II FZ 575/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Winiarski po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Gl 1680/19 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 22 listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt I SA/Gl 1680/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z 22 listopada 2019 r. w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika, że na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału l z 13 lipca 2020 r. skarżący został wezwany do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 20 grudnia 2019 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, a to w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 23 lipca 2020 r., kwota należna tytułem wpisu od skargi nie została uiszczona, w związku z czym WSA skargę odrzucił. Sąd wyjaśnił przy tym, że złożenie kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu określonego w art. 220 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a."). W zażaleniu wywiedzionym od ww. postanowienia skarżący zaskarżył je w całości, zarzucając obrazę prawa konstytucyjnego do uczciwego procesu przez oddalenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Jak prawidłowo wskazał w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Sąd pierwszej instancji, z uwagi na treść art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie może podjąć żadnej czynności na skutek pisma, które nie zostało należycie opłacone. W niniejszej sprawie wpis od skargi wynosił 500 zł i bez wątpienia nie został uiszczony. Skarżący nie neguje tego w treści zażalenia. Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że przytoczone wyżej przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że w przypadku stwierdzenia przez sąd braku wpisu od skargi - pomimo prawidłowego wezwania - sąd ten jest zobowiązany skargę odrzucić. W niniejszej sprawie skarżący wnosił o prawo pomocy – w dniu 19 marca 2020 r. starszy referendarz sądowy odmówił przyznania mu prawa pomocy w zakresie całkowitym, natomiast w dniu 30 czerwca 2020 r. WSA utrzymał w mocy to postanowienie. Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy pozostaje bez wpływu na wymóg wypełnienia ponownego wezwania o uiszczenie wpisu – jest to przyjęty w orzecznictwie pogląd, który dokładnie wyjaśnił WSA w zaskarżonym postanowieniu, a którego strona obecnie nie neguje. W zażaleniu skarżący wskazuje, po pierwsze, że powinien otrzymać prawo pomocy. NSA wyjaśnia wobec tego, że kwestia ta podlegała ocenie Sądu w innym postępowaniu wpadkowym, w którym stwierdzono, iż jest inaczej. W niniejszym postępowaniu wpadkowym Sąd nie jest władny badać tę kwestię. Po drugie, skarżący wskazuje, że kwota wpisu jest nieadekwatna względem wysokości należności, której dotyczy postępowanie. Stwierdzić należy, iż nie może to twierdzenie stanowić skutecznego zarzutu zażalenia – to nie sądy administracyjne określają wysokość wpisów pobieranych przez te sądy. Kwestia ta jest regulowana Rozporządzeniem Rady Ministrów z 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2003.221.2193 z dnia 2003.12.24). Sądy administracyjne nie są właściwe oceniać wysokości stawek przewidzianych tym rozporządzeniem. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji zasadnie odrzucił skargę, gdyż mimo wezwania Sądu nie została ona opłacona. Dlatego też, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zażalenie oddalił. ----------------------- 1