II GSK 196/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Biernat Sędzia NSA Jan Grabowski Sędzia NSA Anna Robotowska (spr.) Protokolant Piotr Mikucki po rozpoznaniu w dniu 18 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. J. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 9 grudnia 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 2181/05 w sprawie ze skargi K. J. na pismo Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia : uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 9 grudnia 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 2181/05 odrzucił skargę K. J. na pismo Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 6 czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia wniosku o dofinansowanie realizacji projektu złożonego w ramach Działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom". Sąd stwierdził, że Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa została powołana ustawą z dnia 29 grudnia 1993 r. o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 1994 r., Nr 1, poz. 2 ze zm.), dalej: ustawa o ARiMR. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 ustawy o ARiMR jest ona osobą prawną, art. 3 określa jej zadania, zaś art. 4 podstawy normatywne działania Agencji. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o ARiMR Prezes Agencji jest organem Agencji, kieruje nią i reprezentuje ją na zewnątrz. Prezes Agencji, dyrektorzy oddziałów regionalnych i kierownicy biur powiatowych wydają decyzje administracyjne w zakresie określonym w odrębnych przepisach (art. 5a ust. 3 ustawy o ARiMR). W postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu postępowania administracyjnego w stosunku do dyrektorów oddziałów regionalnych jest Prezes Agencji, a w stosunku do kierowników biur powiatowych - dyrektor oddziału regionalnego (art. 5a ust. 4 ustawy o ARiMR). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z regulacji w tym zakresie wynika, że tylko wskazane w ustawie podmioty, w wypadkach wyraźnie określonych w przepisach są upoważnione do rozstrzygania w formie decyzji. Podstawę procesową stanowią przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 1 pkt 2 oraz art. 107 k.p.a. Sąd podkreślił, iż ustawa o ARiMR w art. 5a ust. 3 odsyła do odrębnych przepisów w zakresie wydawania decyzji administracyjnych, co oznacza, że samo istnienie ustrojowych i procesowych podstaw do wydania decyzji nie jest wystarczające. Konieczne jest również istnienie podstawy materialnoprawnej, gdyż to przepisy prawa materialnego odgrywają decydującą rolę w kształtowaniu praw i obowiązków podmiotów. Sąd podał, iż w odniesieniu do niniejszej sprawy odrębnymi przepisami, są przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. Nr 116, poz. 1206), dalej: ustawa o NPL oraz przepisy rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, czyli - odpowiednio do tej sprawy - rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 września 2004 r. w sprawie przyjęcia Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006" (Dz. U. Nr 197, poz. 2032), rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 8 września 2004 r. w sprawie Uzupełnienia Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006" (Dz. U. Nr 207, poz. 2117), rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 listopada 2004 r. w sprawie wzoru umowy o dofinansowanie projektu w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006" w zakresie działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" (Dz. U. Nr 252, poz. 2527). Integralną częścią rozporządzeń wykonawczych są załączniki, w szczególności w części dotyczącej Systemu Wdrażania Działań oraz Działania 1.2 "Ułatwianie startu młodym rolnikom". Sąd podał, iż z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącego o dofinansowanie projektu złożony w ramach Działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" został odrzucony przez [...] Oddział Regionalny ARiMR. Wskutek wniesionego odwołania stanowisko Oddziału zostało podtrzymane przez Zastępcę Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, iż wskazane przez stronę skarżącą pisma Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa można uznać za decyzje administracyjne. Zdaniem Sądu nie mieszczą się one także w katalogu aktów lub czynności podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Sąd wskazał, że ustawa o NPR nie zawiera materialnoprawnej podstawy do wydawania decyzji w sprawach przyznawania dofinansowania projektów w zakresie Działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom". Stosownie do treści art. 11 ust. 6 tej ustawy, na podstawie uzupełnienia programu dokonuje się wyboru projektów i zawiera umowy o dofinansowanie projektów z beneficjentami przez instytucję wdrażającą lub działającą w imieniu instytucji zarządzającej instytucję pośredniczącą, z zastrzeżeniem ust. 7, który nakazuje wydać decyzję, lecz tylko w przypadku kiedy instytucja zarządzająca albo instytucja pośrednicząca jest jednocześnie beneficjentem. Sąd stwierdził jednakże, iż taka sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie, gdyż skarżący - jako potencjalny beneficjent - nie był jednocześnie instytucją pośredniczącą lub instytucją zarządzającą. Nie mieścił się bowiem w definicjach tychże zawartych w art. 2 pkt 4 i 5 ustawy o NPR. Zdaniem Sądu postępowanie prowadzące do zawarcia umowy nie może być uznane za postępowanie administracyjne, a pismo skierowane do skarżącego nie może być uznane za decyzję administracyjną. Z powołanych wyżej rozporządzeń wykonawczych oraz załączników wynika, w ocenie Sądu w sposób jednoznaczny, iż prawodawca nie przewidział w nich formy decyzji administracyjnej jako aktu finalizującego postępowanie o przyznanie dofinansowania w zakresie wyżej wymienionego działania. Wszystkie powoływane akty normatywne konsekwentnie mówią o umowie, jako o formie pozytywnego zakończenia postępowania, zaś zgodnie z pkt 5,4 załącznika do rozporządzenia w sprawie Uzupełnienia Sektorowego Programu Operacyjnego zatwierdzenie projektu do realizacji następuje formalnie z dniem zawarcia umowy. Sąd I instancji badając skierowane do skarżącego pismo stwierdził, iż nie pochodziło ono od podmiotu uprawnionego przez ustawę o ARiMR do wydawania decyzji administracyjnych. Pismo podpisał w imieniu Zastępcy Prezesa Agencji p.o. Dyrektora Departamentu Wsparcia SAPARD i Funduszy Strukturalnych, który jednak nie wskazał, że działa z upoważnienia Prezesa Agencji. K. J. w skardze kasacyjnej zaskarżył w całości powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu. Zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt. 1 p.p.s.a.), przez obrazę: 1. art. 26 ust. 1, 2, 3 i 5 ustawy o NPR przez ich niezastosowanie pomimo, iż z przedmiotowych przepisów wynika wyraźny podział czynności dotyczących przyznania dofinansowania z tzw. środków strukturalnych na dwa stadia: (1) zainicjowane zgłoszeniem przez "ubiegającego się" o dofinansowanie stosownego wniosku [ust. 1], postępowanie w przedmiocie jego oceny przez właściwą instytucję - kończące się jednostronnym "przyznaniem" bądź nie dofinansowania [expresis verbis — ust. 2 i 3], a po podjęciu tejże decyzji (2) zawarciu przez właściwą instytucję "z beneficjentem" przyznanego uprawnienia stosownej umowy o dofinansowanie określającej jego szczegółowe warunki [ust. 5], które to stadia postępowania cechuje zdecydowanie odmienne ukształtowanie wzajemnych relacji stron, tj. instytucji/organu będącego dysponentem środków o charakterze publicznym oraz obywatela. Pierwsze stadium ma wszelkie cechy stosunku administracyjnego, kończącego się wydaniem jednostronnego rozstrzygnięcia, którego treść kształtuje sytuację prawną strony - umożliwiając lub wykluczając wdrożenie stadium drugiego, polegającego na podpisaniu stosownej umowy o warunkach i sposobie realizacji przyznanego uprzednio prawa do dofinansowania. W ocenie skarżącego pominięcie tych norm i ich istoty było błędne przede wszystkim w związku z tym, że w polskim systemie prawa nie były odosobnione i zdarzają się nadal przypadki (zwłaszcza w sferze interwencyjno-organizacyjnej działalności Państwa i innych struktur publicznoprawnych), kiedy od uprzedniego wydania aktu administracyjnego (decyzji) uzależniona jest możliwość lub skuteczność dokonania czynności o charakterze cywilnoprawnym lub do niej zbliżonym. 2. art. 20 ustawy o NPR przez jego pominięcie i nie uwzględnienie jego treści przy ustalaniu charakteru procedury wyboru projektu, w sytuacji, gdy z zawartej w tym przepisie normy jednoznacznie wynikało co jest przedmiotem (istotą) tzw. umowy o dofinansowania, którym mogą być tylko prawa i obowiązki "beneficjenta" (tj. zgodnie z art. 2 pkt. 1 ww. ustawy - "osoby korzystającej z publicznych środków") - związane z wdrożeniem już uprzednio wybranego przez właściwą instytucję projektu, w takich sprawach jak: zarządzanie, monitorowanie, sprawozdawczość czy środki kontroli nad przebiegiem jego realizacji. Tym samym samo zdarzenie, jakim jest podpisanie umowy - nie może mieć zasadniczego wpływu na ocenę prawną charakteru poprzedzającej ją procedury wyboru dokonywanej przez właściwą instytucję, która co wydaje się bezsporne, działa w tym stadium władczo i jednostronnie wobec "ubiegającego się"; 3. art. 11 ust. 7 ustawy o NPR przez jego błędne zastosowanie i uczynienie zeń w zasadzie podstawy rozstrzygnięcia w sprawie, bez dokonania pogłębionej analizy istoty zawartego w tym przepisie wyjątku od zasady, że realizacja uprzednio wybranego projektu przebiega na podstawie umowy o dofinansowanie. Konieczność wprowadzenia tego wyjątku wynikała bowiem z potrzeby uniknięcia sytuacji, w której doszłoby do powstania nieakceptowanej w obrocie prawnym konstrukcji zawarcia umowy o dofinansowanie "z sobą samym". Z tego też powodu w przewidzianej ww. przepisem sytuacji - przewidziano, że całość postępowań w przedmiocie przyznania tzw. środków strukturalnych (tzn. także etap określony wcześniej mianem - drugiego stadium) będzie rozstrzygany typową formą działania administracji, jaką jest decyzja administracyjna, przez właściwy organ administracji rządowej. Wyjątek ten nie może być zatem w żadnym wypadku traktowany, jako podstawowa wskazówka, przy ocenie charakteru relacji obywatela ubiegającego się o uzyskanie dofinansowania oraz właściwej instytucji publicznej, zwłaszcza w trakcie pierwszego stadium, w którym jednostronnie rozstrzyga się czy zgłoszony przezeń wniosek zasługuje na uwzględnienie czy też nie; 4. art. 2 pkt. 4 i 5 ustawy NPR przez ich błędne zastosowanie i uczynienie z przepisów zawartych w słowniczku regulacji ustawowej podstawy rozstrzygnięcia, bez szczegółowej analizy dalszych jej przepisów i ustalenia ich istoty, w tym w szczególności omówionego w powyżej art. 11 ust. 7 ustawy; 5. przepisów zawartych w rozporządzeniach Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi: z dnia 3 września 2004 r. w sprawie przyjęcia Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz obszarów wiejskich 2004-2006", z dnia 8 września 2004 r. w sprawie Uzupełnienia Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz obszarów wiejskich 2004-2006" oraz z dnia 20 listopada 2004 r. w sprawie wzoru umowy o dofinansowanie projektu w ramach Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz obszarów wiejskich 2004-2006" w zakresie działania "Ułatwienie startu młodym rolnikom"- i załącznikach do nich - przez ich błędne zastosowanie, i przyjęcie - w zupełnym oderwaniu od omówionych wcześniej przepisów ustawy o NPR oraz jej tła systemowego - że brak w przepisach ww. aktów wykonawczych zapisu expresis verbis o tym, iż rozstrzygnięcie o wyborze projektu podejmowane przez właściwą instytucję (przed zawarciem umowy o dofinansowanie) następuje w formie decyzji administracyjnej, wyklucza przypisanie mu takiego charakteru. Skarżący wskazał, iż interpretacja powyższych rozporządzeń - będących specyficznymi dokumentami powstałymi w warunkach trwającego procesu wchłaniania do porządku krajowego (i godzenia z jego rozwiązaniami systemowymi) rozwiązań prawnych i instytucjonalnych Unii Europejskiej - nie jest łatwa. W ocenie skarżącego treść tych rozporządzeń w wielu wypadkach ma cechy norm technicznych, a w części może budzić wątpliwości nawet, co do tego czy ma w pełni normatywny charakter. Z tego powodu analiza powyższych aktów wykonawczych powinna być prowadzona z dużą uwagą i ostrożnością, przy uwzględnieniu przepisów samej ustawy, na podstawie której zostały one wydane. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zdaje się w ocenie skarżącego wskazywać, na to, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. nie przeprowadził analizy spełniającej te kryteria przed jego wydaniem, ponieważ uwypuklony w nim został fragment pkt. 5.4. załącznika [nr 1 - uw. wł.] do rozporządzenia MRiRW z dnia 8 września 2004 r. w sprawie Uzupełnienia Programu (...), w którym znalazł się zapis iż "zatwierdzenie projektu do realizacji [(przyznanie pomocy) - fragment pominięty w uzasadnieniu - uw. wł.] następuje formalnie z dniem zawarcia umowy o dofinansowanie", co zdaniem WSA w W. miało świadczyć o tym, że czynności i rozstrzygnięcie poprzedzające zawarcie takiej umowy nie mogą zostać uznane odpowiednio za postępowanie i decyzję administracyjną. Zdaniem skarżącego teza ta jest błędna. Została bowiem postawiona w zupełnym oderwaniu od dalszej treści ww. jednostki, z której jednoznacznie wynika, iż określa ona najwcześniejszy moment, w którym beneficjent może przystąpić do realizacji projektu. Skarżący podniósł, iż pominięto w nim pkt 3.1.2. załącznika nr 1 do rozporządzenia MRiRW z dnia 8 września 2004 r. w sprawie Uzupełnienia Programu (...), który określał zasadnicze założenia i zasady wdrażania tzw. działania "Ułatwienie startu młodym rolnikom". Jednostka ta zawierała przy tym jednoznaczny zapis, w świetle którego jedną z przesłanek "przyznania pomocy rolnikowi" było to, aby "po raz pierwszy stał się posiadaczem samoistnym lub zależnym gospodarstwa rolnego, nie wcześniej jednak niż 12 miesięcy przed podjęciem przez AMiRM decyzji o udzieleniu pomocy". Powyższa okoliczność przeczy zatem tezie, że w przepisach ustawy o NPR oraz rozporządzeń wobec niej wykonawczych nie można znaleźć zapisu, którego literalna treść odwoływałaby się wprost do pojęcia decyzji. Jednostka ta zawierała ponadto tabelę pn. schemat wdrażania, która wyraźnie ujawniała podział postępowania w sprawie przyznania "premii" na stadia, w tym weryfikacje wniosku - przypisaną do wyłącznych kompetencji AMiRM w zakresie rozstrzygnięcia o tym czy zgłoszony przez beneficjenta wniosek zasługuje na uwzględnienie. Pominięta w nim została treść załącznika nr 8 do rozporządzenia MRiRW z dnia 8 września 2004 r. w sprawie Uzupełnienia Programu (...) - pn. zasady wyboru projektu w ramach programu. Zgodnie z nim w przypadku działania "Ułatwienie startu młodym rolnikom" — po kontroli formalnej i merytorycznej dokonywanej przez AMiRM - projekty miały być wybierane przezeń według kolejności zgłoszenia wniosku, aż do wyczerpania dostępnych środków. Pominięto również treść załącznika do rozporządzenia MRiRW z dnia 20 listopada 2004 r. w sprawie wzoru umowy (...), z którego wynikało, że treść umowy o dofinansowanie była od początku ściśle określona i podlegała uzupełnieniu w niewielkim stopniu o dane identyfikujące osobę beneficjenta i termin wypłaty przyznanego przez AMiRM świadczenia w kwocie 50.000 zł. Skarżący podniósł, iż na tym tle stwierdzić należało, że przypisywanie zdarzeniu, jakim było zawarcie umowy o dofinansowanie zasadniczego znaczenia dla oceny charakteru rozstrzygnięcia podejmowanego przez organy AMiRM było z gruntu błędne. Tym bardziej, że o dopuszczalności jej zawarcia jednostronnie rozstrzygały właśnie organy AMiRM, a decyzje te nie podlegały jakiejkolwiek instytucjonalnej kontroli prawnej ze strony niezawisłych instytucji publicznych. Skarżący zarzucił również naruszenia przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy (art.174 pkt. 1 p.p.s.a.) przez obrazę: 1. art. 3 § 1 i § 2 p.p.s.a. przez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że zaskarżonego rozstrzygnięcia Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 6 czerwca 2005 r. nie można uznać za decyzję administracyjną ani za jakikolwiek inny akt lub czynność wymienione w katalogu prawnych form działania administracji publicznej podlegających kontroli ze strony sądów administracyjnych. 2. art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przez jego niezastosowanie oraz art. 59 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. przez jego zastosowanie. Skarżący uważa, że zamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia sformułowania "gdyby nawet uznać przedmiotowe pismo za decyzję to (...) byłaby ona całkowicie pozbawiona podstawy prawnej i wydana przez nieprawidłowy podmiot, co z kolei skutkowałoby stwierdzeniem jej nieważności" świadczy o tym, że WSA ocenił jednak merytorycznie skargę. Dopiero kierując się pozaustawowym kryterium celowości swego ewentualnego orzeczenia (bo "nie zmieniłoby to w niczym sytuacji skarżącego, bowiem i tak nie otrzymałby dofinansowania") WSA zdecydował się na wydanie postanowienia o odrzuceniu skargi, a zatem pozostawieniem jej bez rozpoznania - z uwagi na rzekomy brak swej właściwości; 3. art. 184 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji przez ich nieuwzględnienie przy ustalaniu właściwości Sądu w oparciu o przepisy proceduralne zawarte w ustawodawstwie zwykłym. W ocenie skarżącego doszło do powstania sytuacji, w której dysponowanie znacznymi finansowymi środkami publicznymi przez różnego rodzaju organy administracji publicznej i ich redystrybucja między obywateli odbywa się poza kontrolą sądową. Redystrybucja tychże środków mieści się niewątpliwie w sferze prawa publicznego, niezależnie od instrumentów, którymi się zabezpiecza ich wykorzystanie przez obywateli. Przemawia to, zdaniem skarżącego, na rzecz stanowiska, że jest to sfera działania administracji publicznej, która powinna podlegać kontroli sądownictwa administracyjnego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W toku rozpoznawania skargi kasacyjnej wyłoniło się poważne zagadnienie prawne, dotyczące prawnej formy działania organów administracji w związku z wnioskiem, o którym mowa w art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o Narodowym Planie Rozwoju (Dz. U. Nr 116, poz. 1206), o przyznanie dofinansowania projektu w ramach działań określonych w pkt 1.2. części 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 3 września 2004 r. w sprawie przyjęcia Sektorowego Programu Operacyjnego "Restrukturyzacja i modernizacja sektora żywnościowego oraz rozwój obszarów wiejskich 2004-2006" (Dz. U. Nr 197, poz. 2032), tj. "ułatwiania startu młodym rolnikom". Na podstawie art. 187 § 1 p.p.s.a. zostało ono przedstawione do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego. W uchwale z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 3/06 Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnął to zagadnienie podejmując uchwałę, która przesądziła, że "odrzucenie wniosku, o którym mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju następuje w formie decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 26 ust. 2 tej ustawy". W obszernym uzasadnieniu tej uchwały powiększony skład Naczelnego Sądu Administracyjnego wyjaśnił, że większość argumentów przemawia za stanowiskiem, iż po złożeniu wniosku o dofinansowanie projektu w ramach działania "ułatwianie startu młodym rolnikom", w I etapie załatwiania tego wniosku podejmowane rozstrzygnięcia mają charakter indywidualny, władczy, jednostronny, a wobec tego rozstrzygnięcie w tym przedmiocie następuje w formie decyzji administracyjnej. To powoduje, że zawarte w art. 26 ust. 2 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju stwierdzenie "przyznaje" należy interpretować w taki sposób, że Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydaje decyzję administracyjną rozstrzygając w oparciu o ten przepis. Zgodnie z art. 187 § 2 p.p.s.a. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydana w danej sprawie jest dla Sądu wiążąca, a to oznacza, że skarga kasacyjna zarzucająca postanowieniu Sądu I instancji naruszenie przepisu art. 26 § 1 i 2 ustawy o Narodowym Planie Rozwoju jest zasadna. Sąd I instancji rozpatrując ponownie skargę winien rozważyć, czy spełnione są wymagania do wniesienia skargi na pismo Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 6 czerwca 2005 r., traktowane jako decyzja administracyjna. Naczelny Sąd Administracyjny wydał powyższe rozstrzygnięcie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. W przedmiocie kosztów należnych pełnomocnikowi skarżącego ustanowionego z urzędu orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny.