Wskazać jeszcze trzeba, że argumentacja powołana w uzasadnieniu tego zarzutu wskazuje na niezapewnienie skarżącemu kasacyjnie czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Jak trafnie zauważył Sąd I instancji wymaga to postawienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, których normą odniesienia jest art. 10 K.p.a. Wskazówka Sądu I instancji nie została wykorzystana w redagowaniu skargi kasacyjnej. Nie wskazano też w skardze kasacyjnej nowej argumentacji w odniesieniu do stanowiska Sądu I instancji, który wyjaśnił, że po uchyleniu, w ramach autokontroli, decyzji własnej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. i przekazaniu sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia oraz umorzeniu postępowania sądowego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, organ I instancji, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w istocie nie dopuścił żadnych nowych dowodów. Skarżący kasacyjnie nie wykazał więc, że stanowisko Sądu I instancji mogło świadczyć o takim naruszeniu przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. Trafnie Sąd I instancji przyjął, że uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom ustawowym. Organ przedstawił ustalenia stanu faktycznego i podstawy prawne swojego rozstrzygnięcia oraz wyjaśnił stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy rozpoznaniu niniejszej sprawy. Zgodzić się trzeba również ze stanowiskiem Sądu I instancji, że nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy fakt umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy decyzją Starosty S. z [...] maja 2017 r. nr [...]. Postępowanie w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie prawa jazdy ma samodzielny charakter i jego podstawą jest wyłącznie zaistnienie przesłanek ustawowych określonych w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d. Nie ma więc żadnej sprzeczności pomiędzy tymi decyzjami. Tym samym zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 105 K.p.a. jest całkowicie bezzasadny. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 12 § 2 w związku z art. 35 K.p.a., normujących zasadę prostoty postępowania administracyjnego i terminy załatwiania spraw administracyjnych, trzeba przyznać rację skarżącemu kasacyjnie, że od dnia wniesienia przez [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji wniosku w sprawie sprawdzenia kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami do dnia wydania decyzji przez organ I instancji upłynęło ponad 2 lata, i świadczy to o przewlekle prowadzonym postępowaniu. Tym niemniej zarzut naruszenia powyższych przepisów K.p.a. byłby uzasadniony w postępowaniu dotyczącym przewlekłości postępowania administracyjnego. W sprawie dotyczącej sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami zarzut ten nie ma wpływu na treść rozstrzygnięcia. Tym bardziej, że – jak wskazał Sąd I instancji i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. - przepisy P.r.d. nie wprowadzają żadnych ograniczeń czasowych co do daty wydania decyzji na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b P.r.d. (zob. wyrok NSA z 18 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 67/15). Z uwagi na sformułowane zarzuty naruszenia art. 3 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w powiązaniu z art. 156 § 1 pkt 2 i 7 K.p.a. wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: stwierdza nieważności decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W myśl zaś art. 156 § 1 pkt 2 i 7 K.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa (pkt 7). Postawienie zarzutu rażącego naruszenia prawa wymaga uzasadnienia, dlaczego naruszenie ma charakter rażący. Okoliczności takich skarga kasacyjna nie wskazała. Powyżej przedstawione stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego w odniesieniu do zarzutów skargi kasacyjnej wskazuje zaś, że prawidłowo Sąd I instancji nie stwierdził podstaw uchylenia decyzji z powodu wystąpienia niekwalifikowanej wady. Tym bardziej zatem nie można przyjąć, że wystąpiła przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, w tym wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 i 7 K.p.a. Tym samym Sąd I instancji nie miał podstaw do zastosowania wobec kontrolowanych rozstrzygnięć art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z wymienionymi w tym zarzucie przepisami. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny nie znajdując podstaw do uznania skargi kasacyjnej za usprawiedliwioną, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.