III SA/Gl 556/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.) Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi K.C. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę. UZASADNIENIE Wojewoda Śląski (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji), zaskarżoną decyzją z [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1482 z późn. zm, dalej: ustawa), w trybie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej: k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania K. C. (dalej: strona, skarżąca), od decyzji Prezydenta Miasta T. (dalej: organ I instancji) z [...] r., nr [...], postanowił utrzymać tę decyzję w mocy. Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. Skarżąca, w dniu 30 grudnia 2019 r., zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w T. jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia rejestracji. Została prawidłowo pouczona o prawach i obowiązkach bezrobotnego zawartych w ustawie z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w tym o przepisie art. 74 tej ustawy tj. obowiązku powiadomienia Urzędu Pracy w ciągu 7 dni o podjęciu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, co potwierdziła własnoręcznym podpisem w Informacji o prawach i obowiązkach oraz formach pomocy dla osoby bezrobotnej, której jeden egzemplarz otrzymała. Powiatowy Urząd Pracy, w kwietniu 2020 r. powziął informację o fakcie podjęcia pracy przez skarżącą od 23 marca 2020 r. w firmie "A". Pismem z 15 kwietnia 2020 r., organ I instancji zawiadomił skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych z powodu podjęcia pracy od 23 marca 2020 r. do 31 marca 2020 r. w firmie "A" Sp. z o.o., pouczając o możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu. Decyzją z [...] r., organ I instancji orzekł o utracie przez skarżącą z dniem 23 marca 2020 r. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W podstawie prawnej decyzji powołał przepisy art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 33 ust. 4 pkt 1 oraz art. 33 ust. 4 ca ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W uzasadnieniu wskazał, że skarżąca podjęła zatrudnienie co skutkuje utratą statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. W złożonym odwołaniu skarżąca nie zgodziła się z wydaną decyzją, podnosząc, że wprawdzie podjęła pracę w firmie A, ale przepracowała 5 dni, nie otrzymała żadnej umowy i nie wiedziała na jaki okres została zawarta, a później zachorowała. Decyzją z [...] r. Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instancjach rynku pracy, bezrobotnym jest osoba zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej. Dalej wyjaśnił, że pod pojęciem pracy zarobkowej należy rozumieć m.in. wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło. Dalej wskazał, że w kwietniu 2020 r., Powiatowy Urząd Pracy w T. powziął informację o podjęciu przez skarżącą, zarejestrowaną w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna, pracy w firmie "A" od 23 marca 2020 r., co potwierdza wygenerowany Raport ZUS-Ul. Z powyższego raportu wynika, że skarżąca od 23 marca 2020 r. podlegała ubezpieczeniom społecznym i zdrowotnemu z kodem ubezpieczenia 041100 tj. jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenia lub umowę o świadczenie usług. Ubezpieczenie to dokonane zostało przez firmę "A" Sp. z o.o.. Fakt podjęcia pracy został przyznany przez skarżącą. Organ podkreślił przy tym, że kodeks pracy nie uzależnia ważności zawarcia umowy o pracę od zachowania formy pisemnej w postaci umowy o pracę. Do zawarcia umowy dochodzi wraz z uzgodnieniem przez strony istotnych elementów umowy i dopuszczenie pracownika do pracy. Fakt podjęcia przez skarżącą pracy z dniem 23 marca 2020 r. oraz zgłoszenie do ubezpieczenia społecznego powoduje, że bezrobotny traci status osoby bezrobotnej z dniem podjęcia pracy. Konsekwencją utraty statusu osoby bezrobotnej jest utrata zasiłku dla bezrobotnych, który przysługuje wyłącznie osobie bezrobotnej. Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Organ ponadto podkreślił, że zgodnie z art. 74 ww. ustawy, bezrobotny jest obowiązany zawiadomić w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub o złożeniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do zasiłku. Odwołująca, mimo prawidłowego pouczenia o tym obowiązku, nie dopełniła go. Organ odwoławczy uznał stanowisko organu I instancji za prawidłowe i uzasadnione. Wyjaśnił ponadto, że skarżąca winna dochować siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 74 ustawy bez względu na to, czy otrzymała od pracodawcy dokument potwierdzający zawarcie umowy o pracę, bowiem dowodem podjęcia pracy jest przystąpienie do jej wykonywania. W związku z powyższym stwierdził, że w ustalonym stanie faktycznym, należało pozbawić skarżącą statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 23 marca 2020 r. tj. z dniem podjęcia pracy w firmie "A" Sp. z o.o. Na decyzję Wojewody Śląskiego, skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zarzuciła, że decyzja jest dla niej bardzo krzywdząca. Wskazała, że z powodu pandemii miała utrudniony dostęp do PUP, a od firmy, w której podjęła pracę i wykonywała ją przez 5 dni nie otrzymała żadnej umowy. Wniosła o przywrócenie statusu bezrobotnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie. W piśmie z 4 grudnia 2020 r. skarżąca dodatkowo wskazała, że od 30 marca do 6 kwietnia 2020 r. była chora (kaszlała i miała ból gardła). Udokumentowała fakt skorzystania z teleporady. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi; naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 K.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody Śląskiego z [...]r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z [...]r. orzekającą o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 23 marca 2020 r. Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził przy jej wydaniu naruszenia prawa materialnego w rozumieniu art. 145 § 1 lit.a) p.p.s.a. , które miało wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 lit.c) p.p.s.a. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego stanowi przepis art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2, a jak stanowi ten przepis, bezrobotny oznacza m.in. osobę niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej (...). Zatem jedną z podstawowych przesłanek posiadania (nabycia lub zachowania) statusu osoby bezrobotnej jest niepozostawanie w zatrudnieniu oraz niewykonywanie innej pracy zarobkowej. Zgodnie z definicją zamieszczoną w art. 2 ust. 1 pkt 43 powoływanej ustawy, zatrudnienie oznacza wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 11 tej ustawy pojęcie "innej pracy zarobkowej" oznacza wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umów cywilnoprawnych, w tym umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło. Skarżąca w czasie rejestracji w PUP w C., w dniu 30 grudnia 2019 r., potwierdziła własnym podpisem, na stosownych drukach, zapoznanie się z prawami i obowiązkami jakie dotyczą osoby bezrobotnej, w tym o braku możliwości uzyskania statusu osoby bezrobotnej w sytuacji zatrudnienia. Została również pouczona o obowiązku powiadamiania PUP w C. w terminie 7 dni o jakichkolwiek zmianach w złożonym oświadczeniu o pozostawaniu bez pracy oraz zdolności i gotowości do podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy. Z akt sprawy wynika, że skarżąca podjęła pracę w dniu 23 marca 2020 r. w firmie "A", co spowodowało zgłoszenie skarżącej do ubezpieczeń społecznych przez tę firmę. Pracowała przez przez 5 dni, po czym zachorowała. O fakcie podjęcia pracy nie powiadomiła organu. Prawidłowo zatem organy uznały, że skoro skarżąca począwszy od 23 marca 2020 r. wykonywała pracę na podstawie ustnej umowy cywilnoprawnej to była zatrudniona i tym samym nie spełniała od tego dnia (i w okresie późniejszym) warunków do uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Słusznie organy wskazują, że podjęcie przez bezrobotnego w czasie posiadania statusu bezrobotnego pracy skutkuje z mocy ustawy utratą statusu osoby bezrobotnej, a organ zatrudnienia jest zobowiązany do wydania z urzędu decyzji w przedmiocie pozbawienia statusu bezrobotnego. Niezależnie od tego ile trwało zatrudnienie i czy było ono odpowiednie dla bezrobotnego, ustawodawca nie dopuszcza by osoba zarejestrowana jako bezrobotna jednocześnie pracowała i była objęta ubezpieczeniem z tytułu zatrudnienia. Co więcej, ustawodawca nie uzależnia możliwości wydania decyzji w sprawie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od tego czy osoba rejestrująca się jako bezrobotna otrzymała w momencie rejestracji pouczenie o konieczności zastosowania takiej sankcji w przypadku podjęcia zatrudnienia i czy pouczenie to było zrozumiałe (por. wyrok NSA z 27 maja 2020 r., sygn. I OSK 579/20, LEX nr 3072153). Zgodnie z art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, każdy bezrobotny jest zobowiązany zawiadomić w ciągu 7 dni powiatowy urząd pracy o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub o złożeniu wniosku o wpis do ewidencji działalności gospodarczej oraz o zaistnieniu innych okoliczności powodujących utratę statusu bezrobotnego albo utratę prawa do zasiłku. Skutki niezawiadomienia zostały określone w art. 119 ust. 2 ww. ustawy. Sankcją niepowiadomienia o podjęciu zatrudnienia, innej pracy zarobkowej lub o złożeniu wspomnianego wyżej wniosku jest kara grzywny. Możliwe jest jednak uniknięcie odpowiedzialności, o ile przewidziany w komentowanym przepisie obowiązek zostanie dopełniony już po terminie, ale przed dniem przeprowadzenia kontroli. A zatem sam fakt podjęcia zatrudnienia czy innej pracy zarobkowej powoduje utratę statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, natomiast niepowiadomienie o tym powiatowego urzędu pracy stanowi wykroczenie przeciwko przepisom ustawy. W przedmiotowej sprawie, skarżąca była poinformowania o przyczynach powodujących pozbawienie statusu bezrobotnego oraz o konieczności powiadomienia w terminie 7 dni Urzędu Pracy o wszystkich zmianach w okolicznościach podanych w dniu rejestracji. Została pouczona, że podjęcie zatrudnienia, innej pracy zarobkowej czy rozpoczęcie prowadzenia działalności gospodarczej, powodują utratę statusu bezrobotnego. Należy w tym miejscu wskazać na jednolite orzecznictwo sądowoadministracyjne w podobnych sprawach prezentujące rygorystyczne definiowanie pojęcia wykonywania pracy i jej okresu, zgodnie z którym niezależnie od podstawy prawnej wykonywania pracy zarobkowej i okresu tej pracy, fakt wykonywania pracy uzasadnia pozbawienie statusu osoby bezrobotnej (por. wyrok WSA w Szczecinie z 16 czerwca 2016 r. sygn. akt II SA/Sz 66/16, publ. w LEX nr 211630, wyrok WSA w Gdańsku z 20 października 2016r. o sygn. III SA/Gd 775/16, publ. Lex nr 2154594, wyrok WSA w Krakowie z 10 stycznia 2017r., sygn. III SA/Kr 822/16, publ. Lex nr 2198555, wyrok NSA z 15 listopada 2018 r., sygn. I OSK 2233/18). W przedmiotowej sprawie fakt podjęcia pracy zarobkowej przez skarżącą był bezsporny i wystarczający do utraty statusu osoby bezrobotnej, natomiast. przyczyna niepowiadomienia PUP o tym, w ustawowym 7-dniowym terminie, nie ma wpływu na wynik sprawy. Wobec powyższego, na podstawie art 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.