II SA/Bd 726/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Janiszewska – Ziołek Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Saniewski asesor WSA Mariusz Pawełczak (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2022 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. UZASADNIENIE 1. Decyzją z dnia [...] marca 2021r. Burmistrz Ł. ustalił na rzecz G. B. warunki zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie dwóch budynków inwentarskich (chlewni) oraz czterech silosów paszowych w ramach zabudowy zagrodowej, na terenie działki nr [...] obręb O. , gm. Ł.. 2. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2021r. (uzupełnionym pismem z dnia [...] stycznia 2022r.) M. W. (dalej: skarżący, strona) wystąpił o stwierdzenie nieważności ww. decyzji podnosząc, że we wniosku o wydanie warunków zabudowy mowa jest o zapotrzebowaniu na wodę na poziomie 16m3 na dobę, z kolei w raporcie 21.577 mł/rok, co daje zużycie średnie ok. 60m3 na dobę. Jest to zapotrzebowanie równe ok. 250 gospodarstw 4-osobowych. Na obecnym etapie nie przewiduje się własnego ujęcia wód podziemnych. Zapewnienie wody do odbiorców w O. odbywa się częstymi spadkami ciśnienia z ograniczeniami w okresach letnich, co potwierdzają stosowne informacje Burmistrza ogłaszane publicznie. Ponadto skarżący wskazał, że w raporcie mowa jest o zapewnieniu zwierzętom właściwego dobrostanu i zaopatrzenia w wodę, natomiast brakuje informacji, że w przypadku niedoboru wody występuje duże ryzyko padania sztuk. W ocenie strony poważne wątpliwości budzą kwestie odprowadzenia ścieków oraz odpadów powstających z działalności, których ilości będą znacznie większe niż deklarowane przez inwestora. Błędne określenie skali i rozmiarów planowanej inwestycji przez inwestora doprowadziło również do błędnego uzgodnienia i zaopiniowania inwestycji przez organy, które winny to zrobić zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Tym samym procedura ta również została przeprowadzona z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto skarżący wskazał, że odczuwa uciążliwości zapachowe z terenu innych istniejących chlewni, które znajdują się w większej odległości od jego nieruchomości niż planowana inwestycja. Powyższe okoliczności oznaczają, że w wyniku realizacji planowanej inwestycji nie będzie mógł w sposób normalny, zwyczajowy i zgodny z przeznaczeniem korzystać z własnej nieruchomości. Spowoduje to drastycznie obniżenie jej wartości, gdyż nikt nie będzie zainteresowany zakupem nieruchomości zlokalizowanej w bliskim sąsiedztwie chlewni. 3. Decyzją z dnia [...] marca 2022r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze umorzyło postępowanie nieważnościowe z powodu braku po stronie wnioskodawcy przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2021r., poz. 735 ze zm. – dalej "k.p.a."). 4. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podniósł, że organ całkowicie pominął problem zafałszowania deklarowanego zużycia wody we wniosku zasłaniając się tym, że wydana decyzja jest decyzją ostateczną i wzruszenie jej może mieć miejsce w szczególnych przypadkach. Dalej wyjaśnił, iż wszyscy korzystają z jednego wodociągu w całej miejscowości. Tak znaczący pobór wody przez inwestora (60mł na dobę) w sposób bezpośredni spowoduje spadek ciśnienia również w domu strony, a w okresach suszy doprowadzi do braków w zaopatrzeniu. Powyższe sprawia, że inwestycja oddziałuje na nieruchomość skarżącego i blokuje mu możliwość pełnego korzystania z tej nieruchomości, co z kolei z automatu nadaje mu status strony. Ponadto w ocenie skarżącego raport, na który powołuje się Kolegium jest pisany na wniosek inwestora, więc z natury nie może być dokumentem obiektywnym i w przypadku wątpliwości, jego ustalenia winny być zweryfikowane przez niezależny ośrodek, szczególnie, że załączono opinię osoby, która zwróciła uwagę na braki w raporcie i zasugerowała punkty, które trzeba wyjaśnić. W szczególności nie został podjęty temat oddziaływania odorowego, które powinno być wzięte pod uwagę jako istotny czynnik oddziaływania uciążliwego inwestycji. 5. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] maja 2022r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie własne z dnia [...] kwietnia 2022r. W motywach rozstrzygnięcia organ wskazał, że dla ustalenia, czy skarżący posiada przymiot strony postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy oddziaływanie planowanej inwestycji na jego działkę będzie skutkowało ograniczeniami w możliwości zmiany sposobu zagospodarowania. Oddziaływanie to polegać może nie tylko na zupełnym uniemożliwieniu dotychczasowego wykorzystania jego nieruchomości, ale także na ograniczeniu możliwości jej zabudowy. W tym zakresie organ wyjaśnił, że skarżący jest właścicielem działki nr [...] obręb O. . Nieruchomość ta usytuowana jest w odległości ponad 800m od terenu planowanej inwestycji, co nie jest sporne. W związku z tym działka skarżącego znalazła się poza obszarem analizowanym wyznaczonym w sprawie warunków zabudowy. Takie jej położenie, przy uwzględnieniu charakterystyki przedsięwzięcia określonej w decyzji Burmistrza Ł. z dnia [...] grudnia 2020r. o środowiskowych uwarunkowaniach, nie dają podstaw do przyjęcia, że po jego stronie istnieje interes prawny, uzasadniający przyznanie mu statusu strony w postępowaniu nieważnościowym. Przedmiotowa nieruchomość znajduje się poza zasięgiem negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, przy czym dotyczy to zarówno emisji hałasu, jak i oddziaływania skumulowanego. Jak wynika z ww. decyzji środowiskowej, stwierdzono brak przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku uwzględniając lokalizację najbliżej położonych terenów chronionych akustycznych (najbliższa zabudowa mieszkaniowa w kierunku północnym w odległości ok. 100m.). Nie przewiduje się ponadto wzmożonego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a tym samym wystąpienia efektu skumulowanego biorąc pod uwagę lokalizację zamierzenia w typowo rolniczym krajobrazie. Nie stwierdzono możliwości negatywnego oddziaływania na pozostające w zasięgu oddziaływania jednolite części wód. Standardy jakości powietrza zostaną dotrzymane, w decyzji nałożono na inwestora dodatkową metodę zmniejszenia emisji odorów poprzez aplikację dodatków do gnojowicy gwarantującą skuteczność redukcji emisji amoniaku na poziomie mniejszym niż 40% we wszystkich użytkowanych obiektach inwentarskich. Reasumując Kolegium stwierdziło, że brak jakiegokolwiek w sensie prawnym wpływu określenia warunków zabudowy planowanej inwestycji na zakres wykonywania prawa własności przez skarżącego, przesądza o braku interesu prawnego po jego stronie. Interes prawny musi mieć charakter realny, nie może być to interes tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny. 6. W skardze do Sądu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] marca 2022r., a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i nie podejmowanie z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, poprzez nierozpatrzenie całego zgromadzonego materiału dowodowego oraz poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, a także poprzez brak należytego wykazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w uzasadnieniu decyzji ją poprzedzającej przesłanek, którymi kierowały się organy administracji publicznej rozstrzygając sprawę oraz dowodów, na których to rozstrzygnięcie zostało oparte, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu pierwszej instancji zamiast jej uchylenia i rozstrzygnięcia sprawy, - art. 28 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że skarżący nie posiada interesu prawnego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organ oparł się na analizie charakterystyki przedsięwzięcia do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, mimo że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że nie może analizować zarzutów dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Tymczasem w podaniu o stwierdzenie nieważności decyzji zostały wskazane rozbieżności, jakich w opisie przedsięwzięcia dopuścił się w ramach obu tych postępowań wnioskodawca. Tym samym w ocenie strony obszar oddziaływania planowanego przedsięwzięcia winien być oceniany z uwzględnieniem tych zastrzeżeń. Skarżący nie podzielił analizy organu, że wskazane uciążliwości są tylko potencjalnymi obciążeniami czy uciążliwościami. Twierdzenie to jest bezpodstawne, biorąc pod uwagę choćby charakter planowanej inwestycji, jej skalę i rozmiary oraz powodowane bez najmniejszych wątpliwości immisje (oddziaływanie odorów, hałas, wskazane w podaniu problemy z wodą i odprowadzeniem odpadów). Lokalizacja planowanej inwestycji w odległości 800m od terenu planowanej inwestycji pozostaje bez znaczenia dla oceny interesu prawnego, gdyż znaczenie ma tylko i wyłącznie oddziaływanie na możliwość zagospodarowania przez skarżącego własnej nieruchomości i ewentualne ograniczenia w tym zakresie. Biorąc pod uwagę rozbieżności w zakresie ilości deklarowanego przez wnioskodawcę zużycia wody, można i należy zakładać, że zużycie to będzie miało negatywny wpływ na dostęp do wody, z którą mieszkańcy nieruchomości sąsiednich miewają okresowo problemy już teraz. Kwestia ta w ogóle nie była przedmiotem analizy ze strony organu. W ocenie strony należy rozważyć, czy inwestor otrzymałby pozytywną decyzję, gdyby wskazał prawidłowe i zakładane zgodnie z procesami technologicznymi zużycie wody. Reasumując skarżący stwierdził, że ograniczeniem w możliwości zagospodarowania jego nieruchomości będą oddziaływanie zapachowe (odory) oraz prognozowane problemy z dostępem do wody. 7. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 8. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021r., poz. 137) sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2022r. poz. 329 ze zm. - dalej "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd kontrolując w tak zakreślonych granicach legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia stwierdził, że wniesiona w sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 8. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do oceny, czy organ zasadnie uznając, że skarżący nie posiada przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. umorzył postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Ł. z dnia [...] marca 2021r. ustalającej na rzecz G. B. warunki zabudowy dla zmiany zagospodarowania terenu polegającej na budowie dwóch budynków inwentarskich (chlewni) oraz czterech silosów paszowych w ramach zabudowy zagrodowej, na terenie działki nr [...] obręb O. , gm. Ł.. W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że kontrolowana decyzja zapadła w postępowaniu administracyjnym zainicjowanym wnioskiem skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, czyli sprawa rozpoznawana w tzw. trybie nadzwyczajnym, odrębnym od zwykłego postępowania administracyjnego. Tego rodzaju postępowanie jest postępowaniem samodzielnym, podlegającym takim samym regułom procesowym, jak postępowanie zwykłe, jednakże odmienny jest przedmiot obu postępowań. Powyższy tryb nadzwyczajny stwarza prawną możliwość weryfikacji oraz eliminacji z porządku prawnego decyzji dotkniętych wadami wyliczonymi enumeratywnie w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. W konsekwencji postępowanie nieważnościowe, z uwagi na jego nadzwyczajny charakter, może obejmować tylko ustalenia, czy decyzja, której wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy, obarczona jest, czy też nie, wadami wskazanymi w art. 156 § 1 k.p.a., powodującymi nieprawidłowe ukształtowanie stosunku materialnoprawnego pod względem podmiotowym lub przedmiotowym. Zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Przepis art. 28 k.p.a. wskazuje zaś, kto jest stroną postępowania administracyjnego stanowiąc, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przy czym stroną w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem kwestionowanego rozstrzygnięcia, ale również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia. Rozpatrując zatem wniosek o stwierdzenie nieważności, organ w pierwszej kolejności obowiązany jest ustalić m.in., czy pochodzi on od strony - w rozumieniu art. 28 k.p.a. - a więc kwestię warunkującą dopuszczalność wszczęcia i prowadzenia postępowania z takiego wniosku. Dopiero, gdy to badanie wstępne zakończone zostanie pozytywnie, organ - już po wszczęciu postępowania nadzwyczajnego - prowadzi merytoryczne postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności danego aktu administracyjnego. Interes prawny, o którym mowa jest w art. 28 k.p.a., stanowi zatem warunek formalny wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji - wobec tego wykazanie tego interesu stanowi przesłankę dopuszczalności wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Pojęcie interesu prawnego, o którym mowa w art. 28 k.p.a., pozwala na ścisłe oddzielenie interesu prawnego wynikającego z przepisów prawa od interesu faktycznego, tj. zainteresowania daną sprawą. Powinien być on rozumiany jako zobiektywizowana, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej w danej sprawie, w której organ administracji władny jest wydać decyzję. Tylko osoby legitymujące się interesem prawnym doznają ochrony w postępowaniu administracyjnym poprzez uzyskanie statusu strony w tym postępowaniu i związanych z tym uprawnień o charakterze procesowym. Przepis art. 28 k.p.a. nie stanowi jednak samoistnej normy prawnej, gdyż ustalenie interesu prawnego lub obowiązku prawnego może nastąpić tylko w związku z normą prawa materialnego. Pojęcie "interes prawny", na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, a mieć interes prawny znaczy to samo, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby, albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania (art. 28 k.p.a.). A zatem, mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś własnej potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot (osoba) jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowanego żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27.09.1999 r., sygn. IV SA 1285/98). Właściciele nieruchomości leżących w sąsiedztwie terenu wnioskowanego do ustalenia warunków zabudowy mają prawo do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób, pod warunkiem, że projektowane przedsięwzięcie może godzić w ich indywidualny interes prawny - interes prawny wynikający z przepisów prawa (por. M. Romańska, w: H. Knysiak-Molczyk (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, W. 2015, s. 197-199). Interes prawny będący podstawą legitymacji procesowej musi być indywidualny, konkretny, aktualny, sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie musi znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego. Właściciele nieruchomości znajdujących się w obszarze analizowanym, w tym właściciele działek niesąsiadujących bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, mogą być stronami tego postępowania tylko wtedy, gdy wykażą swój interes prawny na podstawie art. 28 k.p.a. O interesie prawnym tych osób przesądza jednak zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości (por. wyrok NSA z 23 lutego 2022 r., II OSK 613/19, LEX nr 3335163). W orzecznictwie dostrzega się także, że nie zawsze właściciel (użytkownik wieczysty) działki nawet bezpośrednio graniczącej z działką lub terenem, którego dotyczy postępowanie w sprawie warunków zabudowy, będzie uzyskiwał przymiot strony takiego postępowania (przy czym niewątpliwie będzie to sytuacja najczęstsza). Nie można bowiem z góry wykluczyć takich okoliczności sprawy, gdy ze względu na charakter inwestycji, jej usytuowanie na działce wynikające z ustalonych linii zabudowy, wielkość terenu objętego decyzją, czy też specyfikę działki sąsiedniej i jej usytuowanie względem terenu inwestycji, planowana zmiana sposobu zabudowy lub zagospodarowania terenu nie będzie w żaden sposób oddziaływać na sferę praw i obowiązków właścicieli nieruchomości sąsiedniej (zob. wyrok NSA z 2 lutego 2022 r., II OSK 78/19, LEX nr 3333981). W szczególności, z uwagi na istotę decyzji o warunkach zabudowy w ramach postępowania poprzedzającego jej wydanie, nie podlegają ocenie kwestie potencjalnych i przyszłych uciążliwości dla sąsiadów. Same warunki zabudowy, które w ogóle nie przesądzają o tym, że konkretna inwestycja zostanie zrealizowana, nie mogą być ocenienie w kategorii faktycznych immisji i oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Te okoliczności są oceniane w ramach postępowania o udzielenia pozwolenia na budowę (zgody budowlanej) na podstawie szczegółowych ustaleń projektu i oceny czy obiekt budowlany spełnia warunki techniczne jak np. zacienienie czy hałas (por. wyrok NSA z 12 stycznia 2022 r., II OSK 290/19, LEX nr 3336005). 9. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy, skarżący nie wykazał tak pojmowanego swojego interesu prawnego. Po pierwsze należy wskazać, że skarżący jest właścicielem działki nr [...] obręb O. , która jest oddalona od terenu planowanej inwestycji o ponad 800m i znalazła się poza obszarem analizowanym wyznaczonym w sprawie warunków zabudowy. Po drugie planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym przeprowadzone zostało postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zakończone prawomocną decyzją Burmistrza Ł. z dnia [...] grudnia 2020r. o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak trafnie wskazało Kolegium w powyższej decyzji Burmistrz stwierdził brak przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku uwzględniając lokalizację najbliżej położonych terenów chronionych akustycznych (najbliższa zabudowa mieszkaniowa w kierunku północnym w odległości ok. 100m.). Wskazał, że nie przewiduje się ponadto wzmożonego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a tym samym wystąpienia efektu skumulowanego biorąc pod uwagę lokalizację zamierzenia w typowo rolniczym krajobrazie. Nie stwierdzono możliwości negatywnego oddziaływania na pozostające w zasięgu oddziaływania jednolite części wód. Standardy jakości powietrza zostaną dotrzymane, a ponadto nałożono na inwestora dodatkową metodę zmniejszenia emisji odorów poprzez aplikację dodatków do gnojowicy gwarantującą skuteczność redukcji emisji amoniaku na poziomie mniejszym niż 40% we wszystkich użytkowanych obiektach inwentarskich. W ocenie Sądu, duża odległość pomiędzy tymi nieruchomościami, jak również ustalenia poczynione w ramach postępowania środowiskowego pozwalają przyjąć, iż nieruchomość skarżącego zlokalizowana jest poza zasięgiem oddziaływania planowanej inwestycji. W tym miejscu należy zauważyć, że wprawdzie o interesie prawnym osób przesądza zasięg oddziaływania planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości, ale ciężar wykazania takiego interesu obarcza podmiot, który się nań powołuje. Organ administracji nie ma obowiązku szukać tych stron, które potencjalnie mogą leżeć w obszarze oddziaływania inwestycji. Ponadto wyjaśnić należy stronie, że wartości odorowe nie są normowane w przepisach, więc skarżący winien indywidualnie wykazać, że jego nieruchomość, mimo że nie przylega bezpośrednio do nieruchomości inwestycyjnej, to leży w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Podkreślenia wymaga, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów (ekspertyz) dotyczących potencjalnego przekroczenia stężeń substancji chemicznych, które będą się przedostawać do powietrza na skutek działania planowanej inwestycji, czy też jak to określił prognozowanych problemów z wodą i utrudniać mu dotychczasowe użytkowanie jego nieruchomości. Wobec faktu, że skarżący nie wykazał, że przedmiotowa inwestycja narusza konkretne przepisy prawa materialnego, które stanowią o posiadaniu przez niego przymiotu strony w postępowaniu, a jedynie przedstawił argumenty wskazujące na interes faktyczny, rozstrzygnięcie organu odwoławczego Sąd uznał za prawidłowe. Wskazania również wymaga, że decyzja o warunkach zabudowy określa jedynie, czy dana inwestycja jest w danym miejscu możliwa, a jeśli tak jakie warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy są dopuszczalne. Z faktu jej wydania nie można wyprowadzać istnienia ograniczeń w sposobie zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi także praw do terenu oraz nie narusza prawa własności ani uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 u.p.z.p.). Samo wydanie decyzji nie tworzy zatem zmiany w sferze praw rzeczowych (art. 140 i art. 144 k.c.). Dopiero na etapie postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na budowę organ architektoniczno-budowlany bada spełnienie warunków planowanej inwestycji pod kątem jej oddziaływania na sąsiednie działki, czy istnieją w związku z tą inwestycją ograniczenia w sposobie zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. Organ rozstrzygający w sprawie warunków zabudowy nie może wkraczać w kompetencje innych organów, w tym organu architektoniczno-budowlanego, który ocenia, czy przedmiotowy obiekt spełnia warunki określone w Prawie budowlanym i przepisach wykonawczych (por. wyrok WSA w Poznaniu z 16 lipca 2020 r., IV SA/Po 109/20). 10. Reasumując zaskarżona decyzja – wbrew zarzutom zawartym w skardze – wydana została z poszanowaniem przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.. W sposób wyczerpujący został zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zaś ocena okoliczności sprawy wyrażona w zaskarżonej decyzji została sformułowana i uzasadniona zgodnie z wymogiem art. 107 § 3 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Końcowo należy wskazać, że na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021r. poz. 2095) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.