II SA/Go 746/14

SENTENCJA Dnia 22 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.N.-S. na czynność Starosty z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu p o s t a n a w i a : odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] maja 2014 r. A.N.-S., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wezwała Starostę do zapłaty kwoty 425 zł tytułem zwrotu nadpłaconej części opłaty za wydanie karty pojazdu [...] nr rej. [...], pod rygorem wniesienia pozwu o zapłatę do sądu powszechnego. Pismo zawierało stwierdzenie, iż nie jest to wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na wezwanie, pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. Starosta odmówił A.N.-S. zwrotu powyższej nadpłaty wskazując, iż zakwestionowany wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04 przepis § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłaty za wydanie karty pojazdu utracił moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006 r., natomiast przedmiotową opłatę pobrano dnia [...] czerwca 2004 r. Oznacza to, że kwota 500 zł uiszczona tytułem opłaty za wydanie karty pojazdu na podstawie wskazanego rozporządzenia, została pobrana na podstawie i w granicach obowiązującego prawa. Pismo to zostało doręczone pełnomocnikowi wnioskodawczyni dnia 9 czerwca 2014 r. Kolejnym wnioskiem z dnia [...] lipca 2014 r. A.N.-S. zwróciła się do Starosty o stwierdzenie nadpłaty w opłacie za wydanie karty powyższego pojazdu, w związku z wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości wydanego w sprawie C-134/07 oraz o zwrot nadpłaconej kwoty. W uzasadnieniu wniosku, oprócz wyroku ETS, powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące zwrotu części opłat za wydanie karty pojazdu. Odpowiadając na wniosek, pismem z dnia [...] lipca 2014 r. Starosta odmówił zwrotu powyższej nadpłaty, motywując to upływem terminu przedawnienia tego roszczenia. Odpowiedź doręczono pełnomocnikowi strony dnia [...] lipca 2014 r. Pismem z dnia [...] lipca 2014r. wnioskodawczyni wezwała Starostę na podstawie art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.) do usunięcia naruszenia prawa wywołanego wskazaną wyżej odmową uwzględnienia wniosku o stwierdzenie nadpłaty za wydanie karty pojazdu. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. Starosta podtrzymał swoje dotychczasowe odmowne stanowisko w sprawie wskazując ponownie, iż zakwestionowany wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt U 6/04 przepis § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. utracił moc obowiązującą z dniem 1 maja 2006 r., natomiast przedmiotową opłatę pobrano dnia [...] czerwca 2004 r. Pismo to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 11 sierpnia 2014 r. Na czynność Starosty z dnia [...] lipca 2014 roku nr [...] A.N.-S., działając przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła w dniu 11 września 2014 r. przesyłką pocztową (data stempla pocztowego na kopercie, k. 7 akt sądowych) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, kwestionując jej zasadność i zgodność z prawem oraz wnosząc m.in. o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności i stwierdzenie obowiązku organu dokonania zwrotu części pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej po terminie wskazując, iż czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podlegającą właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, była pierwsza odmowa zwrotu części opłaty z dnia [...] czerwca 2014r., stanowiąca odpowiedź na wniosek z dnia [...] maja 2014r., sformułowany jako cywilnoprawne przedsądowe wezwanie do zapłaty. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić, bowiem nawet gdyby przyjąć wersję korzystniejszą dla skarżącej, iż podlegającą właściwości sądów administracyjnych czynność o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., stanowiło pismo Starosty z dnia [...] lipca 2014 r., to i tak analiza akt sprawy wskazuje, że skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu. Stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Natomiast w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie skarżąca skierowała w dniu 23 lipca 2014 r. pod adresem organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 52 § 3 p.p.s.a., przy czym organ pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. odpowiedział na to wezwanie odmownie. Z nadesłanego przez Starostę oryginału zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że odmowna odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa została doręczona w dniu 11 sierpnia 2014 r., pełnomocnik skarżącej odebrał przesyłkę osobiście. Charakter prawny pisma organu z dnia [...] sierpnia 2014 r. oraz datę jego doręczenia pełnomocnik potwierdził zresztą wprost w pkt II uzasadnienia skargi. Wynikający z art. 53 § 1 p.p.s.a. trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął zatem swój bieg od dnia następnego, tj. 12 sierpnia 2014 r. i upłynął z dniem 10 września 2014 r. Skargę wniesiono natomiast przesyłką pocztową nadaną dnia 11 września 2014 r. (data stempla pocztowego na kopercie, k. 7 akt sądowych), a więc jeden dzień po upływie ustawowego terminu. Jednocześnie należy podkreślić, że w niniejszej sprawie nie mógł znaleźć zastosowania sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a., bowiem przysługuje on tylko w sytuacji, gdy organ nie odpowiedział na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a tak w rozpatrywanej sprawie nie było, co pełnomocnik strony przyznał w uzasadnieniu skargi. Z powyższych przyczyn skarga nie mogła zostać rozpoznana pod względem merytorycznym. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.