I OSK 1559/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym Sędzia NSA Anna Lech po rozpoznaniu w dniu 18 października 2007r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Ministra Pracy i Polityki Społecznej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 lipca 2007r., sygn. akt II SO/Wa 30/07 w sprawie z wniosku Z. L. w przedmiocie wymierzenia grzywny Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej w sprawie skargi Z. L. z dnia 18 kwietnia 2007r. na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie wniosku z dnia 5 marca 2007r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody M. z dnia [...], nr [...] odmawiającej wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody M. z dnia [...], nr [...] postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE W dniu 31 maja 2007r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. L. złożył wniosek o wymierzenie grzywny Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej za nieprzekazanie Sądowi jego skargi z dnia 18 kwietnia 2007r. na bezczynność tego organu w sprawie z wniosku z dnia 5 marca 2007r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody M. z dnia [...], nr [...] odmawiającej wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody M. z dnia [...], nr [...] wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę. Pismem z dnia 1 czerwca 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej odpis wniosku z 31 maja 2007r., wzywając jednocześnie do ustosunkowania się do jego treści w terminie 14 dni. Pismo to zostało doręczone organowi w dniu 6 czerwca 2007r., jednak Minister Pracy i Polityki Społecznej nie udzielił odpowiedzi na wniosek Z. L., a także nie przekazał do Sądu skargi z dnia 18 kwietnia 2007r. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 19 lipca 2007r., sygn. akt II SO/Wa 30/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej grzywnę wysokości 5.000 zł, wskazując na art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uznając, że wymierzenie grzywny będzie wystarczającym środkiem dyscyplinującym, mającym na celu doprowadzenie do wykonania przez organ obowiązków określonych w art. 54 § 2 wskazanej ustawy. Na to postanowienie skargę kasacyjną złożył pełnomocnik Ministra Pracy i Polityki Społecznej, radca prawny M. R., wnosząc o jego uchylenie w całości i wskazując, że art. 55 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie obliguje sądu do wymierzenia grzywny, lecz kwestia ta pozostawiona jest do uznania sądu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że z informacji uzyskanych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie wynika, iż z wniosku Z. L. prowadzone są 923 sprawy, z czego 131 przeciwko Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej. W tym kontekście, w ocenie autora skargi kasacyjnej, niejasna jest polityka Sądu polegająca na nakładaniu kar na organ, które to kary obciążają w całości Skarb Państwa, a więc wszystkich obywateli. Takie działanie w ocenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej, z pewnością nie zniechęci Z. L. do wszczynania dalszych procesów. Autor skargi kasacyjnej nie zakwestionował, że w niniejszej sprawie doszło do uchybienia terminu do przekazania skargi, jednak biorąc pod uwagę specyfikę sprawy i osobę strony postępowania uważa on, że wymierzenie grzywny nie było słuszne. Minister Pracy i Polityki Społecznej wskazał także, że nie przekazał skargi Z. L. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, ponieważ nie posiada przedmiotowych akt sprawy. Akta te znajdują się w Ministerstwie Gospodarki w związku z podziałem Ministerstwa Gospodarki i Pracy na Ministerstwo Gospodarki i Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej z dniem 31 października 2005r., a więc po dniu wszczęcia postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: stosownie do treści art. 54 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W myśl § 2 tego artykułu, organ przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. W razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6, to jest w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. W niniejszej sprawie Minister Pracy i Polityki Społecznej nie przekazał do Sądu skargi Z. L. z dnia 18 kwietnia 2007r. na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie wniosku z dnia 5 marca 2007r. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody M. z dnia [...], odmawiającej wznowienia postępowania zakończonego decyzją Wojewody M. z dnia [...], który to fakt nieprzekazania organ sam potwierdził. Wyjaśnienie Ministra pracy i Polityki Społecznej, że skarga Z. L. wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę nie została przekazana ponieważ akta sprawy znajdują się w Ministerstwie Gospodarki w związku z podziałem Ministerstwa Gospodarki i Pracy na Ministerstwo Gospodarki i Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej z dniem 31 października 2005r., nie jest w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego usprawiedliwieniem opóźnienia w działaniu organu. Wskazać należy, że również fakt prowadzenia przez Z. L. licznych postępowań sądowych przeciwko Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej nie może stanowić okoliczności usprawiedliwiającej uchybienie terminu do przekazania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny pragnie podkreślić, że nakładanie na organ kar pieniężnych obciążających w rzeczywistości Skarb Państwa, a więc wszystkich obywateli – co podniesiono w skardze kasacyjnej – wynika z niedopełnienia przez organ ciążącego na nim obowiązku wynikającego z art. 54 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 182 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił, jak w sentencji.