VII SA/Wa 1807/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś, sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi P. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. znak: [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia budowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego P.Z. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE I. Decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] Starosta [...] działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm. - dalej jako P.b.) zgłosił sprzeciw w sprawie zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych niewymagających pozwolenia budowę dotyczącego budowy garażu wolnostojącego jednostanowiskowego na dz. nr ew. [...] obręb [...] [...] j. ew. [...] [...]-obszar wiejski. Jak wyjaśnił, rozpoznał zgłoszenie P. Z. (dalej jako Skarżący) z dnia [...] stycznia 2019 r. Po jego wstępnej analizie stwierdzono uchybienia nie pozwalające na zajęcie stanowiska, w związku z czym postanowieniem z dnia [...] lutego 2019r. zobowiązano inwestora do poprawienia zgłoszenia. Po przeanalizowaniu uzupełnionych dokumentów organ zauważył, że zgłaszany garaż usytuowany jest na granicy z sąsiednią działką, w związku z tym obszar oddziaływania wykracza poza inwestowaną działkę. Zgodnie z art. 30 ust. 7 pkt 4 P.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć obowiązek, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o których mowa w ust. 1 jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. II. Po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Wyjaśnił, że przed rozpoczęciem procesu budowlanego inwestor zobowiązany jest uzyskać decyzję o pozwoleniu na budowę, chyba że jego inwestycja mieści się w kategorii zwolnienia przewidzianej przez prawo i objętej albo obowiązkiem dokonania zgłoszenia albo też nie objętej obowiązkiem notyfikacji zamiaru inwestycyjnego organom administracji architektoniczno-budowlanej. Dalej wskazał, że wśród budynków wskazanych w art. 29 ust 1 pkt 2 P.b., które nie wymagają pozwolenia na budowę, ustawodawca wskazał wolno stojące parterowe budynki gospodarcze, garaże, wiaty lub przydomowe ganki i oranżerię (ogrody zimowe) o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Z dołączonej do zgłoszenia dokumentacji wynika, że planowany do realizacji garaż wolnostojący jednostanowiskowy o powierzchni zabudowy 35 m2 został usytuowany na granicy z sąsiednią działką nr [...], co oznacza, że znajduje się ona w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu. W myśl art. 28 ust. 2 P.b. stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Natomiast art. 3 pkt 20 tej ustawy określa obszar oddziaływania obiektu, jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W każdym przypadku do obowiązków organów administracji architektoniczno-budowlanej należy określenie obszaru oddziaływania i wskazanie stron postępowania. Postępowanie zgłoszeniowe jest uproszczonym postępowaniem szczególnym, do którego nie mają zastosowania przepisy k.p.a. Zgłoszenie zamiaru wykonywania określonych robót budowlanych oceniać należy jako oświadczenie inwestora o zamiarze przystąpienia do realizacji inwestycji budowlanej, a nie wniosek o wszczęcie jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. Zgodnie z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1065)sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli plan miejscowy przewiduje taką możliwość zaś § 12 ust. 4 pkt 1 stanowi, iż w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy §13, §19, §23, §36, §40, §60 i §271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej. Niemniej jednak § 12 ust. 5 warunków technicznych mówi o tym, iż usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2-4, powoduje objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. Z zestawienia treści §12 ust. 5 warunków technicznych oraz art. 28 ust. 2 P.b. wynika wiec, że lokalizowanie obiektu w odległościach określonych w §12 ust. 2-4 warunków technicznych wymaga każdorazowo przeprowadzenie postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Zdaniem Wojewody organ I instancji słusznie wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b. Budowa garażu usytuowanego na granicy z sąsiednią działką budowlaną powinna być realizowana na podstawie pozwolenia na budowę z uwagi na objęcie tej nieruchomości obszarem oddziaływania. Powyższa okoliczność wyklucza możliwość dokonania zgłoszenia w trybie przepisów art. 29 ust. 1 pkt 2 oraz art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. Oczywiste jest bowiem, że gdy inwestor zgłasza organowi w trybie art. 30 P.b. wykonanie robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, to bez wątpienia w takiej sytuacji organ powinien wnieść sprzeciw, co pociągnie za sobą konieczność wystąpienia przez inwestora o wydanie takiej decyzji, jeżeli podtrzyma on swój zamiar dokonania określonej inwestycji (wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 688/06). III. Skargę na powyższą decyzję wywiódł P.Z., kwestionując ją w całości i wnosząc o uchylenie obu decyzji oraz o orzeczenie o kosztach postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1. art. 7, art.77§ 1, art. 80 k.p.a. poprzez wybiórczą i dowolną ocenę materiału dowodowego, co skutkowało przyjęciem błędnej tezy, iż planowana inwestycja wymaga pozwolenia na budowę, 2. art. 7a§ 1 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie korzystnego dla niego ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych w zakresie interpretacji § 12 ust. 5 rozporządzenia ws. warunków technicznych. Skarżący w pierwszej kolejności zwrócił uwagę na wadliwość doręczenia decyzji o sprzeciwie i mające z tego wynikać konsekwencje. Przechodząc do meritum sprawy Skarżący uznał, że Wojewoda w żaden sposób nie odniósł się do argumentacji zaprezentowanej w odwołaniu. Garaż o powierzchni nie przekraczającej 35m2 nie wymaga pozwolenia na budowę, co wynika bezpośrednio z art.29 ust. 1 pkt 2P.b.Organ I instancji przyjął zatem chybioną podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia, tj. art.30 ust.6 pkt 1 P.b., który mówi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Faktem jest, że planowany garaż zlokalizowany jest przy granicy z działką sąsiednią, co zgodnie z §12 ust. 5 rozporządzenia ws. warunków technicznych powoduje objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt20 P.b. Strona przywołała jednak wyrok NSA z5 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2051/15, w którym wskazano, że ponadnormatywne zbliżenie budynku gospodarczego lub garażu o określonych wymiarach do granicy z działką sąsiednią powoduje, iż z mocy prawa działka sąsiednia zostaje objęta obszarem oddziaływania danej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, takie zbliżenie do granicy z działką sąsiednią (lub budowa w granicy) niewielkiego obiektu budowlanego objętego obowiązkiem dokonania zgłoszenia nie przesądza jednak automatycznie o obowiązku organu zgłoszenia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 P.b. W przepisie tym jest mowa o "możliwości" nałożenia przez organ obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych, a nie o obowiązku organu zastosowania dyspozycji tego przepisu. W zależności od okoliczności konkretnej sprawy organ powinien ocenić zatem czy oddziaływanie planowanej inwestycji na sąsiednią działkę będzie rzeczywiście powodować negatywne skutki i ustalić czy właściciel tej sąsiedniej działki na takie skutki się godzi. Jeżeli właściciel działki sąsiedniej wyraża zgodę na planowaną inwestycję, to zbytnim formalizmem i obciążeniem dla inwestora byłoby prowadzenie postępowania administracyjnego o pozwolenie na budowę z udziałem właściciela nieruchomości sąsiedniej. W niniejszej sprawie Starosta jako podstawę prawną wniesienia sprzeciwu, powinien był wskazać art. 30 ust. 7 pkt 4 P.b. Zarówno organ I jak i II instancji nie wypowiedziały się w jaki sposób planowany garaż ma oddziaływać na sąsiednią działką skoro jego ściana od strony granicy zaopatrzona będzie w murek przeciwogniowy dzięki czemu sąsiednie budynki nie będą musiały zachowywać dystansu co najmniej 6 metrów w związku z przepisami ochrony przeciwpożarowej. Do akt sprawy została przedłożona fotografia, z której wynika, że planowana lokalizacja garażu sąsiadować będzie z istniejącymi budowlami na sąsiedniej nieruchomości tj.: murowanym ogrodzeniem, wiatą śmietnikową oraz blaszaną wiatą na surowce wtórne. Wymienione obiekty znajdują się przy granicy. IV. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: V. Skarga jest uzasadniona. Na wstępie należy przypomnieć istotne okoliczności sprawy: - zgłoszeniem z dnia [...] stycznia 2019 r. (data wpływu [...] stycznia 2019 r.) Skarżący dokonał notyfikacji zamiaru budowy garażu spełniającego wymagania art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b.; wskazał w nim formę elektroniczną jako wybraną dla dokonywania doręczeń (podane zostały adresy elektroniczne); - w dniu [...] lutego 2019 r. postanowieniem wydanym na podstawie art. 30 ust. 5c i 5d P.b. Starosta wezwał Skarżącego do uzupełnienia złożonej dokumentacji; z uwagi na wskazywaną awarię systemu doręczeń elektronicznych korespondencja została przesłana tradycyjnie na adres wskazany w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; - na egzemplarzu postanowienia znajdującego się w aktach (k. 8) znajduje się odręczna notatka pracownika starostwa wskazująca, że Skarżący w dniu [...] lutego 2019 r. stawił się w celu uzupełnienia dokumentacji i został poinformowany o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę z uwagi na lokalizację garażu na granicy; postanowienie wysłane pocztą zostało zwrócone przez operatora po dwukrotnej awizacji; - w dniu [...] lutego 2019 r. Skarżący uzupełnił dokumentację zgodnie z postanowieniem; - sprzeciw został zgłoszony decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. i również wysłany pocztą tradycyjną; przesyłka została jednak zwrócona po dwukrotnej awizacji w dniu [...] lutego 2019 r. i [...] marca 2019 r. Mając powyższe na uwadze Sąd wskazuje, że inwestycja taka jak planowana przez Skarżącego nie wymaga na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b. uzyskania pozwolenia na budowę, a jedynie dokonania zgłoszenia na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. Zgodnie z kolei z art. 30 ust. 5 zd. 2 P.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Powody zgłoszenia sprzeciwu określa art. 30 ust. 6 P.b. wskazując, że organ wnosi tego rodzaju zastrzeżenie, jeżeli: 1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę; 2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy; 3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje. Sprzeciw wnieść jednakże można także na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 1-4 P.b. Zgodnie z jego brzmieniem, organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, a więc decyzji o sprzeciwie, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować: 1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia; 2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków; 3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych; 4) wprowadzenie, utrwalenie bądź zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Należy także wskazać, że w myśl art. 30 ust. 6a P.b. za dzień wniesienia sprzeciwu uznaje się dzień nadania decyzji w placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 2188) albo w przypadku, o którym mowa w art. 391 Kodeksu postępowania administracyjnego, dzień wprowadzenia do systemu teleinformatycznego. Ten ostatni przepis ma istotne znaczenie dla wyjaśnienia okoliczności niniejszej sprawy z punktu widzenia występujących w niej zagadnień formalnych. Oczywiste jest tak w judykaturze, jak i w doktrynie prawa budowlanego, że procedura zgłoszeniowa stanowi inny, uproszczony rodzaj postępowania w sprawie budowlanej. Wolą ustawodawcy wprowadzono bowiem szereg odstępstw od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 P.b.), które co do zasady sprecyzowano w art. 29 ust. 1 i 2 P.b. Owo uproszczenie dotyczy przy tym nie tylko pewnych odstępstw od wymagań formalnych jakie powinien spełnić inwestor chcąc rozpocząć budowę (roboty budowlane), ale wprowadza także rygory po stronie organu, z których zasadniczy to obowiązek wydania sprzeciwu w ścisłym 21 dniowym terminie. Po jego bezskutecznym upływie organ architektoniczno-budowlany traci uprawnienie do zgłoszenia sprzeciwu, przy czym należy podkreślić, że ustawodawca zdefiniował również to co należy uznać za datę wniesienia sprzeciwu. Pozostając zatem na gruncie kwestii formalnych niniejszej sprawy należy zauważyć, że Skarżący konsekwentnie, od samego początku postępowania wskazywał, że domaga się dokonywania doręczeń w formie elektronicznej, co zobowiązywało organ - na podstawie art. 391 § 1 pkt 2 k.p.a. - do bezwzględnego respektowania takiego stanowiska strony. Zgodnie z tym przepisem doręczenie pism następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną, jeżeli strona lub inny uczestnik postępowania spełni jeden z następujących warunków: 2) wystąpi do organu administracji publicznej o takie doręczenie i wskaże organowi administracji publicznej adres elektroniczny. Bez wątpienia Skarżący skutecznie i precyzyjnie wystąpił o dokonywanie doręczeń w formie elektronicznej, czym związał organy orzekające w sprawie. W ocenie Sądu organ I instancji wbrew temu zastrzeżeniu wniosku doręczył postanowienie z [...] lutego 2019 r. w formie tradycyjnej (pocztą). Choć stanowi to naruszenie reżimu w jakim owo doręczenie powinno było nastąpić, to jednak z uwagi na okoliczności sprawy nie można przyjąć, aby uchybienie w tym względzie miało istotny wpływ na wynik. Zaznaczyć przy tym należy, że od skuteczności doręczenia postanowienia i przede wszystkim potrzeby jego wydania w sprawie zależy bieg terminu do wniesienia ewentualnego sprzeciwu bowiem w myśl art. 30 ust. 5d P.b. nałożenie obowiązku, o którym mowa w ust. 5c, przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5. W aktach administracyjnych Starosty (k. 16) znajduje się wydruk korespondencji dotyczącej zgłoszeń serwisowych z którego wynika, że w dniach [...] - [...] lutego 2019 r. istotnie występowały trudności w odbiorze i wysyłce przez urząd korespondencji elektronicznej, przy czym nie dotyczyły one platformy ePUAP a komunikacji pomiędzy tą platformą a systemem EZD obsługującym urząd. W powyższej sytuacji nie można przyjąć, aby organ postąpił wadliwie, bowiem z uwagi na potwierdzoną usterkę nie miał możliwości wysłania korespondencji w sposób wskazany przez Skarżącego na jego elektroniczną skrzynkę podawczą. Dodatkowo treść postanowienia została przesłana Skarżącemu na adres e-mail, co nie jest oczywiście sposobem realizacji doręczeń elektronicznych zgodnie z k.p.a., niemniej jednak w okolicznościach sprawy stanowi uzasadnione działanie organu. Sąd nie ma przy tym zastrzeżeń co do celowości wydania postanowienia, bowiem zgłoszenie istotnie zawierało braki (chociażby w zakresie zwymiarowania obiektu na działce). Podobna sytuacja miała również miejsce w przypadku decyzji wnoszącej sprzeciw, bowiem organ zamiast doręczyć ją w formie dokumentu elektronicznego, tak jak żądał tego Skarżący na jego skrzynkę podawczą, dokonał doręczenia tradycyjnego, przy czym przesyłka została zwrócona po dwukrotnym awizowaniu w dniach [...] lutego 2019 r. i [...] marca 2019 r. Organ powiatowy twierdzi, że takie zachowanie było motywowane awarią systemu związanego z wysyłką dokumentów elektronicznych. Sąd jednak tego stanowiska jako gołosłownego nie akceptuje. Jak już wskazano, wybrana przez stronę metoda doręczeń wiąże organ, chyba że nie jest możliwe uczynienie jej zadość z przyczyn obiektywnych. O ile w przypadku postanowienia z akt oczywiście wynika dowód na to, że taka awaria miała miejsce, o tyle w przypadku decyzji o sprzeciwie brak jest na tę chwilę jakichkolwiek nawet poszlak, że w dacie jej wydawania nadal nie było możliwości realizowania z urzędu wysyłek elektronicznych. Ponownie przy tym należy przypomnieć art. 30 ust. 6a P.b., który określa datę skutku wniesienia sprzeciwu i nie jest to data wydania decyzji a data nadania jej pocztą albo wprowadzenia do sytemu teleinformatycznego, generującego odpowiednie potwierdzenie. Jest przy tym oczywiste zdaniem Sądu to, że organ nie może dowolnie dokonywać wyboru realizacji "sposobu" wniesienia sprzeciwu (tradycyjny lub elektroniczny) albowiem w tym względzie wiąże go stanowisko strony, określające sposób doręczeń. To więc, że decyzja została wysłana w formie papierowej pocztą tradycyjną nie oznacza jeszcze, że dochowano terminu wniesienia sprzeciwu. Jeżeli bowiem nie było ku temu uzasadnionych podstaw (tj. dla zastosowania formy tradycyjnej a nie elektronicznej), to należy przyjąć, że sprzeciwu skutecznie nie wniesiono, a zatem że decyzję wydano z uchybieniem 21 dniowego terminu. Powyższe wymaga jednak ustalenia przez organ odwoławczy, czy rzeczywiście jak twierdzi Starosta w dacie [...] lutego 2019 r. istniał problem techniczny uniemożliwiający wydanie decyzji w drodze elektronicznej bądź jej wysłanie w tej właśnie formie. Brak wyjaśnienia tej istotnej dla rozstrzygnięcia kwestii stanowi uchybienie art. 7, art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. Strona sygnalizowała przy tym w odwołaniu bezprawność działań Starosty, do czego Wojewoda w ogóle się nie odniósł. Sąd zaś nie zaakceptuje takiego zachowania organu, które bez jakiejkolwiek przyczyny narusza przepisy o doręczeniach, dowolnie wybierając formę wniesienia sprzeciwu, po to by w ten sposób zmieścić się w przewidzianym terminie. W związku z powyższym ponownie badając sprawę Wojewoda ustali i udokumentuje, czy w dacie orzekania przez Starostę istniały problemy techniczne związane z wysyłaniem korespondencji. W tym zakresie uwzględni również stanowisko Skarżącego, wskazujące na otrzymywanie w tym przedziale czasowym korespondencji ze Starostwa w innych sprawach. Jeszcze raz należy podkreślić, że organ nie ma prawa obchodzić bez uzasadnionej i niezbędnej dla zapewnienia zasady legalizmu przyczyny przepisów o formie doręczania korespondencji. Przepis art. 30 ust. 6a P.b. w zw. z art. 391§ 1 pkt 2 k.p.a. należy zatem odczytywać jako bezwzględny obowiązek wniesienia sprzeciwu w formie i sposób, w jaki wynika to z istoty żądania (sprawy). Jeżeli w efekcie dokonanych ustaleń okaże się, że Starosta wniósł sprzeciw w formie papierowej wysyłając go pocztą tradycyjną z naruszeniem przepisów o doręczeniach (ignorując w istocie żądanie dokonywania doręczeń elektronicznych, pomimo braku problemów w tym zakresie), Wojewoda uchyli zaskarżoną decyzję i umorzy postępowanie przed organem I instancji z uwagi na wniesienie sprzeciwu po terminie w rozumieniu art. 30 ust. 6a P.b. (ściślej jego niewniesienie w przewidzianej formie elektronicznej). VI. Sąd nie podziela również argumentacji organów w zakresie meritum sprawy. Przede wszystkim organ I instancji wadliwie wskazał w podstawie prawnej art. 30 ust. 6 pkt 1 P.b. Przepis ten znajduje zastosowanie w sytuacji, w której strona domaga się zaakceptowania danego przedsięwzięcia w trybie zgłoszenia, podczas gdy ten rodzaj aktywności budowlanej wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę np. strona wnosi o budowę garażu przekraczającego swoimi wymiarami 35 m2, które uprawniają do zastosowania trybu zgłoszenia. Taka sytuacja w ogóle nie występuje w tej sprawie. Organ I instancji, co wynika z uzasadnienia decyzji, w istocie stosuje art. 30 ust. 7 pkt 4 P.b. uznaje bowiem, że z uwagi na położenie obiektu przy granicy wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę albowiem dojdzie do wprowadzenia, utrwalenia bądź zwiększenia ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. W kontekście tego Wojewoda co do zasady prawidłowo podnosi, że sposób lokalizacji inwestycji powoduje, że zgodnie z § 12 ust. 5 (w zw. z § 12 ust. 2 lub § 12 ust. 4 pkt 1 lub 3 warunków technicznych) usytuowanie garażu powoduje objęcie działki sąsiedniej obszarem oddziaływania. To jednak jeszcze nie oznacza bezwzględnego nakazu wniesienia sprzeciwu i skierowania sprawy na drogę pozwolenia na budowę. Sąd zwraca uwagę, że przepisy podustawowe a takim jest rozporządzenie ws. Warunków technicznych nie mogą modyfikować bądź wyłączać norm ustawowych, są bowiem względem nich zależne i służą ich wykonaniu. Nie można zatem poprzez określone rozumienie § 12 ust. 5 warunków technicznych doprowadzić do sytuacji całkowitego wyłączenia zwolnienia, o którym mowa w przepisach art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. Słusznie więc wskazuje się w orzecznictwie, że sprawa zastosowania art. 30 ust. 7 pkt 4 P.b. wymaga rozważenia, czy rzeczywiście zachodzi sytuacja dająca pewną uzasadnioną dozę prawdopodobieństwa, że może dojść do powstania sytuacji wskazanych w tym przepisie (wprowadzenia, utrwalenia bądź zwiększenia ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich). Nie ma zatem automatycznego obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, w sytuacji gdy inwestor planuje wznieść obiekt na granicy nieruchomości, a warunki techniczne w takiej sytuacji przewidują objęcie nieruchomości sąsiedniej obszarem oddziaływania. Wpływ takiego umiejscowienia inwestycji wymaga ustalenia przez organ, czy rzeczywiście zostaną spełnione warunki odstąpienia od trybu zgłoszenia na rzecz uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W niniejszej sprawie poza jakimikolwiek rozważaniami pozostało więc to, że Skarżący zamierza wznieść garaż ścianą posadowioną na granicy swojej nieruchomości przy wykonanym na działce sąsiedniej 2,5 metrowym, pełnym, murowanym ogrodzeniu. Dodatkowo w ogóle nie zostało wzięte pod uwagę to, że ściana zwrócona w kierunku działki sąsiedniej (stojąca na granicy), przewidziana jest jako ściana oddzielenia przeciwpożarowego, co oznacza że normy odległościowe budynków z § 271 i nast. warunków technicznych nie znajdują w tej sprawie zastosowania. Organ nie uwzględnił wreszcie przeznaczenia obiektów budowlanych znajdujących się na działce sąsiedniej i bezpośrednio graniczących z działką Skarżącego (śmietnik, mur, wiata). W kontekście powyższego Sąd nie widzi, aby organ w ogóle brał powyższe okoliczności pod rozwagę i aby się do nich odniósł. Stanowi to w istotne naruszenie przepisów procesowych tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 7 pkt 4 P.b. uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej jako p.p.s.a.) w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. i art. 30 ust. 7 pkt 4 P.b. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na koszty te składa się uiszczony wpis w kwocie 500 zł.