II SAB/Kr 159/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi S. W. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej na wniosek z dnia 20 maja 2020 r. I. stwierdza, że Wójt Gminy [...] dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Wójta Gminy [...] do załatwienia wniosku z dnia 20 maja 2020 r. w zakresie żądania udzielenia informacji co do formy udzielenia zgody na przejazd pojazdem o wadze 30 ton po drodze wewnętrznej oraz udostępnienia treści regulaminu dotyczącego zasad i trybu korzystania z dróg wewnętrznych stanowiących własność gminy oraz regulaminu wydawania zezwoleń na przejazdy na takich drogach; IV. oddala skargę w pozostałym zakresie V. oddala wniosek skarżącej o zasądzenie sumy pieniężnej VI. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE S. W. pismem z dnia 25 września 2020 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, za pośrednictwem Wójta Gminy M., skargę na bezczynność tego organu w udostępnieniu informacji publicznej wnioskowanych w pismach z dnia: 7 maja 2020 r., 20 maja 2020 r., 22 czerwca 2020 r., 13 lipca 2020 r., 31 sierpnia 2020 r. Zarządzeniem z dnia 23 października 2020 r. przewodniczący wydziału zarządził rozłączenie spraw inicjowanych poszczególnymi wnioskami. Niniejsza sprawa dotyczy wniosku z dnia 20 maja 2020 r. Skarżąca zarzuciła Wójtowi Gminy M. naruszenie: - art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, - art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące tylko częściowym, zrealizowaniem wniosków o udostępnienie informacji publicznej, - art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Skarżąca domagała się: 1) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku w zakresie nieudostępnionych informacji publicznych tj. odpowiedzi na pytania zawarte w piśmie z dnia 20 maja 2020 r.: - czy zostały spełnione przesłanki wynikające z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury określające warunki stosowania znaku B -18? - czy wniosek o udzielenie zezwolenia na przejazd pojazdów nienormatywnych musi być złożony na formularzu? - czy gmina M. dysponuje regulaminem, w którym znajdowałyby się ustalenia dotyczące zasad i trybu korzystania z dróg wewnętrznych stanowiących jej własność? - czy gmina M. dysponuje regulaminem wydawania zezwoleń na przejazd 2) stwierdzenie, że bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł; 4) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca podała, że mimo że wniosek zawierał precyzyjnie sformułowane pytania, w odpowiedzi z dnia 3 czerwca 2020 r. organ udzielił lapidarnej odpowiedzi, że od poprzedniego wniosku, nie uległ zmianie stan prawny przedmiotowej drogi, zakaz jest oparty na przepisach prawa- organ nie przytoczył przepisów jakie ma na myśli. Dodatkowo organ poinformował, że znaki zostały usytuowane zgodnie z opinią specjalisty. Opinia została co prawda załączona, jednakże nie zawierała daty sporządzenia. Co więcej w odpowiedzi z dnia 3 czerwca 2020 r., organ zwrócił się o przytoczenie treści poprzednich pism, znajdujących się w jego posiadaniu. Skarżąca stwierdziła, że nieudzielenie przez organ odpowiedzi na zadane pytania, bądź udzielanie informacji wymijających, niepełnych stanowi przejaw bezczynności. Argumentowała, że jak wskazuje orzecznictwo - obywatel ma zapewnioną możliwość skutecznego żądania od organów władzy publicznej określonego zachowania, egzekwowalnego, w razie potrzeby, w drodze odpowiednich instytucji procesowych. Z orzecznictwa Trybunału wynika, że "korelatem [prawa do informacji publicznej] jest spoczywający w pierwszym rzędzie na organach władzy publicznej obowiązek udzielania obywatelom określonych informacji o działalności instytucji. Obowiązek ten polega zatem nie tyle na dostępności określonych informacji dla odbiorcy, ale przynajmniej co do zasady oznacza konieczność aktywnego działania ze strony organu udzielającego informacji, które polega na dostarczeniu osobie zainteresowanej na jej żądanie pewnego zakresu informacji. Informacja powinna być związana z działalnością publiczną" (wyrok z 20 marca 2006 r., sygn. K17/05, OTKZU nr 3/A/2006, poz. 30). Bezsprzecznie w niniejszej sprawie organ nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku oraz nie wykazał się wspomnianym w powyższym orzeczeniu " aktywnym działaniem" a wręcz przeciwnie - był bierny i dążył do załatwienia sprawy jak najmniejszym nakładem pracy ograniczając do minimum zakres udzielanych informacji. Wójt Gminy M. wniósł w odpowiedzi na skargę (w której ustosunkował się zbiorczo do zarzutu bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej wnioskowanej we wszystkich wniesionych przez skarżącą pismach) o oddalenie skargi w całości, ewentualnie o umorzenie postępowania. Organ wyjaśnił, że odpowiedział na każdy wniosek skarżącej o udzielenie informacji publicznej dotyczącej ul. [...] w M. . Przekazał wszelkie posiadane informacje oraz posiadaną dokumentację w sprawie przedmiotowej ulicy. Fakt, że skarżąca nie jest usatysfakcjonowana treścią odpowiedzi otrzymanej od Wójta, nie uprawnia do skutecznego wniesienie skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Skoro Wójt [...] nie posiada np. informacji o które wnosi skarżąca, to trudno mu robić z tego powodu zarzut w trybie skargi na bezczynność. Skarżącej została udzielona podstawowa informacja dotycząca tego, że droga o nawierzchni asfaltowej znajdująca się na ul. [...] nie jest drogą publiczną w rozumieniu ustawy o drogach publiczną, a co za tym idzie nie sporządzano dla niej projektu organizacji ruchu zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem. Ponadto poinformowano ją, że ustawione znaki drogowe potwierdzają status tej drogi oraz jej parametry techniczne, które wynikały z opinii technicznej (bez daty) sporządzonej przez mgr inż. M. W., posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności drogowej. Natomiast nie przekazano skarżącej informacji oraz dokumentów, które nie były w posiadaniu Urzędu Gminy M.. Dla przykładu organ wskazał, w/w opinia M. W. nie zawiera daty sporządzenia jej przez Wykonawcę, gdyż jej Wykonawca nie naniósł, o czym poinformowano skarżącą, a zatem Gmina M. nie mogła takiej informacji przekazać skarżącej, bo ich nie posiada, tak jak nie posiada informacji w jakim konkretnie dniu wykonano oznakowanie przedmiotowej drogi, jako że Gmina M. nie prowadzi ewidencji ustawiania znaków drogowych (patrz pismo Wójta [...] z dnia 2 września 2020 r). W ocenie organu, nie ulega wątpliwości, że udzielił skarżącej wszelkiej posiadanej informacji publicznej, jedyna wątpliwość jaka może powstać w przedmiotowej sprawie wynika z faktu, że w pisemnych odpowiedziach Wójta Gminy M. nie zawarto wprost informacji, że część informacji jakiej się domaga skarżąca, nie była i nie jest w posiadaniu organu administracji, gdyż takiej informacji czy też dokumentacji w Urzędzie Gminy M. nie sporządzono. Złożenie wniosku przez osobę wykonującą prawo do informacji nie nakłada na podmiot zobowiązany obowiązku automatycznego udostępnienia informacji, gdyż w pierwszej kolejności powinien on stwierdzić, czy jest on w posiadaniu wnioskowanej informacji, a następnie czy przepisy komentowanej ustawy znajdują zastosowanie w danej sytuacji. Ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje dwie formy reakcji organu na wniosek strony. Z jednej strony jest to udzielenie żądanych informacji, które należy traktować jako czynność materialno-techniczną, z drugiej zaś, w przypadku odmowy ich udostępnienia jest to decyzja administracyjna. Oceniając pod takim kątem pisma Wójta Gminy M. adresowane do skarżącej, stwierdzić należy, że jest ono odniesieniem się do żądanej przez skarżącą informacji. Organ administracji udzielał wielokrotnie terminowej odpowiedzi na zapytania skarżącej, pomimo że część z nich się powtarzała. Takie działanie organu jest wystarczające dla uchylenia się od zarzutu bezczynności w rozpoznaniu wniosku o udzielenie informacji publicznej. Z powyższego względu organ administracji wniósł o oddalenie skargi. Z ostrożności procesowej, gdyby Sąd uznał, że informacje jakie zostały udzielone skarżącej są niewystarczające, a w odpowiedziach jakich udzielił Wójt skarżącej brak jest informacji dotyczącej faktu, że pewnych informacji o jakie wniosła skarżąca, organ administracji nie posiada, a odpowiedź takiej treści została udzielona skarżącej dopiero z dniem otrzymania niniejszej odpowiedzi, organ wniósł o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych - art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a.". Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarga na bezczynność w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei art. 149 § 1b stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Dodatkowo stosownie do brzmienia art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą albo wreszcie poinformowanie wnioskującego, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy, bądź też nie jest w ich posiadaniu. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 - dalej u.d.i.p.), udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W myśl art. 13 ust. 2 ustawy jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przyjmuje się, że termin czternastodniowy jest również obowiązujący w przypadku załatwienia wniosku w drodze decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Dla stwierdzenia bezczynności organu lub innego podmiotu zobowiązanego na gruncie u.d.i.p. konieczne jest spełnienie kumulatywnie dwóch przesłanek. Po pierwsze, wniosek o udostępnienie takiej informacji kieruje się do podmiotu, który w świetle u.d.i.p. jest zobowiązany do jej udzielenia. Po drugie, wnioskowana informacja musi zaliczać się do kręgu informacji publicznych w rozumieniu u.d.i.p. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma przy tym znaczenia to, z jakiego powodu ona zaistniała i czy była zawiniona. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej został skierowany do podmiotu na którym ciąży ustawowy obowiązek udostępniania informacji publicznych, wójt gminy mieści się bowiem w pojęciu organu władzy publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Niesporne było również, że żądane informacje należy zakwalifikować jako informacje publiczne. W tym miejscu warto jedynie nadmienić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej statuuje w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to również w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Tak więc informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Kwestią wymagającą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było natomiast ustalenie, czy Wójt Gminy M. w piśmie z dnia 3 czerwca 2020 r. udzielił wystarczających odpowiedzi na postawione w piśmie skarżącej z dnia 20 maja 2020 r. pytania, czy też można mu skutecznie postawić w tym zakresie zarzut bezczynności. Rozważania rozpocząć trzeba od zrekonstruowania treści poszczególnych pytań. Jest to o tyle istotne, że z analizy pisma z dnia 20 maja 2020 r. wynika, że skarżąca inaczej niż wskazuje w skardze przedstawiła swoje wnioski o udostępnienie informacji publicznej. Z całą pewnością nie można mówić o "precyzyjnym" (jak stwierdziła skarżąca w skardze) sformułowaniu zakresu żądanych informacji. Wręcz przeciwnie, pismo z dnia 20 maja 2020 r. stanowi w zasadzie polemikę ze stanowiskiem organu wyrażonym we wcześniejszych pismach, w treści której "ukryte" są pytania. Taki stan rzeczy znacząco utrudniał odkodowanie żądanej informacji publicznej. W skardze skarżąca podaje, że wnioskowała o udzielenie następujących informacji: - czy zostały spełnione przesłanki wynikające z Rozporządzenia Ministra Infrastruktury określające warunki stosowania znaku B-18? - czy wniosek o udzielenie zezwolenia na przejazd pojazdów nienormatywnych musi być złożony na formularzu? - czy gmina M. dysponuje regulaminem, w którym znajdowałyby się ustalenia dotyczące zasad i trybu korzystania z dróg wewnętrznych stanowiących jej własność? - czy gmina M. dysponuje regulaminem wydawania zezwoleń na przejazdy? Lektura pisma z dnia 20 maja 2020 r. pozwala stwierdzić, że pytanie zacytowane w pierwszej kolejności w istocie brzmiało następująco: "czy nowo wybudowana droga spełnia przesłanki postawienia znaku B-18". W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia 3 czerwca 2020 r. Wójt Gminy M. wyjaśnił, że: "ograniczenie tonażowe - zakaz wjazdu pojazdów o rzeczywistej masie całkowitej powyżej 10 ton jest zgodne z przepisami prawa i oparte na opinii technicznej wydanej przez uprawnionego specjalistę". Wspomniany dokument, doręczony wraz z pismem z dnia 3 czerwca 2020 r. skarżącej, został sporządzony przez mgr. inż. M. W. posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności drogowej. We wnioskach końcowych opinii wskazano, że przedmiotowa droga ze względu na parametry techniczne (zły stan odwodnienia) oraz konstrukcję (niespełniony warunek mrozoodporności) winna być ograniczona tonażowo dla pojazdów do 10 ton znakiem B-18. W kontekście powyższego nie ulega wątpliwości, że organ wyczerpująco ustosunkował się do omawianego pytania skarżącej, w większym nawet stopniu niżby to wynikało z samego wniosku. Bez znaczenia dla tej oceny pozostaje fakt, że opinia techniczna nie została opatrzona datą, albowiem to nie data sporządzenia tego dokumentu była przedmiotem zainteresowania skarżącej w piśmie z dnia 20 maja 2020 r. Opinia techniczna została udostępniona skarżącej niejako dodatkowo, w celu wykazania, że decyzja o posadowieniu znaku znajdowała uzasadnienie w stanie faktycznym. W zakresie zagadnienia sformułowanego w punkcie następnym, należy wskazać, że skarżąca wbrew twierdzeniom skargi nie zadała pytania czy "wniosek o udzielenie zezwolenia na przejazd pojazdów nienormatywnych musi być złożony na formularzu?" Analiza pisma wskazuje, że skarżąca najpierw przedstawiła stanowisko, że taki obowiązek nie występuje pisząc: "słusznym wydaje się przyjęcie, iż względem niej (drogi wewnętrznej) nie występuje obowiązek wnioskowania na formularzu o udzielenie zgody na przejazd, pojazdem o wadze 30 ton", a następnie, kilka zdań później zwróciła się o podanie "ostatecznej informacji co do formy udzielenia zgody na przejazd o którą wnioskowała w piśmie z dnia 21.04.2020 r." Organ w piśmie z dnia 3 czerwca 2020 r. nie odniósł się do powyższego pytania. Nie można wykluczyć, że odpowiedź zawarta była w pismach z dnia 4 maja 2020 r. lub 14 kwietnia 2020 r. do których odwoływał się organ, ale powyższa okoliczność nie może być zweryfikowana, albowiem pism tych nie dołączono do akt sprawy. Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu, organ winien udzielić jednoznacznej odpowiedzi na pytanie, a nie wnosić o "przypomnienie treści udzielonych wcześniej odpowiedzi", i to zwłaszcza w sytuacji, gdy odpowiedź na powyższe pytanie sprowadzała się jedynie do potwierdzenia formy dokonania czynności. W związku z tym, należało uznać, że organ pozostawał bezczynny w zakresie odpowiedzi na przytoczone wyżej pytanie, zgłoszone w piśmie z dnia 20 maja 2020 r. W tym miejscu warto również nadmienić, że wyrzeczenie Sądu w zakresie zobowiązania do udzielenia informacji publicznej powiela treść ostatecznie wyartykułowanego pytania. Odnośnie dwóch ostatnich kwestii wypada zauważyć, że skarżąca wcale nie zwracała się z zapytaniem czy przedmiotowe regulaminy zostały wydane, a dzieliła się spostrzeżeniami, że nie udało jej się ustalić czy takowe istnieją. Ponadto żądanie udostępnienia regulaminów zostało sformułowane warunkowo "jeżeli takie regulaminy powstały zwracam się (...) o udostępnienie ich treści". Literalnie odczytując pismo skarżącej należałoby stwierdzić, że skarżąca nie pytała, czy gmina dysponuje regulaminami, a prosiła o udostępnienie ich treści jeżeli powstały. Jednak mimo braku precyzji w sformułowaniu żądania, w ocenie Sądu, skarżąca miała prawo oczekiwać, że organ w sytuacji gdyby przedmiotowych regulaminów jednak nie uchwalał, to powyższy fakt również jej zakomunikuje. Brak odniesienia się do powyższego pytania pozwala na uznanie bezczynności organu. Podsumowując, w stanie faktycznym zaistniałym w niniejszej sprawie, Wójt Gminy M. do którego zwrócono się o udostępnienie informacji publicznej pozostawał w bezczynności odnośnie udzielenia odpowiedzi na pytania w zakresie formy udzielenia zgody na przejazd pojazdem o wadze 30 ton po drodze wewnętrznej, a także istnienia (i ewentualne udostępnienia) regulaminów dotyczących zasad i trybu korzystania z dróg wewnętrznych oraz wydawania zezwoleń na przejazdy. Nieustosunkowanie się organu do powyższych zagadnień musiało skutkować orzeczeniem Sądu o bezczynności organu oraz jego zobowiązaniem do dokonania czynności bądź wydania decyzji w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy, o czym orzeczono w punkcie I i III sentencji wyroku. Dodatkowo Sąd wskazuje, że wbrew twierdzeniom organu zawartym w odpowiedzi na skargę, brak jest wystarczających podstaw do orzeczenia o umorzeniu postępowania, a to z uwagi na oświadczenie wójta, że odnośnie części wnioskowanej informacji nie był w jej posiadaniu. O ile rację ma organ, że w razie stwierdzenia, że nie dysponuje żądaną informacją publiczną wystarczające jest poinformowanie o tym fakcie wnioskującego, to jednak nie można uznać, aby w realiach niniejszej sprawy oświadczenie tej treści mogło prowadzić do umorzenia postępowania. Abstrahując już od faktu, że powyższa deklaracja została zawarta dopiero w piśmie procesowym złożonym w toku postępowania sądowo-administracyjnego (odpowiedzi na skargę), to przede wszystkim nie do przyjęcia jest brak bliższego sprecyzowania jakich konkretnie organ informacji nie posiada. Jak już wspomniano, Wójt Gminy M. sporządził odpowiedź na skargę w której ustosunkował się zbiorczo do wszystkich pytań skarżącej zawartych w kolejnych pismach, mających za przedmiot kwestie związane z ul. [...] w M. . Z racji ilości wniosków i jedynie ogólnego stwierdzenia (a więc bez odniesienia do poszczególnych żądań), że w pozostałym zakresie organ nie był i nie jest w posiadaniu informacji nie można uznać, że uwaga ta tyczy się pozostałych, nieudostępnionych pismem z dnia 3 czerwca 2020 r., danych wnioskowanych w piśmie z dnia 20 maja 2020 r. Nadto oczywistym jest, że w odniesieniu do żądania określenia formy w jakiej udzielona ma być zgoda na przejazd po przedmiotowej drodze pojazdem o wadze 30 ton, nie do obrony jest stanowisko, że żądana informacja nie jest w posiadaniu organu. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie, uznając, że organ prawidłowo udzielił odpowiedzi na pytanie "czy nowo wybudowana droga spełnia przesłanki postanowienia znaku B-18" (punkt IV sentencji wyroku). Jednocześnie sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (punkt II sentencji wyroku). Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Przyjąć należy, że zaniechanie realizacji części wniosku nie było skutkiem celowego działania, czy lekceważenia osoby wnioskującej, a spowodowane było raczej z trudnościami odszukania w obszernym piśmie skarżącej, (wyrażającym przede wszystkim wątpliwości i uwagi autorki co do prawidłowego postępowania organu względem ograniczeń w ruchu drogowym wprowadzonych na ul. [...] w M. ) niejednoznacznie sformułowanych żądań z zakresu dostępu do informacji publicznej. Z tych też powodów oddalono wniosek skarżącej o przyznanie skarżącej sumy pieniężnej. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. uwzględniając fakt, że skarga została oddalona w niewielkim zakresie.