II OSK 127/17

SENTENCJA Dnia 11 grudnia 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka Protokolant: sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 października 2016 r. sygn. akt II SA/Ke 559/16 w sprawie ze skargi L. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 października 2016 r., sygn. II SA/Ke 559/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę [...]na decyzję Wojewody Świętokrzyskiego z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...]w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Zaskarżoną do Sądu I instancji decyzją z dnia 27 kwietnia 2016 r. Wojewoda Świętokrzyski, po rozpatrzeniu odwołania [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty Włoszczowskiego z dnia [...] marca 2016 r. znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...]pozwolenia na budowę w zakresie inwestycji polegającej na przebudowie i nadbudowie budynku gospodarczego istniejącego na działce [...]. Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 5 października 2016 r. wniósł [...] (dalej: skarżący) zaskarżając go w całości. W oparciu o art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 145 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w wyniku niesłusznego przyjęcia, iż zaskarżona decyzja nie została dotknięta nieważnością, gdyż będący przedmiotem analizy organów administracyjnych w tej sprawie sporządzony w lutym 2015 r. projekt budowlany zawiera te same rozwiązania i obejmuje to samo przedsięwzięcie, co projekt dołączony do poprzedniego wniosku inwestora (wniosku z dnia 13 maja 2013 r.), co z kolei pozwala na przyjęcie, iż zachodzi w tym wypadku tożsamość niniejszej sprawy ze sprawą zakończoną ostateczną decyzją Starosty Włoszczowskiego wydaną po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w sprawie o sygn. II SA/Ke 848/13, skutkująca nieważnością zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji; b) art. 145 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja Wojewody oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie odpowiadały prawu; c) art. 153 p.p.s.a poprzez zignorowanie dokonania przez organ nieprawidłowej oceny zgodności projektowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Secemin, do czego organ był zobowiązany wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w sprawie II SA/Ke 658/15; d) art. 153 p.p.s.a poprzez błędne przyjęcie, iż w związku ze związaniem organów oraz sądu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach w sprawie II SA/Ke 658/15 zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290) w zw. z § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz .U. z 2015 r. poz. 1422, dalej jako: rozporządzenie) nie mógł zostać uwzględniony w sytuacji, gdy przedmiotem rozważań Sądu w tej sprawie nie była ocena naruszenia wskazanego przepisu prawa w związku z ww. rozporządzeniem; 2) przepisów prawa materialnego: a) art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż w ocenie Sądu warunki określone w tym przepisie zostały spełnione, co znalazło wyraz w treści uzasadnienia decyzji organów obu instancji, podczas gdy nie zostało dostatecznie wyjaśnione, czy projekt budowlany w zakresie dotyczącym nadbudowy budynku w zabudowie zagrodowej jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; b) art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, iż wobec spełnienia wymagań określonych tymi przepisami organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji gdy warunki te nie zostały spełnione przez inwestora, a ponad to, gdy nie dokonano analizy wpływu inwestycji na działkę skarżącego w ramach art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego; c) art. 5 ust. 1 pkt. 8 i 9 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i stwierdzenie, iż skarżący upatrywał naruszenia prawa w związku brakiem analizy zacienienia budynku na jego działce, podczas gdy ocena projektu budowlanego powinna zostać dokonana z uwzględnieniem oddziaływania inwestycji na cały budynek mieszkalny skarżącego i jego uzasadniony interes, a nie ograniczać się jedynie do kwestii zacienienia budynku od strony granicy działki, jak to zostało ostatecznie dokonane. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uwzględnienie skargi kasacyjnej i uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach oraz decyzji organów obu instancji, względnie stwierdzenie ich nieważności, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz decyzji organów obu instancji i rozpoznanie sprawy co do istoty poprzez odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, względnie, z ostrożności procesowej, o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że Sąd I instancji niedostatecznie pochylił się nad zarzutem skargi dotyczącym naruszenia art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na podstawie wniosku inwestora z dnia [...]lutego 2015 r., którego podstawę stanowił projekt budowlany autorstwa [...], z pominięciem, że projekt ten stanowił już przedmiot analizy w sprawie zainicjowanej wnioskiem inwestora z dnia [...] maja 2013 r., zakończonej ostateczną decyzją Starosty wydaną na skutek wyroku WSA w Kielcach z dnia 14 listopada 2013 r. sygn. II SA/Ke 848/13. Ponadto, organ niedostatecznie sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ponadto zaniechał dokonania rzetelnej oceny oddziaływania inwestycji na działkę skarżącego. W wyroku w sprawie II SA/Ke 658/15 Sąd stwierdził, iż skoro przepisy § 12 rozporządzenia nie wprowadzają żadnych ograniczeń dotyczących nadbudowy już istniejącego w odległości mniejszej niż 4 m od granicy budynku w zabudowie zagrodowej, taką nadbudowę uznać należy za dopuszczalną, o ile z innych przepisów, na przykład obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania, takie ograniczenia nie wynikają. W związku z powyższym Sąd ten zobowiązał organy do przeprowadzenia analizy przepisów miejscowego planu pod kątem ustalenia, czy nie zabraniają one nadbudowy. W zaskarżonej decyzji, w wyniku analizy planowanej inwestycji pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Secemin z dnia [...]marca 2006 r. nr [...], w szczególności § 9 ust. 2 pkt 9 dotyczącym formy architektonicznej budynków gospodarczych, organ stwierdził, że przebudowa i nadbudowa budynku gospodarczego na działce [...]zgodna jest z ustaleniami planu miejscowego, jednakże nie dokonał przedmiotowej analizy w zakresie dotyczącym nadbudowy budynku w zabudowie zagrodowej, co stanowi o wadliwości tej decyzji, jako wydanej z naruszeniem art. 153 p.p.s.a., czego Sąd I instancji nie dostrzegł. Błędne było także, zdaniem skarżącego, przyjęcie przez Sąd, iż skarżący upatrywał naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego w związku brakiem analizy zacienienia budynku na jego działce, podczas gdy zgodnie z treścią tego przepisu obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając mu odpowiednie usytuowanie na działce budowlanej (pkt 8) oraz poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania, uzasadnionych interesów osób trzecich (pkt 9), co oznacza, że ocena projektu powinna zostać dokonana z uwzględnieniem jego oddziaływania na cały budynek mieszkalny skarżącego, a nie ograniczać się do kwestii zacienienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. w brzmieniu nadanym na podstawie art. 1 pkt 56 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 658), uzasadnienie sporządzanego przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Oznacza to, że sporządzone przez Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnienie wyroku może zostać zawężone wyłącznie do oceny tych aspektów prawnych, które świadczą o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, z którego to uprawnienia Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie postanowił skorzystać. Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej, albowiem w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Podniesione w niej zarzuty okazały się nieuzasadnione. Nie stanowią usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia art. 145 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Zauważyć trzeba, że art. 145 § 1 p.p.s.a. obejmuje kilka norm prawnych dających Sądowi I instancji – w przypadku uwzględnienia skargi – podstawę prawną do uchylenia zaskarżonego aktu lub stwierdzenia jego nieważności, bądź też podstawę do stwierdzenia wydania zaskarżonego aktu z naruszeniem prawa. Powiązanie w podstawach kasacyjnych art. 145 § 1 p.p.s.a. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. każe przyjąć, że zamiarem autora skargi kasacyjnej było zarzucenie Sądowi I instancji niezastosowania art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skoro przepis ten stanowi podstawę wyrokowania w przypadku stwierdzenia, że zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, zaś w niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej zgłasza zarzut niedostrzeżenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że rozstrzygana przez ten Sąd sprawa dotyczy sprawy już uprzednio rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). O tożsamości sprawy w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. można mówić, gdy występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Nie ulega wątpliwości, że aby dana decyzja administracyjna mogła zostać uznana za nieważną w oparciu o art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. to inna decyzja administracyjna (ostateczna) musi tożsamą sprawę uprzednio już rozstrzygnąć. Rozstrzygnięcie sprawy oznacza bowiem, że wydane zostało orzeczenie zamykające określoną procedurę administracyjną dotyczącą pewnych skonkretyzowanych praw lub obowiązków. W przypadku postępowań administracyjnych wszczynanych na wniosek rozstrzygnięcie sprawy oznacza, iż organ administracji wypowiedział się co do wniosku strony w taki sposób i w takiej formie, że wniosek ten nie jest już następnie procedowany w administracyjnym toku instancji. W odniesieniu do powyższego zauważyć trzeba, że Sąd I instancji uznał, że o braku tożsamości rozpoznawanej przez ten Sąd sprawy ze sprawą zakończoną ostateczną decyzją Starosty Włoszczowskiego wydaną po wyroku w sprawie II SA/Ke 848/13 świadczy to, że sprawa II SA/Ke 848/13 dotyczyła innego projektu budowlanego. Sąd wskazał, że przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie jest projekt budowlany sporządzony w lutym 2015 r., który nie był analizowany w żadnym postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, załatwiającą sprawę co do istoty, zaś postępowanie w sprawie II SA/Ke 848/13 dotyczyło wniosku inwestora z [...]maja 2013 r., do którego dołączono inny projekt budowlany. Tożsamą ocenę prawną w tej kwestii przedstawił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w prawomocnym wyroku z dnia 24 września 2015 r., sygn. II SA/Ke 658/15. W nawiązaniu do tych ustaleń, przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, a ponadto w odniesieniu do analizowanej podstawy kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżący w żadnym fragmencie skargi kasacyjnej nie wskazał decyzji ostatecznej, która stanowiłaby przeszkodę do wydania decyzji objętych skargą wniesioną do Sądu I instancji. Decyzję tę skarżący opisuje jako "decyzję wydaną po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach II SA/Ke 848/13", co jednakże nie jest równoważne jej zidentyfikowaniu na potrzeby zweryfikowania zarzutu naruszenia art. 145 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. W świetle tego, że skarżący kasacyjnie nie potrafi w sposób bardziej precyzyjny wskazać decyzji, której dotyczy zgłoszony przezeń zarzut naruszenia zakazu res iudicata, podając jej datę bądź numer bądź przyjęte w niej rozstrzygnięcie, zarzucane Sądowi I instancji uchybienie Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za hipotetyczne i niedające podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Nieuzasadniony okazał się ponadto zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. Bezsporne jest, że wyrokiem z dnia 24 września 2015 r., II SA/Ke 658/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zobowiązał organy do przeprowadzenia analizy przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod kątem oceny, czy nie zabraniają one nadbudowy budynku istniejącego przy granicy działki. W pojęciu "oceny prawnej" w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. mieści się tylko to stanowisko sądu na temat interpretacji przepisów prawa i sposobu ich zastosowania w sprawie, które zostało zamieszczone w treści uzasadnienia orzeczenia (wyrok NSA z dnia 15 marca 2012 r., II OSK 2562/10, ONSAiWSA 2013/1/8), stąd też na gruncie niniejszej sprawy poddany ocenie Sądu I instancji wynik dokonanej przez organy oceny zgodności projektu budowlanego z planem miejscowym nie może podlegać rozważeniu w aspekcie naruszenia art. 153 p.p.s.a., bowiem w wyroku w sprawie II SA/Ke 658/15 Sąd o nim nie przesądził. Nie budzi zastrzeżeń Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowość stanowiska Sądu I instancji o wiążącej w tej sprawie organy administracji publicznej oraz Sąd z mocy art. 153 p.p.s.a. ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 24 września 2015 r. w sprawie o sygn. II SA/Ke 658/15 poprzez przyjęcie, że przepisy § 12 rozporządzenia nie wprowadzają żadnych ograniczeń dotyczących nadbudowy już istniejącego w odległości mniejszej niż 4 m od granicy budynku w zabudowie zagrodowej, w związku z tym zabudowę taką należy uznać za dopuszczalną. Ma to zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego taką konsekwencję, że okoliczność, iż wiążącą oceną prawną wyrażoną w wyroku z dnia 24 września 2015 r. w sprawie II SA/Ke 658/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny nie objął cytowanych przez autora skargi kasacyjnej przepisów art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego, nie daje podstaw do zasadnego twierdzenia, że stwierdzenie w zaskarżonym wyroku przez Sąd I instancji braku podstaw do uwzględnienia skargi w oparciu o zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego w zw. z § 12 rozporządzenia daje asumpt do stwierdzenia naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 153 p.p.s.a. Stwierdzenie przez Sąd I instancji braku naruszenia w tej sprawie wymogu odpowiedniego usytuowania obiektu na działce budowlanej, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 8 Prawa budowlanego oraz nienaruszenie nakazu poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania, uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego) łączyło się bowiem bezpośrednio w zaskarżonym wyroku z przyjętą w nim, w ślad za wyrokiem w sprawie II SA/Ke 658/15, wykładnią § 12 rozporządzenia i było jej skutkiem. W kolejnej wskazanej przez stronę podstawie kasacyjnej skarżący podnosi zarzut błędnej wykładni art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Powołany przepis, w jego brzemieniu obowiązującym w dacie wydania pozwolenia na budowę, wydanie tego pozwolenia łączył m.in. z oceną zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a także kompletności projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń. Przypomnieć zatem należy, że błędna wykładnia polega na nadaniu określonego, nieprawidłowego znaczenia treści zastosowanego przepisu, czyli mylnym rozumieniu jego znaczenia. W uzasadnieniu zarzutu błędnej wykładni autor skargi kasacyjnej powinien przeprowadzić wywód prawny dotyczący naruszenia danego przepisu ze wskazaniem jak należy ten przepis wykładać i dlaczego dokonana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jego wykładnia jest błędna. Skarga kasacyjna takiego wywodu nie zawiera, nic w tej sprawie nie wskazuje na to, by Sąd I instancji błędnie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego zinterpretował. Uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 35 ust. 1 ww. ustawy wskazuje, że w rzeczywistości strona kwestionuje prawidłowość zastosowania tego przepisu, a więc domaga się stwierdzenia przez sąd kasacyjny tzw. błędu w subsumcji, co wyraża się w tym, że stan faktyczny ustalony w sprawie błędnie uznano za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w normie prawnej albo że ustalonego stanu faktycznego błędnie nie "podciągnięto" pod hipotezę określonej normy prawnej. Jeśli jednak tak postrzegać intencję autora skargi kasacyjnej, to stwierdzić należy, że okoliczność, iż Sąd I instancji poprawnie stwierdził, że przed wydaniem kwestionowanych decyzji administracyjnych organy wykonały obowiązki wynikające z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nie daje podstaw do stwierdzenia naruszenia tego przepisu przez niego niezastosowanie, zaś podnoszony przez niego zarzut "niedostatecznego wyjaśnienia, czy projekt budowlany inwestora w zakresie dotyczącym nadbudowy budynku w zabudowie zagrodowej jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego" nie poddaje się kontroli instancyjnej, gdyż nie łączy się ze wskazaniem stosowej nowy prawa miejscowego – uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – która stanowiłaby dla Naczelnego Sądu Administracyjnego punkt odniesienia przy dokonywaniu oceny prawidłowości zastosowania w tej sprawie art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w aspekcie dokonanej przez Sąd I instancji oceny zgodności projektu z planem miejscowym. Całkowicie nieuzasadniony jest zarzut dokonania przez Sąd I instancji błędnej wykładni art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 w zw. z art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, gdyż abstrakcyjne rozumienie tych przepisów nie może być inne, niż takie, jakie kwestionuje skarżący kasacyjnie, a sprowadzające się do twierdzenia, że w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Wynika to jednoznacznie z treści art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego. Nie są także zasadne ostatnie z zarzutów skierowanych przeciwko zaskarżonemu wyrokowi. Z żadnego fragmentu zaskarżonego wyroku nie wynika bowiem, że przyjęto w nim, iż wymagana na mocy art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego potrzeba zapewnienia w toku procesu inwestycyjnego poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej, powinna ograniczać się jedynie do kwestii zacienienia. Przypomnieć należy, że w orzecznictwie ugruntował się pogląd, iż ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Chodzi bowiem o takie utrudnienia, które mogą dotyczyć naruszeń interesu prawnego, a nie interesu faktycznego innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można zatem mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone konkretne przepisy. Ponadto ochrona interesów osób trzecich polega na umożliwieniu tym podmiotom skorzystania z prawa zabudowy w takim samym zakresie, w jakim przysługuje ono inwestorowi. Szeroka ochrona interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób nie może ponadto sięgać tak daleko, by uniemożliwić inwestorowi realizację zamierzenia budowlanego, gdy jest ono zgodne z przepisami (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2017 r., II OSK 2152/15; z 7 listopada 2017 r., II OSK 787/17). Gwarantowana z mocy art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich obejmuje w szczególności – oprócz zapewnienia dostępu do drogi publicznej – ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby. Stwierdzić należy, że eksponowana w treści zaskarżonej decyzji oraz wyroku Sądu I instancji w łączności z kwestią położenia budynku kwestia zacienienia, rozważana w kontekście poszanowania uzasadnionego interesu skarżącego, wbrew temu czemu skarżący zaprzecza w skardze kasacyjnej, związana była z konkretnie postawionym przez skarżącego w odwołaniu z dnia 22 marca 2016 r. zarzutem dotyczącym naruszenia przepisów postępowania w związku z brakiem wzięcia pod uwagę, że podwyższenie budynku inwestora prowadzi do zacienienia położonego w obszarze jego oddziaływania budynku znajdującego na sąsiedniej, należącej do skarżącego działce. Ze stanowiskiem Sądu I instancji, który brak potrzeby sporządzenia analizy zacienienia wyprowadził w oparciu o ustalenie, że znajdujący się na działce skarżącego budynek mieszkalny nie posiada otworów okiennych od strony granicy z działką inwestora oraz w odniesieniu do treści § 13 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, stwierdzając w nawiązaniu do tego przepisu, że przeprowadzenie analizy zacienienia jest możliwe jedynie wówczas gdy budynek przesłaniany posiada przesłaniane okna, tj. okna od strony granicy z nieruchomością, na której posadowiony jest budynek przesłaniający, skarżący nie podjął w skardze kasacyjnej żadnej merytorycznej polemiki. Skarżący nie wykazał ponadto, także na etapie postępowania sądowego przed sądem I oraz II instancji, aby realizacja inwestycji powodowała inne zakłócenia w użytkowaniu należącej do niego nieruchomości. Powyższe sprawia, że Naczelny Sąd Administracyjny nie ma podstaw do uznania, że ocena odnosząca się do potencjalnego naruszenia w tej sprawie art. 5 ust.1 pkt 8 i 9 Prawa budowlanego powinna być inna, niż przyjęta w zaskarżonym wyroku przez Sąd I instancji. W tym stanie rzeczy, wobec stwierdzenia, że skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji.