I SA/Bd 570/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) sędzia WSA Agnieszka Olesińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 1 grudnia 2020r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za okres od marca 2020r. do maja 2020r. uchyla zaskarżoną decyzję UZASADNIENIE W dniu [...] kwietnia 2020 r. Skarżący złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek na własne ubezpieczenia zdrowotne za miesiąc marzec, kwiecień i maj 2020 r. powołując się na przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), dalej: "ustawa o COVID-19". Decyzją z [...] maja 2020 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych odmówił Skarżącemu prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na własne ubezpieczenie zdrowotne za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że na dzień złożenia przez Stronę wniosku obowiązujące przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o COVID-19, nie przewidywały zwolnienia z obowiązku opłacenia składek dla osób korzystających z "ulgi na start". Dopiero znowelizowane przepisy pozwalały, na wniosek płatnika składek będącego przedsiębiorcą, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, opłacającego składki wyłącznie na własne ubezpieczenie zdrowotne, zwolnić z obowiązku opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek na jego obowiązkowe ubezpieczenie zdrowotne za okres od dnia 1 kwietnia 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., jeżeli prowadził działalność przed dniem 1 kwietnia 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych uzyskany w pierwszym miesiącu, za który jest składany wniosek o zwolnienie z opłacania składek, o którym mowa w art. 31zp ust. 1: nie był wyższy niż 300% prognozowanego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w 2020 r. albo był wyższy niż 300% prognozowanego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w 2020 r. oraz dochód z tej działalności w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych uzyskany w pierwszym miesiącu, za który jest składany wniosek o zwolnienie z opłacania składek, nie był wyższy niż 7000 zł. W związku z powyższym organ poinformował, że Skarżącemu przysługiwałoby prawo do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od kwietnia 2020 r. do maja 2020 r., jeżeli złoży wniosek o zwolnienie za ten okres i spełni warunki wynikające z przepisów Tarczy Antykryzysowej. W dniu [...] czerwca 2020 r. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy o zwolnienie z opłacenia należności z tytułu składek za okres od kwietnia do maja 2020 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję z [...] maja 2020 r. odmawiającą Skarżącemu prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na własne ubezpieczenie zdrowotne za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w decyzji z dnia [...] maja 2020 r. informował Skarżącego, że na dzień złożenia przez niego wniosku obowiązujące przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o COVID-19, nie przewidywały zwolnienia z obowiązku opłacenia składek dla osób korzystających z "ulgi na start". Dopiero znowelizowane przepisy pozwalały, na wniosek płatnika składek będącego przedsiębiorcą, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, opłacającego składki wyłącznie na własne ubezpieczenie zdrowotne, zwolnić z obowiązku opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek na jego obowiązkowe ubezpieczenie zdrowotne za okres od dnia 1 kwietnia 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., jeżeli prowadził działalność przed dniem 1 kwietnia 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych uzyskany w pierwszym miesiącu, za który jest składany wniosek o zwolnienie z opłacania składek, o którym mowa w art. 31zp ust. 1: 1) nie był wyższy niż 300% prognozowanego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w 2020 r. albo 2) był wyższy niż 300% prognozowanego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w 2020 r. oraz dochód z tej działalności w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych uzyskany w pierwszym miesiącu, za który jest składany wniosek o zwolnienie z opłacania składek, nie był wyższy niż 7000 zł. W związku z powyższym organ pierwszej instancji poinformował, że Skarżącemu przysługiwałoby prawo do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od kwietnia 2020 r. do maja 2020 r., jeżeli złoży wniosek o zwolnienie za ten okres i spełni warunki wynikające z przepisów Tarczy Antykryzysowej. Organ odwoławczy zauważył, że w dniu [...] czerwca 2020 r. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy o zwolnienie z opłacenia należności z tytułu składek za okres od kwiecień 2020 r. do maja 2020 r., jednakże nie złożył prawidłowego wniosku o zwolnienie z opłacania składek. W tej sytuacji Zakład stwierdził, że nie mógł wydać innej decyzji, jak tylko utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W skardze do tut. Sądu Skarżący wniósł o pozytywne jej rozpatrzenie. W uzasadnieniu wskazał, że w zaskarżonej decyzji widnieje informacja, iż nie złożył odpowiedniego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, natomiast w decyzji z dnia [...] maja 2020 r. nie ma mowy o konkretnym wzorze wniosku. Strona stwierdziła, że poinformowano ją jedynie, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy należy złożyć na piśmie osobiście lub w Oddziale (Inspektoracie) ZUS lub wysłać pocztą. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli we wniosku wskazana zostanie zaskarżona decyzja i będzie z niego wynikało, że osoba, która jest adresatem wydanej decyzji, jest z niej niezadowolona. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy musi zawierać własnoręczny podpis lub podpis osoby uprawnionej do reprezentowania adresata decyzji. Skarżący wyjaśnił, że wniosek z dnia z [...] kwietnia 2020 r. zawierał wszystkie jego dane kontaktowe łącznie z numerem telefonu oraz adresem e-mail. Zatem gdyby pracownik ZUS zajmujący się bezpośrednio jego sprawą, mając wątpliwości co do złożonego wniosku, poinformował go o tym fakcie, to natychmiast, nawet tego samego dnia złożyłby korektę wniosku w celu pozytywnego załatwienia sprawy. Mając na uwadze zaistniałą sytuację w kraju z powodu COVID -19 oraz sytuację osoby prowadzącej jednoosobową działalność gospodarczą walczącą o to, aby utrzymać się na rynku i nie doprowadzić do utraty płynności finansowej, Skarżący wniósł o zwolnienie z opłacenia składek zdrowotnych za okres wymieniony w przedmiotowej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację dotychczas prezentowaną w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r. poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Ponadto stosownie do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r. poz.1829), począwszy od 17 października 2020 r. miasto na prawach powiatu Bydgoszcz, będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. W związku z tym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] listopada 2020 r. sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 22 października 2020 r. sygn. akt II FSK 1389/18 i II FSK 1600/18, w takiej sytuacji skierowanie sprawy celem rozpoznana na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od zgody lub sprzeciwu strony. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018r. poz. 2107) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2107), dalej jako: "p.p.s.a.", lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując sądowej kontroli według wskazanych kryteriów Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza prawo ze względu na naruszenie przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, utrzymująca w mocy decyzję w przedmiocie odmowy zwolnienia Skarżącego z opłacenia należności z tytułu składek na własne ubezpieczenie zdrowotne - za okres od marca do maja 2020 r. Organ podnosi, że Skarżącemu nie przysługuje prawo do zwolnienia, bowiem na dzień złożenia wniosku obowiązujące przepisy nie przewidywały zwolnienia z obowiązku opłacenia składek dla osób korzystających z tzw. ulgi na start. Możliwość taka powstała dopiero po nowelizacji przepisów, a zatem od 16 maja 2020 r. Stąd powinien być złożony wniosek, ale na podstawie nowych przepisów. Z kolei Skarżący podnosi, że "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy" spełnia wszelkie wymogi, a jeżeli jest wymóg złożenia wniosku na formularzu, to organ powinien skontaktować się z nim, mając jego dane. Podać należy, że Skarżący złożył wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za marzec-maj 2020 r. Wniosek jest z dnia 6 kwietnia 2020 r. i wpłynął do ZUS dnia 9 kwietnia 2020 r. Zgodzić się należy z organem, że na dzień złożenia ww. wniosku obowiązujące przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, nie przewidywały zwolnienia z obowiązku opłacenia składek dla osób korzystających z tzw. ulgi na start. Skarżący bowiem jako osoba rozpoczynająca prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej nie podlegał obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym przez okres sześciu miesięcy od dnia podjęcia tej działalności, tj. od dnia [...] listopada 2019 r. Przepis wprowadzający zwolnienie z opłacenia nieopłaconych składek na własne ubezpieczenie zdrowotne dla tej kategorii przedsiębiorców obowiązuje dopiero od 16 maja 2020 r. mocą ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875). Zgodnie z art. 31zo ust. 2b ustawy po ww. nowelizacji, na wniosek płatnika składek będącego przedsiębiorcą, o którym mowa w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, opłacającego składki wyłącznie na własne ubezpieczenie zdrowotne zwalnia się z obowiązku opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek na jego obowiązkowe ubezpieczenie zdrowotne za okres od dnia 1 kwietnia 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., jeżeli prowadził działalność przed dniem 1 kwietnia 2020 r. i przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych uzyskany w pierwszym miesiącu, za który jest składany wniosek o zwolnienie z opłacania składek, o którym mowa w art. 31zp ust. 1: 1) nie był wyższy niż 300% prognozowanego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w 2020 r. albo 2) był wyższy niż 300% prognozowanego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia brutto w gospodarce narodowej w 2020 r. oraz dochód z tej działalności w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych uzyskany w pierwszym miesiącu, za który jest składany wniosek o zwolnienie z opłacania składek, nie był wyższy niż 7000 zł. Nie budzi zatem wątpliwości, że od 16 maja 2020 r. przepisy prawa przewidywały możliwość zwolnienia z opłacenia nieopłaconych składek na własne obowiązkowe ubezpieczenie zdrowotne także dla przedsiębiorców korzystających z tzw. ulgi na start. Z akt administracyjnych wynika, że wniosek Skarżącego z 6 kwietnia 2020 r. z datą wpływu do organu – 9 kwietnia 2020 r., nie został rozpatrzony na dzień wejścia w życie ww. nowelizacji przepisów ustawy, tj. 16 maja 2020 r. Decyzja pierwszoinstancyjna została wydana po tej dacie, tj. 29 maja 2020 r. Należy zatem stwierdzić, że w dniu wydania decyzji obowiązywały już przepisy prawa materialnego regulujące prawo do zwolnienia z opłacenia nieopłaconych składek na własne ubezpieczenie zdrowotne. W takiej sytuacji organ obowiązany był uwzględnić zmiany prawa materialnego, skoro nie wydał decyzji przed datą obowiązywania nowelizacji ustawy o COVID-19. Organ podnosi, że jednak w tym przypadku dla przyznania zwolnienia konieczne było złożenie stosownego wniosku, a do dnia sporządzenia odpowiedzi na skargę Skarżący nie złożył takiego wniosku, mimo tego, że informacja w tym przedmiocie zawarta była zarówno w decyzji organu pierwszej instancji, jak również w zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu podnieść należy, że wniosek został złożony 9 kwietnia 2020 r. i na skutek jego nierozpatrzenia przed 16 maja 2020 r. podlegał rozpatrzeniu z uwzględnieniem nowelizacji przepisów. W przypadku natomiast, gdy forma i jego treść nie odpowiadały wymogom wniosku po nowelizacji, to obowiązkiem organu - przed wydaniem decyzji - było zwrócenie się do Skarżącego o korektę/aktualizację wniosku. W ocenie Sądu, jeżeli między treścią/formą wniosku o zwolnienie z opłacenia składek na dzień jego złożenia, a wymogami w zakresie wniosku po nowelizacji przepisów ustawy o COVID-19, zachodzą różnice, to należało umożliwić Skarżącemu dopełnienie tych formalności. Skoro organ załatwiał sprawę już po nowelizacji przepisów ustawy o COVID-19, a która wprowadzała prawo do zwolnienia także w przypadku przedsiębiorców korzystających z tzw. ulgi na start, to przed wydaniem decyzji ZUS obowiązany był umożliwić Skarżącemu korektę/aktualizację wniosku. Organ nie zwracając się do Skarżącego w tym zakresie, lecz wydając decyzję odmowną naruszył przepisy postepowania z kodeksu postepowania administracyjnego. Zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Zatem pierwsze dwa powołane przepisy nakazują organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Obowiązek ten jest realizowany dzięki nakazowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego. Oznacza to, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie, a zatem konieczne jest zgromadzenie i przeprowadzenie z urzędu dowodów koniecznych do rozstrzygnięcia sprawy. Z kolei art. 80 k.p.a. stanowi, że organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Stosownie do powyższego należy przyjąć, że niepodjęcie czynności w celu ewentualnej aktualizacji/korekty wniosku, stanowiło naruszenie przez organ przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto zgodnie z art. 9 k.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Stosownie natomiast do art. 79a k.p.a.: w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepisy art. 10 § 2 i 3 stosuje się (art. 79a § 1); w terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek, o których mowa w § 1 (art. 79a § 2). Jak wskazał WSA w Szczecinie w wyroku z 23 maja 2019 r., II SA/Sz 239/19 "Przepis art. 79a k.p.a. stanowi konkretyzację i uzupełnienie obowiązków wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. Jego celem jest zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawionych dowodów - nie korzysta z takiej możliwości. Chodzi przy tym o to, aby strona nie została zaskoczona negatywnym rozstrzygnięciem sprawy oraz zmuszona do zaskarżenia decyzji i przedstawiania tych dodatkowych dowodów dopiero na etapie postępowania odwoławczego." Sąd w obecnym składzie ww. pogląd podziela. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja organu podlegała uchyleniu, albowiem w postępowaniu administracyjnym nie zastosowano przepisów prawa materialnego obowiązującego od [...] maja 2020 r., a w przypadku gdy konieczna była aktualizacja czy korekta wniosku, to uniemożliwiono Skarżącemu ich złożenie. Skarżący nie został zatem poinformowany o istotnych okolicznościach faktycznych i prawnych, mających wpływ na ustalenie prawa do zwolnienia z opłacenia składek. Sanować tej wadliwości nie może informacja zawarta w uzasadnieniu decyzji o złożeniu nowego wniosku. W tym kontekście już tylko na marginesie zauważyć należy, że od decyzji organu pierwszoinstancyjnej przysługiwało prawo do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Analiza treści skargi świadczy o tym, że Skarżący myli wniosek o zwolnienie z opłacenia składek z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ta okoliczność tym bardziej potwierdza konieczność przestrzegania zasad postępowania administracyjnego, aby ich niedopełnienie przez organ, nie spowodowało ujemnych skutków dla wnioskodawców, w szczególności, gdy dotyczy to osób rozpoczynających działalność. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji uwzględni powyższe rozważania i rozstrzygnie sprawę co do istoty. Oceni, czy wniosek z dnia 6 kwietnia 2020 r. (data wpływu do organu – 9 kwietnia 2020 r.) wymaga np. aktualizacji bądź korekty, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej umożliwi Skarżącemu ich dokonanie. Sąd stwierdza, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa, a organ ma obowiązek ponownego rzetelnego przeprowadzenia postępowania i rozpoznania wniosku. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.