II OSK 8/19

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 października 2018 r. sygn. akt II SA/Ol 672/18 w sprawie ze skargi Z. Ł. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 18 października 2018 r., II SA/Ol 672/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Olsztynie oddalił skargę Z. Ł. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (WMWINB) z [...] lipca 2018 r., nr [...], w przedmiocie rozbiórki obiektu. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, decyzją z [...] marca 2018 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] (PINB), na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2018, poz. 1202 ze zm., uPb), nakazał Z. Ł. – właścicielowi obiektu budowlanego – tablicy reklamowej zlokalizowanej w południowo-zachodnim narożniku działki nr [...], obręb [...] w [...] przy ul. [...], jego rozbiórkę. W wyroku przywołano motywy uzasadnienia tego nakazu, gdzie podniesiono, iż 29 września 2015 r. K. Ł. (poprzedni właściciel nieruchomości, inwestor) zgłosił zamiar wykonania na przedmiotowej działce tablicy informacyjno-reklamowej o wymiarach 250x500 cm, a zgłoszenie to "zostało przyjęte bez pisemnej odpowiedzi". Przedmiotowy obiekt został przez inwestora wykonany zgodnie ze wskazanym zgłoszeniem. W ocenie PINB zgłoszenie to zostało przyjęte przez organ administracji architektoniczno-budowlanej z rażącym naruszeniem przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z naruszeniem ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miasta Olsztyna nr XI/177/03 z dnia 25 czerwca 2003 r. Zgodnie bowiem z § 4 ust. 2 powołanej uchwały teren przedmiotowej nieruchomości oznaczony jest symbolem ZN-1, tj. "zieleń urządzona, teren zagospodarowany, z urządzeniem zieleni niskiej i wysokiej; konieczne jest zapewnienie dojazdu do ogrodów działkowych jako ciąg pieszo-jezdny po trasie drogi – starej ulicy [...]; zezwala się na realizację sieci zewnętrznych i urządzeń infrastruktury technicznej". Wskazano, że wobec ustalenia, iż przedmiotowy obiekt powstał w oparciu o przyjęte zgłoszenie, wykonanych robót budowlanych nie można kwalifikować jako samowoli budowlanej, a jedynie należy wobec nich przeprowadzić tzw. postępowanie naprawcze. Bezspornie przedmiotowy obiekt naruszać ma obowiązujące przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym obowiązujący plan miejscowy i w związku z tym organ jest zobligowany do wydania nakazu jego rozbiórki, gdyż nie ma prawnej możliwości doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 uPb. Sąd pierwszej instancji wskazał dalej, że odwołanie od powyższej decyzji złożył Z. Ł. podnosząc, iż tablica informacyjna została postawiona zgodnie z przepisami uPb, tj. na podstawie zgłoszenia, od którego nie wniesiono sprzeciwu. Odwołujący się wskazywał, że stalowe słupy, na których zamontowano tablicę, stanowią zarazem konstrukcję nośną dla kamery dla celów monitoringu oraz oświetlenia. Kolejno w wyroku II SA/Ol 672/18 wskazano, że powołaną na wstępie decyzją WMWINB utrzymał w mocy decyzję organu I instancji stwierdzając, że wszystkie konieczne elementy stanu faktycznego dla rozstrzygnięcia sprawy są jasne i nie budzą wątpliwości. Zgodnie z planem miejscowym na terenie przedmiotowej nieruchomości nie może znaleźć się obiekt budowlany m. in. w postaci tablicy reklamowej. Zdaniem organu odwoławczego słuszne było wydanie nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu. Odnosząc się twierdzenia odwołującego się, że tablica pełni nadrzędną funkcję określoną w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako urządzenie infrastruktury technicznej, wskazano, że infrastruktura techniczna to urządzenia, sieci przesyłowe i związane z nimi obiekty świadczące niezbędne usługi dla danej jednostki przestrzenno-gospodarczej (osiedla, dzielnicy, miasta, zakładu przemysłowego) w zakresie energetyki, dostarczania ciepła, wody, usuwania ścieków i odpadów, transportu, teletechniki i tym podobnych. Nie można zatem konstrukcji reklamowej zakwalifikować jako urządzenia infrastruktury technicznej (sieci zewnętrznych i urządzeń infrastruktury technicznej), o której mowa w § 4 ust. 2 uchwały Rady Miasta Olsztyna nr XI/177/03 z dnia 25 czerwca 2003 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podano, że zakwalifikowanie przedmiotowego obiektu budowlanego jako tablicy reklamowej nie budzi zastrzeżeń, gdyż zgodnie z art. 3 pkt 1 uPb przez pojęcie obiektu budowlanego należy rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych, a stosownie do art. 3 pkt 3 uPb do budowli zalicza się m. in. wolnostojące trwale związane z gruntem tablice reklamowe i urządzenia reklamowe. Organ II instancji powołał się przy tym na słownikową definicję reklamy. Podkreślono, że zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 1 uPb organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje m. in. rozbiórkę obiektu budowlanego, a w związku z tym decyzję organu I instancji oceniono jako zgodną z przepisami uPb. W wyroku przywołano dalej, że skargę na decyzję WMWINB wniósł Z. Ł., domagając się jej uchylenia w całości. Skarżący podkreślił, iż wykonanie przedmiotowej tablicy zostało zgłoszone, a właściwy organ nie wniósł sprzeciwu. Przedmiotowy obiekt to urządzenie infrastruktury technicznej, a ta funkcja jest dopuszczalna. Skarżący wywodził, że w planie miejscowym brak jest "zapisów" regulujących postawienie nośników informacji wizualnej wraz z elementarni konstrukcyjnymi i zamocowaniami. Zaznaczył, iż w chwili obecnej kamera oraz oświetlenie jest niezbędne dla jego działki z racji działania prewencyjnego – zapobiega nawożeniu na działkę mas ziemi i śmieci z pobliskich działek ogrodniczych. Podniósł także, że obok przedmiotowej nieruchomości stoi wiele innych nośników oświetleń, nadto funkcjonują inne tablice informacyjne. Dalej w wyroku II SA/Ol 672/18 przywołano, że w piśmie procesowym uzupełniającym zarzuty skargi skarżący podtrzymał prezentowane stanowisko i wskazał, że nie wystąpiła przesłanka z art. 50 ust. 1 pkt 4 uPb z tego względu, iż roboty budowlane zostały już zakończone. Dalej zwrócił uwagę, że z treści art. 51 ust. 1 pkt 1 uPb wynika zaś, iż nakazanie rozbiórki może nastąpić jedynie przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, a takie postanowienie nie zostało wydane. Jednocześnie skarżący podniósł, że w zgłoszeniu zostało jednoznacznie określone, iż inwestycja budowlana polegać ma na posadowieniu tablicy informacyjno-reklamowej, a nie wyłącznie reklamowej, do czego organy obu instancji nie ustosunkowały się. Powyższe przepisy zaś, jako nakładające obowiązki na obywateli, powinny być interpretowane ściśle. Skarżący powołał się także na naruszenie art. 7a § 1 K.p.a. wskazując, że w przedmiotowej sprawie wszelkie wątpliwości są rozstrzygane na jego niekorzyść. Podniósł, że w orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że zgłoszenie wykonania określonych robót budowlanych i brak sprzeciwu właściwego organu wyklucza twierdzenie, że roboty budowlane były wykonywane w warunkach uzasadniających stosowanie art. 48, chyba że zamiarem inwestora było obejście prawa polegające na wystąpieniu ze zgłoszeniem robót budowlanych, chociaż wiedział on, że zgłaszana inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. W niniejszej sprawie brak było sprzeciwu organu, przy jednoczesnym braku zamiaru inwestora spowodowania obejścia prawa. Wobec tego – zdaniem skarżącego – art. 48 uPb, będący podstawą do dokonania rozbiórki obiektu, nie mógł zostać zastosowany, a w dalszej tego konsekwencji nie może być także stosowany art. 51 ust. 1 pkt 1 uPb. Podniósł, że brak działania organu administracji architektoniczno-budowlanej nie może bowiem pogarszać sytuacji prawnej strony, gdyż godziłoby to w zasadę demokratycznego państwa prawnego. W odpowiedzi na skargę WMWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Olsztynie oddalił skargę. W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że ustalenia organów co do niezgodności przedmiotowego obiektu z zapisami planu są prawidłowe. Sąd ten nie podzielił przy tym poglądu skarżącego, że przedmiotowa tablica stanowi urządzenie infrastruktury technicznej. Nie zmienia tego stanu rzeczy podnoszona przez skarżącego okoliczność, że stalowe słupy pomiędzy którymi zawieszona jest tablica stanowią podstawę dla kamery monitorującej oraz oświetlenia. Dla sądu pierwszej instancji nie ulega wątpliwości, że zgodnie z dokonanym zgłoszeniem, wykonana została tablica reklamowa, co narusza "zapisy" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązujące na przedmiotowym terenie. Jeśli zaś nie jest możliwe wyeliminowanie stwierdzonej niezgodności z przepisami prawa powszechnie obowiązującymi, to brak podstaw jest do tolerowania takiego stanu rzeczy, nawet jeśli stronie nie można zarzucić świadomego działania mającego na celu naruszenie tych postanowień. Sąd pierwszej instancji uwypuklił także, że decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego nie musi w każdym wypadku poprzedzać postanowienie, o którym mowa w art. 50 ust. 1 uPb. Jeżeli roboty budowlane zostały już zakończone, to nie sposób je wstrzymywać, co nie wyłącza możliwości odpowiedniego stosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 uPb, zgodnie z art. 51 ust. 7 cyt. ustawy. Odnosząc się do zarzutów skargi sąd wojewódzki wyjaśnił, że niezasadne jest stanowisko skarżącego, że skoro nie dopuścił się on samowoli budowlanej i nie można wobec niego stosować art. 48 uPb, to w konsekwencji wykluczone jest także zastosowanie przepisu art. 51 ust. 1 pkt 1 uPb. Dokonanie zgłoszenia i brak sprzeciwu właściwego organu w żadnym razie nie oznacza, że organ nadzoru budowlanego nie może podjąć i przeprowadzić tzw. postępowania naprawczego w trybie art. 51 uPb. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Z. Ł. – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika – zaskarżając to orzeczenie w całości, zarzucając mu: I. naruszenie przepisów prawa materialnego tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018, poz. 1302 ze zm., Ppsa) w zw. z art. 51 ust. 7 w zw. z ust. 1 pkt 1 i w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 uPb, a także w zw. z § 4 ust. 2 uchwały Rady Miasta Olsztyna nr XI/177/03 z 25 czerwca 2003 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "BRZEZINY - POZORTY" w części obejmującej pas drogowy ulicy [...] w Olsztynie (Dz. Urz. Woj. Warmińsko-Mazurskiego nr 114, poz. 1535; dalej jako: MPZP 2003) sprowadzające się do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania, skutkujące niezasadnym oddaleniem skargi, a polegające na przyjęciu, że: a) posadowienie na nieruchomości skarżącego tablicy informacyjno-reklamowej – przy braku sprzeciwu organu nadzoru budowlanego od złożonego zgłoszenia – w sposób istotny odbiegało od przepisów obowiązującego planu miejscowego, wręcz stanowiło rażące naruszenie prawa, a w dalszej tego konsekwencji uzasadniało wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę, podczas gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów wskazuje na to, iż posadowienie w/w tablic nie niweczy założeń przyjętych w planie dotyczących przeznaczenia terenu; b) wybudowanie tablicy informacyjno-reklamowej na obszarze oznaczonym symbolem ZN - 1 stanowiło naruszenie postanowień w/w planu miejscowego, tj. § 4 ust. 2 tego aktu prawnego, w sytuacji gdy z przepisów tych nie wynika wprost zakaz umieszczania na tym terenie obiektów w formie tablic reklamowo-informacyjnych; II. naruszenie przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7a § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096, K.p.a.) polegające na niezastosowaniu tych przepisów, tj. rozstrzygnięciu na niekorzyść strony wątpliwości, co do treści norm prawa materialnego, wymienionych w punkcie I lit. a) skargi kasacyjnej poprzez niezasadne przyjęcie, że wybudowanie tablicy informacyjno-reklamowej stanowiło rażące naruszenie prawa i w sposób istotny odbiegało od postanowień § 4 ust. 2 MPZP 2003, co w dalszej tego konsekwencji skutkowało nakazaniem rozbiórki obiektu, podczas gdy zastosowanie tych przepisów zgodnie z ich celem i treścią powinno doprowadzić do przyjęcia, że posadowienie w/w tablicy nie stanowi istotnego odejścia od postanowień planu i nie niweczy jego założeń, a w dalszej tego konsekwencji nakazanie rozbiórki nie znajdowało uzasadnienia. Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne strona skarżąca kasacyjnie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Olsztynie oraz zwrot kosztów postępowania. Jednocześnie wniesiono o przeprowadzenie rozprawy. Zdaniem skarżącego wybudowanie tablicy reklamowo-informacyjnej nie mogło być uznane za odbiegające w sposób istotny od ustaleń planu miejscowego. Zważyć tu trzeba na rodzaj i funkcje tego obiektu, a także i na to, że brak było wyrażonego wprost zakazu umieszczania tego rodzaju obiektów na obszarze oznaczonym symbolem ZN-1. Zarządzeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 października 2021 r. rozpoznawana sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2020, poz. 1842, dalej jako "uCOVID-19"). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarządzenie Przewodniczącej Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej NSA o skierowaniu – na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 uCOVID-19 – sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, w pierwszej kolejności obligowało Sąd do zbadania dopuszczalności rozpoznania niniejszej sprawy na tego rodzaju posiedzeniu, zwłaszcza że w skardze wniesiono o przeprowadzenie rozprawy. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 1-3 uCOVID-19: "W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich w sprawach, w których strona wnosząca skargę kasacyjną nie zrzekła się rozprawy lub inna strona zażądała przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, jeżeli wszystkie strony w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o zamiarze skierowania sprawy na posiedzenie niejawne wyrażą na to zgodę. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie trzech sędziów" (ust. 1), "W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących" (ust. 2), "Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów" (ust. 3). W ocenie Sądu zachodzi – w świetle także treści pisma pełnomocnika skarżącej kasacyjnie – ten ostatni przypadek uzasadniający rozpoznanie przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładnia funkcjonalna przepisów uCOVID-19 nakazuje opowiedzieć się za dopuszczalnością zastosowania konstrukcji zawartej w art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19 w przedmiotowej sprawie i możliwością rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym. Powyższy przepis należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 Ppsa. Jak trafnie podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 2 lipca 2021 r., III OSK 3353/21 (CBOSa.nsa.gov.pl), prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m. in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m. in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie prawa przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno bowiem następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Powyższy standard ochrony praw stron i uczestników został zachowany, skoro strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie. W konsekwencji skład Sądu rozpoznający niniejszą sprawę uznał, że dopuszczalne jest rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym w związku z art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19, albowiem przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględniając zasady: jawności posiedzeń sądowych (art. 10 Ppsa) i rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych na rozprawie (art. 90 § 1 Ppsa), przy jednoczesnym zastrzeżeniu wyjątku od nich, gdy przewiduje to "przepis szczególny" i zastosowaniu rozwiązań przewidzianych w art. 15zzs4 ust. 2 i 3 uCOVID-19, zaistniały podstawy do rozpoznania niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach. A. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa w zw. z art. 7a § 1 K.p.a. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa ma charakter ogólny i wynikowy, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli dopatrzy się – innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego – naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m. in. na decyzję administracyjną, skoro w tej sprawie skargę oddalono na zasadzie art. 151 Ppsa, a nie uchylono jej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że – nie stanowiąc przesłanek wznowieniowych – mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie. B. Co się tyczy zarzutu naruszenia art. 7a § 1 K.p.a., to wedle cyt. przepisu, "Jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ". Sposób sformułowania tego zarzutu i jego uzasadnienie w skardze kasacyjnej, jak również wywiedziony zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego dowodzą, że istota sprawy sprowadza się do oceny tegoż ostatniego zarzutu, a sprowadzającego się do wykładni § 4 ust. 2 MPZP 2003. C. Nie są trafne zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 51 ust. 7 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 4 oraz w zw. z § 4 ust. 2 MPZP 2003. Węzłowym zagadnieniem było dokonanie wykładni przepisu prawa miejscowego, w aspekcie zgodności z nim wykonania budowli – tablicy reklamowej. Nie jest trafne stwierdzenie skarżącego kasacyjnie, jakoby tablica ta miała naturę informacyjno-reklamową, przeczy temu dowód w aktach administracyjnych – zdjęcie tej tablicy. W myśl § 4 ust. 2 MPZP 2003 teren, na którym zlokalizowano przedmiotową budowlę oznaczono konturem ZN-1, a tekst planu wskazuje, że jest to "Zieleń urządzona, tj. teren zagospodarowany, z urządzeniem zieleni niskiej i wysokiej. Konieczne jest zapewnienie dojazdu do ogrodów działkowych, jako ciąg pieszo-jezdny po trasie drogi starej ulicy [...]. Zezwala się na realizację sieci zewnętrznych i urządzeń infrastruktury technicznej". Taka treść przepisu nie pozostawia wątpliwości, że wolą uchwałodawcy lokalnego było dopuszczenie w terenie zieleni urządzonej wyłącznie tzw. sieci zewnętrznych i urządzeń infrastruktury technicznej. D. Trafnie sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów nadzoru budowlanego, uznając iż zrealizowania tablica reklamowa nie stanowi urządzenia infrastruktury technicznej. Organy obu instancji, jak i sąd wojewódzki nie zwróciły przy tym uwagi, że uchwałą Rady Miasta Olsztyna nr XI/177/03 z 25 czerwca 2003 r. dokonywano zmiany uchwały Rady Miejskiej w Olsztynie z 25 czerwca 1997 r. w sprawie uchwalenia zmiany planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Olsztyna oraz miejscowego planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego UN 8, terenu między ulicami [...], Sikorskiego, projektowaną trasą "Południe" (NDP Nauka-Dom-Praca), ulicą Warszawską - "BRZEZINY - POZORTY" (Dz. Urz. Woj. Olsztyńskiego nr 21 z 11 lipca 1997 r., "MPZP 1997"). W myśl § 6 MPZP 2003 "Na obszarze objętym zmianą planu, w granicach zgodnych z załącznikiem graficznym do niniejszej uchwały, tracą moc ustalenia zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego .BRZEZINY - POZORTY. zatwierdzonym Uchwałą Nr XXXVI/413/97 Rady Miejskiej w Olsztynie z dnia 25 czerwca 1997 roku (Dz. Urz. Woj. Olsztyńskiego Nr 21 z dnia 11 lipca 1997 r.). Bez zmian pozostają zasady dotyczące obsługi infrastruktury technicznej.". Taka treść MPZP 2003 nakazuje uwzględnić tekst planu zawarty w MPZP 1997. Z kolei MPZP 1997 w § 12 określa, że "Przebieg projektowanych elementów infrastruktury technicznej: linii energetycznych, instalacji telekomunikacyjnych, gazowych i ciepłowniczych oraz instalacji i urządzeń wodnych, kanalizacji sanitarnej i deszczowej wraz z podczyszczalnią ścieków deszczowych ma charakter postulatywny. Elementy nieczynne lub wyłączone z użytku powinny być zlikwidowane.". Uwzględniając przeto zawarty w § 12 MPZP 1997 enumeratywny katalog elementów infrastruktury technicznej w rozumieniu obowiązujących na tym terenie miasta Olsztyna przepisów planistycznych, należy dojść do wniosku, że wyrok afirmujący zaskarżoną decyzję w aspekcie wykluczenia tablicy reklamowej jako urządzenia infrastruktury technicznej, odpowiada prawu. Zrealizowana na podstawie zgłoszenia tablica reklamowa nie stanowi urządzenia infrastruktury technicznej, skoro nie mieści się w pojęciu żadnego z elementów ujętych przepisem § 12 MPZP 1997. Chybione przeto jest to stwierdzenie zawarte w skardze kasacyjnej jakoby brak miało być przepisów planistycznych definiujących pojęcie urządzeń infrastruktury technicznej, skoro w tym względzie, jak pośrednio wynika z § 6 MPZP 2003, należało sięgnąć do § 12 MPZP 1997. Wprawdzie organy obu instancji, ani sąd wojewódzki na tę kwestię nie zwróciły uwagi, to jednak stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku odpowiada prawu. Nie jest przeto usprawiedliwiona skarga kasacyjna, gdy podnosi wątpliwości co do treści przepisu prawa miejscowego – § 4 ust. 2 MPZP 2003, w konsekwencji chybiony jest zarzut naruszenia art. 7a § 1 K.p.a. E. Podzielić także należy w konsekwencji stanowisko sądu pierwszej instancji odnośnie dopuszczalności orzekania w myśl art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 uPb. Bezspornie tablica reklamowa jako obiekt budowlany w terenie ujętym w MPZP 2003 nie stanowiła urządzenia infrastruktury technicznej, zatem zrealizowano go "w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w przepisach", tj. w sposób określony w art. 50 ust. 1 pkt 4 uPb. Okoliczność braku prawidłowej reakcji (wniesienie sprzeciwu) właściwego organu architektoniczno-budowlanego na wniesione zgłoszenie przez inwestora w 2015 r. nie pozbawiła organu nadzoru budowalnego kompetencji do orzekania w sprawie wykonanych robót, do podstawowych wszak obowiązków tych organów należy nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów uPb (art. 81 ust. 1 uPb in principio). F. W konsekwencji chybione są podstawy kasacyjne zawierające zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa. G. Nakazem objęto tablicę reklamową, zatem argumentacja odnosząca się do oświetlenia, jak też monitoringu, wykracza poza ramy przedmiotowej sprawy. H. Skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 Ppsa.