I OZ 942/10

SENTENCJA Dnia 14 grudnia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Leszczyński po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 15 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 35/10 odmawiające ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 15 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił J.W. ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi J.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego. W uzasadnieniu WSA wskazał, że J.W., którego skarga na decyzję o odmowie przyznania zasiłku celowego została odrzucona postanowieniem Sądu z dnia 11 maja 2010 r., złożył wniosek o zwolnienie go z kosztów sądowych i ustanowienie na jego rzecz adwokata. W oparciu o przepis art. 255 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami.; w skrócie: "p.p.s.a.") do skarżącego wystosowano wezwanie do przedłożenia w terminie 7 dni dodatkowego oświadczenia i dokumentów źródłowych. Wezwanie to zostało doręczone skarżącemu dnia 28 października 2010 r. Termin realizacji powyższego wezwania (4 listopada 2010 r.) upłynął bezskutecznie tj. skarżący nie wykonał powyższego wezwania Sądu. Zdaniem Sądu I instancji okoliczność powyższa powoduje, iż nie znajduje wytłumaczenia to, w jaki sposób osoba niedeklarująca dochodu ani oszczędności jest w stanie samodzielnie się utrzymywać, w tym ponosić koszty wiążące się z posiadaniem dwóch nieruchomości mieszkalnych (domu i mieszkania) i starego samochodu. Tym samym, w ocenie WSA, nie było możliwe podjęcie nie pozostawiającego wątpliwości rozstrzygnięcia w kwestii oceny sytuacji materialnej skarżącego. Dodano, iż z mocy art. 239 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. W zażaleniu J.W. stwierdził, że nie zgadza się z zaskarżonym postanowieniem. Podał, że nie ma środków na wysyłanie listów do WSA w Olsztynie. Wskazał, iż jest bezrobotny i żyje w nędzy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 252 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane ostanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Zgodnie zaś z art. 255 p.p.s.a. jeżeli oświadczenie to okaże się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego strony lub budzi wątpliwości, strona jest obowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. W niniejszej sprawie Sąd I instancji zarządzeniem z dnia 22 października 2010 r. wezwał J.W. do złożenia określonych dokumentów i oświadczeń, celem uzyskania informacji o rzeczywistym stanie majątkowym i rodzinnym wnioskodawcy podnosząc jednocześnie, iż jest to niezbędne w ramach postępowania o przyznanie prawa pomocy. To umożliwiłoby bowiem dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym - w świetle art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a.. Zważywszy zaś na fakt, że skarżący nie przedłożył wskazanych przez Sąd dokumentów, należy podzielić pogląd WSA w Olsztynie, że tym samym uniemożliwił Sądowi dokonanie powyższej analizy. W konsekwencji, wniosek J.W. nie mógł zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.