I OSK 390/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Iwona Bogucka (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant: starszy inspektor sądowy Karolina Kubik po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1080/16 w sprawie ze skargi A.S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [..] kwietnia 2016 r. nr [..] w przedmiocie obniżenia dodatku funkcyjnego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1080/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A.S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [..] kwietnia 2016 r. nr [..] w przedmiocie obniżenia dodatku funkcyjnego, uchylił zaskarżony rozkaz personalny oraz rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie nr [..] z dnia [..] marca 2016 r. i umorzył postępowanie administracyjne. W podstawie prawnej podano przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej P.p.s.a.) w związku z § 8 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2011 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz zasad ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236), a także art. 145 § 3 P.p.s.a. W skardze kasacyjnej Komendant Główny Policji zaskarżył wyrok Sądu I instancji w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Sądowi I instancji zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w zw. art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 8 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego: - poprzez uchylenie prawidłowej decyzji organu oraz decyzji ją poprzedzającej w oparciu o błędny pogląd, iż organ naruszył przepis prawa materialnego wymieniony w zarzucie poprzez zastosowanie go w sytuacji faktycznej nieprzystającej do hipotezy tegoż przepisu, mimo że organ prawidłowo wykazał przesłania uzasadniające obniżenie dodatku funkcyjnego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, b) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a.: - poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej wydanego wyroku, nasuwające szereg wątpliwości, co do rzeczywistej podstawy uchylenia rozkazów personalnych organów obu instancji, wyrażające się w położeniu nacisku na wady w stosowaniu przez organy prawa materialnego, przy jednoczesnym zarzuceniu organom obu instancji naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. polegającego na: wskazaniu przez organ I instancji, jako okoliczności przemawiającej za obniżeniem dodatku funkcyjnego - złożenia raportu w trybie art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, oraz nie wyjaśnieniu przez organ II instancji, ustanie jakich przesłanek uprawniało do obniżenia dodatku funkcyjnego, co w efekcie doprowadziło do wzajemnej sprzeczności wskazanej przez Sąd podstawy prawnej uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu personalnego go poprzedzającego z argumentacją przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sugerującą naruszenie przez organ przepisów postępowania w sposób istotny obligujący Sąd do zastosowania dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., co mogło mieć wpływ na wynik sprawy, c) art. 145 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a w zw. z art. 105 § 1 K.p.a: - poprzez umorzenie postępowania administracyjnego w całości, mimo, że nie zaszły uzasadnione podstawy do uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [..] z dnia [..] kwietnia 2016 r. i rozkazu personalnego go poprzedzającego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego: - art. 104 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 8 ust. 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego poprzez błąd subsumcji polegający na uznaniu, że w stanie faktycznym ustalonym przez organ i przyjętym przez Sąd I instancji zastosowanie w/w przepisu prawa materialnego było niemożliwe wobec nieprzystawalności ustalonych faktów do hipotezy w/w przepisu, mimo że wskazanie przez organ: adekwatności przyznanego dodatku do rangi zajmowanego stanowiska, niekwestionowanej wysokiej oceny wywiązywania się z obowiązków służbowych, niezwiększenia wymiaru obowiązków, niezwiększenia zakresu ponoszonej odpowiedzialności oraz nieadekwatność wysokości dodatku funkcyjnego do wysokości dodatków przyznawanych zwyczajowo w garnizonie szczecińskim uprawniały do wniosku przeciwnego. Odnośnie zarzutu z punktu 1a wskazano, że do naruszenia prawa materialnego w ogóle nie doszło. Organ stanął na stanowisku, że w ustalonym w sprawie stanie faktycznym zachodziły podstawy do zastosowania § 8 ust. 7 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. Okoliczności faktyczne wskazane przez organ w uchylonym rozkazie personalnym tj. adekwatność przyznanego dodatku do rangi zajmowanego stanowiska, niekwestionowanie wysokiej oceny wywiązywania się z obowiązków służbowych, niezwiększenie wymiaru obowiązków, niezwiększenie zakresu ponoszonej odpowiedzialności oraz nieadekwatność wysokości dodatku funkcyjnego do wysokości dodatków przyznawanych zwyczajowo w garnizonie szczecińskim ocenione ponownie w okresie od podwyższenia dodatku funkcyjnego rozkazem personalnym do dnia wydania rozkazu personalnego w II instancji uzasadniały obniżenie tego dodatku o 525 zł. Błędne przyjęcie, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego doprowadziło do niezasadnego uchylenia rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [..] kwietnia 2016 r., bowiem prawidłowa ocena okoliczności faktycznych ustalonych w sprawie winna doprowadzić do wniosków przeciwnych. Odnośnie zarzutu z punktu 1b w ocenie organu uzasadnienie wyroku nie odpowiada prawu. Rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [..] kwietnia 2016 r. został uchylony wobec stwierdzenia przez Sąd I instancji istotnego naruszenia przepisów prawa materialnego. Taki wniosek znajduje potwierdzenie w podstawie prawnej wskazanej w uzasadnieniu wyroku. Uchylenie decyzji organu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. prowadzi do konkluzji, że Sąd uchylając decyzję nie stwierdził jednocześnie żadnych uchybień formalnych. Oznacza to, że Sąd uznał za prawidłowy stan faktyczny ustalony przez organ. Oznacza to również, że nie zaszły żadne podstawy do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Brak zastrzeżeń do sposobu procedowania uprawnia Sąd do zbadania kwestii związanych z procesem stosowania prawa materialnego, tj. subsumpcji oraz wykładni. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku można znaleźć uwag poczynionych pod adresem organu w zakresie naruszenia przepisów postępowania. Na szczególną uwagę zasługuje okoliczność, że uchylony rozkaz personalny oraz rozkaz personalny go poprzedzający zostały wydane w warunkach uznania administracyjnego. W tego typu sprawach kontrola Sądu jest ograniczona do zbadania motywów rozstrzygnięcia, które muszą się mieścić w granicach określonych treścią art. 7 K.p.a. ze szczególnym naciskiem na należyte uzasadnienie powziętego rozstrzygnięcia. Zatem, jeśli Sąd na str. 9 uzasadnienia wyroku odwołuje się do treści art. 7 i 107 § 3 K.p.a, a następnie na str. 10 czyni zarzut w postaci niewykazania w uzasadnieniu kluczowych motywów rozstrzygnięcia, tym samym sugeruje, że organ w sposób rażący naruszył przepisy prawa procesowego. Ta okoliczność uniemożliwia uchylenie kontrolowanej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a, bowiem stwierdzenie przez Sąd naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. przy wydawaniu decyzji uznaniowej obliguje Sąd do uchylenia tejże na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W przeciwnym wypadku dochodzi do wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia wyroku polegającej na z jednej strony braku związku podstawy prawnej uchylenia ze stwierdzonymi uchybieniami, z drugiej zaś na wytworzeniu błędnego przekonania o zasadności zastosowanej podstawy i prawidłowości procedowania. Położenie przez Sąd I instancji nacisku na znaczenie wad w stosowaniu przez organy prawa materialnego, przy jednoczesnym zarzuceniu organom obu instancji naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. polegającego na: wskazaniu przez organ I instancji, jako okoliczności przemawiającej za obniżeniem dodatku funkcyjnego - złożenia raportu w trybie art. 41 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, oraz nie wyjaśnieniu przez organ II instancji, ustanie jakich to przesłanek uprawniało do obniżenia dodatku funkcyjnego prowadzi do powstania wątpliwości, od których prawidłowo sporządzone uzasadnienie winno być wolne. Odnośnie zarzutu z punktu 1c wskazano, że Sąd I instancji uznał, iż w sprawie zaszły przesłanki do umorzenia postępowania określone w art. 105 § 1 K.p.a. bowiem skarżący policjant utracił prawo do uposażenia w związku z ustaniem stosunku służbowego. Powyższy pogląd budzi wątpliwości organu, bowiem uchylony rozkaz personalny został wydany przed datą ustania stosunku służbowego, a organ na bazie art. 6 K.p.a. miał obowiązek wydać rozstrzygnięcie merytoryczne, a nie poszukiwać podstaw do umorzenia postępowania. Gdyby Sąd nie znalazł podstaw do uchylenia zaskarżonego rozkazu personalnego, to nie skorzystałby z możliwości umorzenia postępowania administracyjnego. Odnośnie zarzutu z punkt 2 skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji naruszył prawo materialne poprzez błąd subsumpcji polegający na niezasadnym przyjęciu, że w zaistniałym stanie faktycznym nie było możliwości zastosowania treści § 8 ust. 7 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., bowiem okoliczności faktyczne ustalone przez organ nie mieściły się w hipotezie w/w przepisu. Innymi słowy, organ zastosował przepis prawa materialnego do stanu faktycznego, który z racji braku związku z hipotezą w/w przepisu uniemożliwiał organowi przeprowadzenie procesu subsumpcji. Pogląd Sądu I instancji należy uznać za błędny. Okoliczności faktyczne wskazane przez organ w uchylonym rozkazie personalnym tj. adekwatność przyznanego dodatku do rangi zajmowanego stanowiska, niekwestionowanie wysokiej oceny wywiązywania się z obowiązków służbowych, niezwiększenie wymiaru obowiązków, niezwiększenie zakresu ponoszonej odpowiedzialności oraz nieadekwatność wysokości dodatku funkcyjnego do wysokości dodatków przyznawanych zwyczajowo w garnizonie szczecińskim, ocenione ponownie w okresie od podwyższenia dodatku funkcyjnego rozkazem personalnym z dnia [..] lutego 2016 r. do dnia wydania rozkazu personalnego w II instancji uzasadniały obniżenie tego dodatku o 525 zł. Słuszność stanowiska organu nie jest oparta na gołosłownych twierdzeniach, czy tezach nieznajdujących potwierdzenia w obowiązujących przepisach prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekał już w podobnych sprawach, czego dowodem są: wyrok z dnia 14 września 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 950/16 oraz wyroki z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 1093/16 i II SA/Wa 1079/16 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu wyroku z dnia 14 września 2016 r. Sąd uznał, że argumentacja organu, tożsama z argumentacją użytą w uchylonym w niniejszej sprawie rozkazie personalnym nie dała podstaw do uznania, że organ naruszył zasady rządzące uznaniem administracyjnym, a powody, dla którym organ obniżył policjantowi dodatek funkcyjny znajdowały oparcie w § 8 ust. 7 rozporządzenia. W uzasadnieniu wyroku z dnia 3 listopada 2016 r. II SA/Wa 1079/16 Sąd podkreślił, że ustanie innych przesłanek uzasadniających utrzymanie dodatku funkcyjnego na dotychczasowym poziomie może przejawiać się w ustaniu podzielania przez aktualnego przełożonego policjanta zasadności utrzymywania dodatku w dotychczasowej wysokości. Parafrazując, Sąd dopuścił możliwość urealnienia wysokości dodatku do istniejących okoliczności faktycznych min. takich jak średnia wysokość dodatku w określonym garnizonie Policji. Organ w pełni podziela zaprezentowane powyżej stanowisko i uznaje je za adekwatne do treści i wagi zarzutu naruszenia przez Sąd prawa materialnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną A.S. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, przychylając się do stanowiska Sądu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Ponieważ postępowanie sądowe w sprawie zostało wszczęte po dniu 15 sierpnia 2015 r., do uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zastosowanie znajduje przepis art. 193 zdanie drugie P.p.s.a., zgodnie z którym uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten stanowi lex specialis w relacji do art. 141 § 4 P.p.s.a. i ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku do rozpoznania zarzutów kasacyjnych, co skutkuje pominięciem opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy i Sąd I instancji. Stosownie do przepisu art. 176 P.p.s.a. skarga kasacyjna winna zawierać zarówno przytoczenie podstaw kasacyjnych, jak i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych oznacza konieczność konkretnego wskazania tych przepisów, które zostały naruszone w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, co ma istotne znaczenie ze względu na zasadę związania Sądu II instancji granicami skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej powołano obie podstawy określone w art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a., zarzucając zarówno naruszenie prawa procesowego, jak i prawa materialnego. Jakkolwiek zasadniczo w pierwszej kolejności rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny podlegać powinny zarzuty naruszenia prawa procesowego, to w niniejszej sprawie kolejność ta musi ulec odwróceniu, ze względu na przedmiot zarzutów naruszenia przepisów postępowania i ich zależność od prawidłowości stanowiska dotyczącego stosowania przez organ prawa materialnego. Należy przy tym zwrócić uwagę, że zarzuty dotyczące przepisów postępowania nie są skierowane na kwestionowanie stanu faktycznego sprawy. Nie jest zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 104 ust. 2 ustawy o Policji w zw. z § 8 ust. 7 rozporządzenia z 6 grudnia 2001 r. Prawidłowe jest stanowisko Sądu I instancji, że wskazane przez organy w obu rozkazach personalnych okoliczności obniżenia dodatku nie odpowiadają przesłankom obniżenia dodatku, określonym w § 8 ust. 7 rozporządzenia. Nie jest przy tym dostatecznym uzasadnieniem zarzutu powoływanie się na rozstrzygnięcia wydane w innych sprawach. Praktyka taka może zostać dopuszczona pod warunkiem uprzedniego wykazania tożsamości stanu faktycznego i prawnego sprawy. Rozpoznając konkretną sprawę Sąd zobligowany jest bowiem do samodzielnego jej rozstrzygnięcia, wyrok zawsze zawiera normę indywidualną. Norma indywidualna wyrażona w wyroku nie może być traktowana jak norma generalna, mogąca stanowić podstawę rozstrzygnięcia innej sprawy, praktyka taka naruszałaby zasadę orzekania na podstawie prawa i zasadę prymatu ustawy i aktów wydanych na jej podstawie. W wyroku o sygn. II SA/Wa 1093/16 (od którego skargę kasacyjną oddalono wyrokiem NSA o sygn. I OSK 256/17) ustanie przesłanki podwyższenia uzasadniono tym, że nie doszło do planowanego zwiększenia liczby realizowanych przez funkcjonariusza zadań i czynności służbowych. W niniejszej sprawie takiej okoliczności nie stwierdzono. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela natomiast wykładni § 8 ust. 7 rozporządzenia w zakresie odnoszącym się do ustania przesłanek, które uzasadniały przyznanie dodatku w dotychczasowej wysokości, zaprezentowanej w wyrokach II SA/Wa 950/16 i II SA/Wa 1079/16, i sprowadzenia jej do ponownej, odmiennej oceny podstaw podwyższenia dodatku. Ustanie przesłanek uzasadniających dotychczasową wysokość dodatku nie może przejawiać się w "ustaniu podzielania przez aktualnego przełożonego zasadności utrzymywania dodatku w dotychczasowej wysokości". Nie jest kwestionowane, także przez Komendanta Głównego Policji, że zgodnie z § 8 rozporządzenia zmiana wysokości ustalonego na danym stanowisku dodatku funkcyjnego (czyli przyznanie go w innej wysokości) jest dokonywana poprzez podwyższenie lub obniżenie przedmiotowego dodatku, bez konieczności eliminowania z obrotu prawnego decyzji ustalającej dotychczasową wysokość tego dodatku. Nie może wobec tego zastosowanie trybu z § 8 łączyć się weryfikacją prawidłowości poprzedniego rozkazu personalnego wydanego w tym zakresie. Jest to zastrzeżone dla trybów odwoławczych i nadzwyczajnych. Tymczasem uzasadnienie rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji bazuje na twierdzeniu, że podwyższenie dodatku zostało dokonane w oparciu o przesłanki, które nie wynikają z jego uzasadnienia. Przy dokonywaniu kolejnego podwyższenia dodatku nie uległy zmianie relewantne dla takiej decyzji okoliczności, wobec czego, wedle stanowiska Komendanta Głównego, nie można przyjąć że podstawę do podwyżki stanowiła ocena wywiązywania się z obowiązków, na co przełożony funkcjonariusza powołał się w rozkazie podwyższającym dodatek. Argumentując w ten sposób organ dokonujący obniżenia dodatku przyjął zatem, że podwyżka była uzasadniona okolicznościami, które nie zostały dostatecznie ujawnione, a skoro nie można ich zidentyfikować i potwierdzić faktu trwania, to należy przyjąć, że ustały. Kwestie związane z dodatkami do uposażenia, które rzutują na wysokość uposażenia policjanta, podlegają szczegółowej regulacji i ochronie takiej, jaka przynależy uposażeniu. Regulacje te mają charakter gwarancyjny i ochronny dla funkcjonariusza. Interes publiczny i zgodność z prawem są realizowane poprzez fakt, że o ich przyznaniu i wysokości orzekają przełożeni, w ramach obowiązujących przepisów. Przepisy regulujące w szczególności obniżenie uposażenia, poprzez obniżenie dodatku składającego się na uposażenie, muszą podlegać możliwie ścisłej interpretacji. Jeżeli podwyższenie dodatku było zgodne z prawem i skuteczne, nie podjęto kroków w celu jego weryfikacji, to obniżenie tak ustalonego dodatku musi się odbyć wyłącznie przy zastosowaniu kryteriów przewidzianych w przepisach prawa, nawet jeżeli działania organów Policji związane z uprzednią podwyżką dodatku budzą wątpliwości co do ich celowości. Kryterium celowości nie ma zastosowania w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Z podanych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł zaakceptować stanowiska, że przesłanki obniżenia dodatku mogą zostać sprowadzone wyłącznie do "ustania podzielania przez aktualnego przełożonego zasadności utrzymywania dodatku w dotychczasowej wysokości". Podstawą obniżenia zastosowaną w sprawie był przepis § 8 ust. 7 rozporządzenia, zgodnie z którym dodatek może być obniżony, niezależnie od okoliczności określonych w § 8 ust. 5 pkt 2 rozporządzenia, w razie zmiany zakresu obowiązków służbowych, warunków służby bądź ustania innych przesłanek, które uzasadniały przyznanie go w określonej wysokości. Każdorazowo przesłanki obniżenia muszą się wiązać z wykazaniem różnicy między stanem istniejącym w momencie dokonywania podwyższenia dodatku, a stanem z chwili jego obniżenia. Różnice mogą dotyczyć którejkolwiek z grup okoliczności relewantnych: zakresu obowiązków, warunków służby, innych okoliczności podanych jako powód przyznania dodatku w dotychczasowej wysokości. W przypadku trzeciej grupy, konieczne jest odniesienie się do rozkazu personalnego określającego dodatek w dotychczasowej wysokości i podanych w nim przyczyn, odrębnych od zakresu obowiązków i warunków służby. Jeżeli rozkaz przyznający dodatek w dotychczasowej wysokości nie wskazuje takich szczególnych okoliczności, nie jest też możliwe ich określenie w oparciu o akta osobowe funkcjonariusza, to nie jest możliwe motywowanie obniżenia dodatku ustaniem takich nieznanych i niezidentyfikowanych przyczyn podwyższenia. Stanowisko Sądu I instancji dotyczące wykładni i stosowania przepisu § 8 ust. 6 rozporządzenia odpowiada przedstawionemu powyżej, zasadna jest konstatacja, że motywy obniżenia dodatku podane w uzasadnieniach rozkazów personalnych nie odpowiadają przesłankom określonym w tym przepisie. Wobec tego nie naruszył Sąd I instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., obligującego do uwzględnienia skargi w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które mało wpływ na wynik sprawy. Nie naruszył także Sąd I instancji art. 104 ust. 2 ustawy o Policji. Prawidłowo uznano, że skoro dodatek przysługuje policjantowi pełniącemu służbę lub obowiązki na stanowisku kierowniczym, to wobec ustania stosunku służbowego nie jest możliwe orzekanie w przedmiocie dodatku. W konsekwencji nie doszło do naruszenia art. 145 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 K.p.a. Nie mogły także odnieść skutku zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Uzasadnienie wyroku jest nie sprzeczne w sferze podanej podstawy prawnej i przyjętej argumentacji. Sąd I instancji nie zarzucał organom niedostatecznych ustaleń faktycznych, są one w sprawie zasadniczo bezsporne. Charakteryzując zastosowaną w sprawie podstawę prawną prawidłowo też Sąd I instancji wskazał na uznaniowy charakter rozstrzygnięć w przedmiocie określania wysokości dodatku funkcyjnego i zakresu sądowej kontroli uznania. Nie narusza art. 141 § 4 P.p.s.a. wskazanie, że również przy decyzjach uznaniowych granice swobody określają przepisy regulujące zasady prowadzenia postępowania dowodowego, a uzasadnienia takich decyzji muszą odpowiadać art. 107 § 3 K.p.a. Rozważania zawarte na str. 9 uzasadnienia wyroku Sądu I instancji nie stanowią eksplikacji zarzutów pod adresem organu, lecz są odniesieniem do stanu prawnego sprawy i przedstawieniem zakresu jej sądowej kontroli. Mając na uwadze podane argumenty, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji o oddaleniu skargi kasacyjnej. Sąd nie miał podstaw do zasądzenia na rzecz uczestnika postępowania kosztów postępowania kasacyjnego na podstawie art. 204 pkt 2 P.p.s.a, albowiem nie wykazano, aby uczestnik w związku z osobistą odpowiedzią na skargę kasacyjną poniósł takie koszty.