III SA/Po 492/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ireneusz Fornalik po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Skarżącej od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 14 września 2018 r. o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi Sp. X w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2018 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie UZASADNIENIE Pismem z dnia [...] sierpnia 2018 r. pełnomocnik Skarżącej został zobowiązany do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez złożenia żądania przyznania prawa pomocy na urzędowym formularzu PPPr, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania – art. 252 § 2 w zw. z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.). Wezwanie doręczono pełnomocnikowi Skarżącej w dniu [...] sierpnia 2018 r. Wobec niewykonania obowiązku złożenia wniosku o prawo pomocy w przewidzianej prawem formie, zarządzeniem z dnia [...] września 2018 r. starszy referendarz sądowy pozostawił wniosek bez rozpoznania. W sprzeciwie od powyższego zarządzenia pełnomocnik Skarżącej wniósł o zmianę zarządzenia i zwolnienie strony od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych w całości, wskazując, że Spółka zgodnie z wezwaniem wypełniła formularz. W wykonaniu zarządzenia Sędziego z dnia [...] października 2018 r. pełnomocnik Skarżącej został wezwany do doręczenia dowodu złożenia wniosku na urzędowym formularzu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem rozpoznania sprawy na podstawie akt sprawy. Do dnia wydania niniejszego postanowienia Skarżąca nie przedłożyła takiego dowodu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Objęte sprzeciwem zarządzenie referendarza podlega utrzymaniu w mocy. Zgodnie z art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 P.p.s.a.). Po rozpoznaniu sprzeciwu wniesionego w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie zasługuje on na uwzględnienie, gdyż zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie został złożony na prawidłowym urzędowym formularzu, jak tego wymaga art. 252 § 2 P.p.s.a. Skarżąca nie odpowiedziała na wezwanie. W konsekwencji referendarz prawidłowo wydał zarządzenie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Konieczność wydania takiego orzeczenia w zaistniałych okolicznościach wynika wprost z art. 257 P.p.s.a. Mając to wszystko na uwadze Sąd, na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.