I OZ 911/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. D. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 października 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 578/06 o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Zaskarżonym zarządzeniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek M. D. o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie tego Sądu z dnia 21.05.2007 r. o odrzuceniu skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż postanowienie, którym odrzucono skargę kasacyjną doręczone było skarżącej w dniu 31.05.2007 r., zaś w dniu 12.06.2007 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu, jako przyczynę uchybienia podając fakt, iż pełnomocnik wyznaczony z urzędu nie informował jej o podejmowanych w sprawie czynnościach. Jednocześnie skarżąca zażądała doręczenia jej tego postanowienia wraz z uzasadnieniem i wypowiedziała pełnomocnictwo udzielone adwokatowi wyznaczonemu w sprawie. W dniu 3.07.2007 r. strona złożyła sporządzone osobiście zażalenie na powyższe postanowienie. Sąd – z uwagi na niezałączenie zażalenia do wniosku o przywrócenie terminu oraz niewskazanie przyczyn uprawdopodabniających brak winy w uchybieniu – wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych wniosku w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania, żądając także do wskazania kiedy ustąpiła przyczyna uchybienia. Jednocześnie Sąd pouczył skarżącą, iż zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej winno być sporządzone przez radcę prawnego lub adwokata. W odpowiedzi na wezwanie strona podniosła jedynie, iż adwokat wyznaczony z urzędu nie informował jej o podejmowanych czynnościach, zaś odnosząc się do ustania przyczyny uchybienia, to jej zdaniem nastąpiło to na początku czerwca, kiedy zwróciła się o nadesłanie odpisu postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Skarżąca nie powołała innych okoliczności, nie załączyła także zażalenia. Zdaniem Sądu I instancji czyniło to niemożliwym nadanie wnioskowi prawidłowego biegu. Sąd podkreślił także, że brak było podstaw do przyjęcia, iż skarżąca dokonała czynności wraz ze złożeniem wniosku, poprzez złożenie zażalenia w dniu 3.07.2007r., bowiem zażalenie to wniesione zostało po doręczeniu stronie postanowienia o odrzuceniu skargi kasacyjnej, które nastąpiło na jej wniosek. Ponadto, zdaniem Sądu, uznanie, iż złożone przez skarżącą zażalenie, sporządzone przez nią osobiście, było dokonaniem czynności procesowej byłoby rozwiązaniem mniej korzystnym dla strony. Zażalenie na to zarządzenie wniosła M. D., domagając się jego uchylenia. Skarżąca stwierdziła, iż nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem Sądu, bowiem przyczyny uchybienia wskazane zostały w dniu 2.10.2007 r., zaś zażalenie złożyła ona w dniu 3.07.2007 r. W tej sytuacji Sad winien był rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu w świetle przesłanek z art. 86 i 87 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżąca podkreśliła, iż jej zdaniem uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, a ona sama dochowała należytej staranności przy podejmowaniu wszelkich czynności. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) pozwala na przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności w postępowaniu, o ile uchybienie to nastąpiło bez winy strony. Wykazanie okoliczności, które wskazywałyby na brak winy spoczywa na stronie, co wynika z art. 87 § 2. Ponadto art. 87 § 4 nakłada na stronę obowiązek dokonania czynności, która nie została dokonana w terminie, wraz ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. W przedmiotowej sprawie M. D. wystąpiła z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia 21.05.2007 r. odrzucającego jej skargę kasacyjną, którą sporządziła osobiście, wbrew nakazowi zachowania przymusu adwokacko – radcowskiego, wynikającego z art. 175 § 1 powołanej ustawy. Jako uzasadnienie wniosku skarżąca powołała fakt nieinformowania jej przez wyznaczonego z urzędu pełnomocnika o podejmowanych czynnościach w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny wezwał skarżącą do uzupełnienia braków formalnych jej wniosku, poprzez powołanie okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu oraz poprzez złożenie zażalenia na wskazane postanowienie, które również winno być sporządzone z zachowaniem przymusu adwokacko – radcowskiego, pouczając jednocześnie stronę o rygorze pozostawienia jej wniosku bez rozpoznania w przypadku nie dokonania żądanych czynności. W zakreślonym terminie skarżąca udzieliła odpowiedzi ponosząc po raz kolejny, iż działający w sprawie pełnomocnik nie informował jej o podejmowanych czynnościach, nie nadesłała ona jednak zażalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarżąca nie wypełniła wezwania i zarządził o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Stanowisko to uznać należy za zasadne. M. D. pouczona była o rygorze niedokonania czynności, które wskazane zostały przez Sąd I instancji w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych jej wniosku. Odpowiedź, której udzieliła skarżąca nie czyniła zadość żądaniom Sądu, zatem prawidłowym było pozostawienie jej wniosku bez rozpoznania. Ponadto podkreślić należy, iż zasadnie uznał Sąd I instancji, że wezwanie strony do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez przedłożenie między innymi zażalenia sporządzonego przez profesjonalnego pełnomocnika, było rozwiązaniem korzystniejszym dla strony, niż uznanie, że złożenie przez nią zażalenia w dniu 3.07.2007 r. było wypełnieniem obowiązku określonego w art. 87 § 4 powołanej ustawy. Zażalenie to sporządzone było osobiście przez skarżącą, a zatem nie mogło być ono rozpoznane jako niedopuszczalne i z tego powodu podlegałoby odrzuceniu. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.