II OSK 1463/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Dolnośląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 lutego 2021 r., sygn.. akt II SA/Wr 378/20 w sprawie ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 24 czerwca 2020 r., nr IF-O.7840.605.2019.KR w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej oraz wewnętrznej kablowej linii zasilania elektroenergetycznego oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 9 lutego 2021 r., II SA/Wr 378/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi [...] sp. z o.o., uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody Dolnośląskiego (zwanego dalej "Wojewodą) z dnia [...] czerwca 2020 r., [...] oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję Starosty [...] (zwanego dalej "Starostą") z dnia [...] grudnia 2019 r., [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia skarżącej pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej STL3071A (wieża stalowa kratowa typu NL-1/60 o wysokości H=61,45m wraz z antenami i urządzeniami stacyjnymi) oraz wewnętrznej kablowej linii zasilania elektroenergetycznego (WZL), przewidzianej do realizacji na terenie działek [...] i [...] w miejscowości Wąwolnica w gminie Strzelin. W zaskarżonej, odmownej decyzji Wojewoda, podobnie jak Starosta, wskazał, że przedłożony przez [...] sp. z o.o. projekt budowlany nie spełnia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 256 z późn. zm., dalej "P.b."). Inwestycja jest bowiem sprzeczna z funkcją produkcyjno-usługową (symbol P/U) terenu określoną w obowiązującym planie miejscowym przyjętym uchwałą Rady Miejskiej [...] z dnia [...] marca 2007 r., [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla miejscowości Wąwolnica (Dz. Urz. Woj. Dolnośląskiego z 2007 r. Nr 140, poz. 1835, zwanej dalej "planem"). Z analizy ustaleń planu wynika zdaniem Wojewody, że tereny, na których lokalny prawodawca przewidział lokalizację infrastruktury technicznej służącej telekomunikacji, oznaczone są symbolami: WZ (§ 18), E (§ 16 ust. 1), O (§ 17 ust. 1 pkt 3), oraz R (§ 19 ust. 4). Tak więc wyłącznie na tych terenach dopuszczono lokalizację napowietrznych i podziemnych sieci infrastruktury technicznej oraz związanych z nimi urządzeń (w tym stacji bazowych telefonii komórkowej). Co przy tym istotne, tereny oznaczone symbolem R, obejmują znaczną część terenu objętego planem. Wojewoda zaznaczył, że lokalny prawodawca wskazał tereny, na których ustanowił zakazy związane z lokalizacją stacji bazowych (na przykład teren RM/MN), tereny, gdzie możliwe jest powstanie takiej inwestycji (na przykład R), a także teren oznaczony symbolem P/U, nieposiadający żadnych zakazów ani nie przewidujący możliwości lokalizacji stacji bazowych. Zwrócił uwagę, że tereny oznaczone symbolem P/U są zdecydowanie mniejsze od terenów oznaczonych symbolem R. Z tego względu wojewoda podzielił stanowisko starosty stwierdzające niedopuszczalność lokalizowania projektowanej inwestycji na terenie P/U. W skardze [...] sp. z o.o. wniosła o uchylenie decyzji obu instancji zarzucając naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (na datę decyzji tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej "K.p.a.") oraz art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1537, dalej "u.wsp.tel.".) poprzez ich pominięcie przy dokonywaniu wykładni przepisów planu i w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie, że inwestycja skarżącej pozostaje w sprzeczności z jego przepisami. Uchylając decyzje obu instancji wyrokiem z dnia 9 lutego 2021 r., II SA/Wr 378/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyjaśnił, że sprawa dotyczy zasadności odmownego rozstrzygnięcia na art. 35 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 4 P.b., z których wywieść należy warunek niezbędny do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę jakim jest zgodność projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Sąd nie podzielił stanowiska organów. Stwierdził, że wprawdzie prawidłowo zidentyfikowano funkcję terenu planowanej inwestycji jako produkcyjno-usługową (oznaczoną symbolem P/U), to jednak dokonano nieprawidłowej interpretacji szczegółowych przepisów planu dla tego rodzaju funkcji. Sąd wywodził, że wedle § 12 planu teren P/U, w obrębie którego skarżąca planuje wykonanie stacji bazowej telefonii komórkowej, przeznaczony jest na cele działalności produkcyjnej lub usługowej. W świetle § 12 MPZP nie ma podstaw do uznania, że z zakresu dopuszczalnej na tym terenie działalności usługowej prawodawca lokalny wyłączył akurat usługi telekomunikacyjne (usługi z zakresu łączności publicznej). Ustalenia dla terenu P/U nie zawierają takiego wyłączenia, mimo że na niektórych terenach planu wyraźnie zakazuje lokalizacji konstrukcji wieżowych związanych z urządzeniami przekaźnikowymi telekomunikacji (RM/MN, MW, U, RU/U, US, ZP, RO, ZL, R/ZL). Skoro tak, to nie można uznać, że również w obrębie terenu P/U obowiązuje zakaz lokalizowania stacji bazowej telefonii komórkowej. Zdaniem Sądu nie można również uznać, że zakaz lokalizowania projektowanego obiektu na terenie P/U wynikać miałby z faktu wyodrębnienia w planie terenów przeznaczonych na cele infrastruktury technicznej: WZ (§ 18), E (§ 16 ust. 1), O (§ 17 ust. 1 pkt 3) oraz R (§ 19 ust. 4). Infrastruktura techniczna może być zasadniczo realizowana wszędzie, co wynika z § 7 ust. 2 pkt 2 planu. Wskazuje on, że na terenach własnych inwestorów dopuszcza się możliwość realizacji urządzeń infrastruktury technicznej jako towarzyszących inwestycjom. Na każdym terenie dopuszczalna jest więc realizacja urządzeń infrastruktury niezbędnych do realizacji przeznaczenia. To zaś, że określone tereny przeznaczono na cele: urządzeń zaopatrzenia w wodę (WZ), urządzeń elektroenergetycznych (E), wysypiska odpadów komunalnych (O) oraz rolne (R), umożliwiając na wymienionych terenach w ramach przeznaczenia dopuszczalnego realizację infrastruktury technicznej, nie oznacza, że wyłącznie w ich obrębie można realizować infrastrukturę techniczną. Przeczy temu wprowadzenie przez prawodawcę lokalnego wyraźnych zakazów lokalizowania konstrukcji wieżowych związanych z urządzeniami przekaźnikowymi telekomunikacji na terenach RM/MN, MW, U, RU/U, US, ZP, RO, ZL i R/ZL. Zdaniem Sądu zgodność projektowanej inwestycji z funkcją P/U uzasadnia również treść art. 46 ust. 2 u.wsp.tel. Stosownie do tego przepisu, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Sąd stwierdził, że art. 46 ust. 2 u.wsp.tel. wprowadza wymóg przyjęcia proinwestycyjnej wykładni postanowień planu miejscowego, w przypadku gdy lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym. Celem art. 46 ust. 2 u.wsp.tel. jest bowiem rozstrzygnięcie o kwestii zgodności z planem miejscowym inwestycji z zakresu łączności publicznej w sytuacji, gdy plan miejscowy nie przewiduje terenów przeznaczonych na taki właśnie cel ("jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym"). Zdaniem Sądu przeznaczenie usługowe lub produkcyjne nie koliduje z lokalizacją obiektu z zakresu łączności publicznej. Analizowany plan nie przewiduje terenu dedykowanego inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, tak więc jego postanowienia powinny być interpretowane z uwzględnieniem art. 46 ust. 2 u.wsp.tel. Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wniósł Wojewoda zarzucając naruszenie: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej "P.p.s.a.") w związku z art. 35 ust 1 pkt 1 P.b. oraz § 12 planu poprzez nieuzasadnione uchylenie opisanej obu instancji na skutek stwierdzenia, że organy dokonały błędnej oceny zgodności przedłożonego przez [...] sp. z o.o. spółkę projektu budowlanego z ustaleniami planu, to jest określoną w § 12 funkcją terenu P/U. Tymczasem należało uznać, że organy prawidłowo stwierdziły niezgodność planowanej inwestycji z planem, przyjmując, że realizacja tego rodzaju inwestycji nie jest możliwa w ramach przeznaczenia terenu P/U, a na innych terenach wskazanych w tym planie, w ramach realizacji "infrastruktury technicznej"; 2. art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób niepozwalający na merytoryczną kontrolę toku rozumowania Sądu, w szczególności poprzez brak wyjaśnienia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyczyn stwierdzenia, że plan "nie przewiduje lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej", oraz brak odniesienia się do stwierdzeń Wojewody o możliwości realizacji tego rodzaju inwestycji objętej wnioskiem skarżącej spółki w ramach "infrastruktury technicznej" przewidzianej na terenach "[...] "; "[...]"; "[...]" oraz "[...]"; 3. art. 46 ust. 2 u.wsp.tel. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że określona w nim reguła lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej ma zastosowanie również w sytuacji, gdy w planie miejscowym przewidziano lokalizację tego rodzaju inwestycji (art. 46 ust. 2 u.wsp.tel. ma zastosowanie wyłącznie w przypadku, gdy lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej "nie jest umieszczona w planie miejscowym"; 4. art. 46 ust. 2 u.wsp.tel. poprzez jego zastosowanie pomimo, że plan (jako taki) przewiduje możliwość realizacji inwestycji objętej wnioskiem skarżącej spółki na określonych terenach ( "[...] "; "[...]"; "[...]" oraz "[...]") 5. § 12 ust. 1 planu poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że inwestycja [...] sp. z o.o. obejmująca budowę stacji bazowej telefonii komórkowej nie jest sprzeczna z ustalonym w tym przepisie przeznaczeniem terenu P/U, podczas, gdy wskazany przepis tego aktu prawa miejscowego nie przewiduje możliwości lokalizacji tego rodzaju inwestycji w ramach przeznaczenia terenu P/U; 6. § 4 pkt 10 planu w zw. z § 16 ust. 1, § 17 ust. 1 pkt 3, § 18, oraz § 19 ust. 4 planu poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że w tym planie miejscowym nie przewidziano lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, podczas, gdy realizacja stacji bazowej telefonii komórkowej jest możliwa w ramach realizacji "infrastruktury technicznej" na terenach oznaczonych symbolem "[...] "; "[...]"; "[...]" oraz "[...]". Wskazując na powyższe Wojewoda, powołując się na art. 188 P.p.s.a wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i o rozpoznanie skargi przez jej oddalenie, względnie o uchylenie wyroku na podstawie art. 185 P.p.s.a. i przekazanie sprawy po ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu. Organ zwrócił się także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej Wojewoda skoncentrował się na wykazaniu, że nie została spełniona przesłanka pozwalająca powołać się w sprawie na art. 46 ust. 2 u.wsp.tel. W przepisie tym zawarto bowiem warunek wyjściowy: "Jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym [...]". Zdaniem Wojewody w planie, w kontekście którego oceniana była inwestycja [...] sp. z o.o., lokalizacja stacji bazowych telefonii komórkowej została umieszczona, tak więc nie powinno się dopuszczać jej na dowolnym obszarze (w rozważanym przypadku obszarze P/U, gdzie jej nie przewidziano). W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] sp. z o.o. wniosła o jej oddalenie i poparła stanowisko wyrażone przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 pkt 1-6 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów wyartykułowanych w podstawach skargi kasacyjnej. Okoliczności faktyczne i prawne w sprawie nie są sporne. [...] sp. z o.o. wystąpiła o udzielenie jej pozwolenia na budowę dla stacji bazowej telefonii komórkowej w obrębie działek [...] i [...] w miejscowości Wąwolnica w gminie Strzelin, które są objęte planem miejscowym przyjętym uchwałą planistyczną [...] , a konkretnie znajdują się na obszarze oznaczonym symbolem P/U planu. Dla terenu tego ustalono w § 12 planu przeznaczenie podstawowe – zabudowa produkcyjno-usługowa, z urządzeniami towarzyszącymi. Dla omawianego obszaru P/U nie przewidziano żadnych szczególnych regulacji dotyczących infrastruktury technicznej. Z kolei dla innych terenów zawarto w planie przepisy bądź to dopuszczające bądź to zakazujące lokalizowanie różnego rodzaju infrastruktury. Dla terenów [...],[...],[...] i [...][...]oraz [...] odpowiednio w z § 16 ust. 1, § 17 ust. 1 pkt 3, § 18, oraz § 19 ust. 4 planu przewidziano możliwość realizacji urządzeń infrastruktury technicznej, opisanych (poza § 16 ust. 1 planu) jako "napowietrzne i podziemne sieci infrastruktury technicznej oraz związane z nimi urządzenia". Przepisy przeciwne dotyczą terenów [...],[...][...] (§ 10 pkt 5), U (§ 11 ust. 1 pkt 3), [...] (§ 13 ust. 2 pkt 6), [...],[...][...] (§ 14 ust. 2 pkt 2), [...],[...][...] (§ 15 ust. 2 pkt 3), [...] (§ 20 ust. 2 pkt 5) oraz [...],[...] (§ 21 ust. 2 pkt 2), gdzie z kolei zakazano lokalizacji "konstrukcji wieżowych związanych z urządzeniami przekaźnikowymi telekomunikacji". Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że plan, pod kątem możliwości dopuszczenia lokalizacji stacji bazowych na terenie P/U wymaga wykładni funkcjonalnej i systemowej, jako że literalnie wysłowione w § 12 planu normy nie dają odpowiedzi, co do tego, czy tego rodzaju inwestycje powinny być dopuszczone czy wręcz przeciwnie – zakazane. Jak już zaznaczono, Wojewoda opiera swoją argumentację na założeniu, że skoro na obszarze P/U, w odróżnieniu od innych regulacji, gdzie takie przepisy znajdujemy, nie dopuszcza się infrastruktury technicznej oraz związanych z nią urządzeń, to oznacza, że taka infrastruktura nie była tam lokalizowana. Organ nie dopuszcza też możliwości posiłkowania się art. 46 ust. 2 u.wsp.tel., jako że ten znajduje zastosowanie tylko wówczas, gdy "lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym", a w analizowanym planie jest ona, jego zdaniem, przewidziana. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko Wojewody nie jest trafne w okolicznościach niniejszej sprawy. W skardze kasacyjnej organ powołał się na wyrażony w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że art. 46 ust. 2 u.wsp.tel. dotyczy sytuacji, gdy plan miejscowy pozbawia przedsiębiorcę telekomunikacyjnego jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych na terenie objętym planem. Plan może natomiast wprowadzać pewne ograniczenia, czy to w zakresie lokalizacji inwestycji, ich rozmieszczenia w terenie, czy też ograniczeń co do rodzaju urządzeń z uwagi na miejsca, w których będą zlokalizowane, bądź ograniczeń z uwagi na ochronę innych wartości istotnych z punktu widzenia gospodarowania przestrzenią (w skardze kasacyjnej przywołano wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2019 r, poz. II OSK 3131/18). Naczelny Sąd Administracyjny nie kwestionuje poglądu przywołanego przez Wojewodę, a wręcz go podziela. Istotnie, art. 46 ust. 2 u.wsp.tel. nie należy odczytywać w ten sposób, że gmina traci uprawnienia do jakiejkolwiek regulacji na swoim terenie miejsc i warunków lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej. W tym miejscu warto zauważyć, że orzeczenia takie jak wskazany wyżej wyrok II OSK 3131/18 (zob. też wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2019 r., II OSK 1508/17) dotyczyły interpretacji planów miejscowych, które w sposób mniej lub bardziej precyzyjny, ale regulowały dla danego obszaru inwestycji uwarunkowania lokalizacji infrastruktury technicznej. Przykładowo, w sprawie II OSK 3131/18 plan miejscowy określał pewne uwarunkowania techniczne, dla tego rodzaju obiektów (co wymagało analizy), natomiast w sprawie II OSK 1508/17 interpretowano przepis, który wyraźnie wymuszał lokalizację stacji bazowych telefonii komórkowej na określonych obszarach planu. Komplikacje związane z interpretacją planu przyjętego uchwałą [...] zasadzają się w czym innym. Otóż w planie tym jednostka planistyczna P/U uregulowana przepisem § 12 planu nie zawiera żadnych norm dotyczących lokalizacji infrastruktury technicznej w jej granicach. Nie można też z innych przepisów planu wyprowadzić norm na zasadzie choćby analogii lub przeciwności, gdyż w wielu obszarach planu znaleźć można przepisy wprost dopuszczające (§ 16 ust. 1, § 17 ust. 1 pkt 3, § 18, oraz § 19 ust. 4 planu), jak i wprost zakazujące § 10 pkt 5, § 11 ust. 1 pkt 3, § 13 ust. 2 pkt 6, § 14 ust. 2 pkt 2, § 15 ust. 2 pkt 3, 20 ust. 2 pkt 5 i § 21 ust. 2 pkt 2 planu) realizacji infrastruktury technicznej. W konsekwencji nie da się na zasadzie wnioskowania przyjąć, że określona infrastruktura została zakazana tam, gdzie jej wyraźnie nie dopuszczono, skoro znajdujemy też przepisy wyraźnie ją zakazujące, które pozwalałyby wyprowadzić tezę przeciwną – że pewne obiekty można realizować wszędzie, gdzie ich nie zakazano. Wobec brzmienia planu jako całości pozostaje przyjąć założenie, że lokalny prawodawca po prostu zaniechał, najpewniej przez przeoczenie, uregulowania kwestii lokalizacji infrastruktury technicznej w obszarze P/U. W tym szczególnym przypadku należy więc wskazówek co do interpretacji planu poszukiwać w ustawie. W tym względzie pomocny jest właśnie art. 46 ust. 2 u.wsp.tel., który stanowi, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego o ile prawdą jest, że warunkiem stosowania powyższego przepisu jest warunek, aby "lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie była umieszczona w planie miejscowym", to jednak w niniejszej sprawie nie chodzi o stosowanie tej regulacji wprost. Wynikły między stronami spór dotyczy w istocie tego czy opowiedzieć się określoną wykładnią planu, to jest za czy przeciw lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej na obszarze, gdzie nie zawarto w tym względzie żadnych regulacji. W takiej sytuacji trzeba przede wszystkim rozważyć, czy ogólne przeznaczenie terenu jest sprzeczne z lokalizacją stacji bazowych telefonii komórkowej. W tym zakresie można właśnie posiłkować się dyrektywą wyrażoną w art. 46 ust. 2 u.wsp.tel., gdzie ustawodawca wyraźnie zaznaczył, że "przeznaczenie terenu na cele [...] usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej". Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu trafnie opowiedział się z wykładnią § 12 planu przyjętego uchwałą [...] wedle dyrektywy z art. 46 ust. 2 u.wsp.tel. Nie naruszono więc tych przepisów. Nietrafne okazały się także zarzuty naruszenia § 4 pkt 10 planu w zw. z § 16 ust. 1, § 17 ust. 1 pkt 3, § 18, oraz § 19 ust. 4 planu. Przede wszystkim podkreślić należy, że przepisy te nie były stosowane wprost, ale posiłkowano się zawartymi w nich regulacjami na potrzeby porównawcze. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sądowi pierwszej instancji nie można postawić zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. w związku z art. 35 ust 1 pkt 1 P.b. oraz § 12 planu. Jak już zostało wyjaśnione wyżej, organy przyjęły w sprawie nietrafną i zanadto restrykcyjną wykładnię planu, stwierdzając, że na obszarze P/U lokalizacja stacji bazowych telefonii komórkowej jest niedopuszczalna. Sąd pierwszej instancji nie naruszył także w sposób istotny art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez sporządzenie niedostatecznie wyczerpującego uzasadnienia. Można zgodzić się z Wojewodą jedynie o tyle, że w zaskarżonym wyroku zabrakło szerszego wywodu dotyczącego art. 46 ust. 2 u.wsp.tel., co do zastrzeżenia, że ma on zastosowanie w przypadku, gdy lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej "nie jest umieszczona w planie miejscowym". Nie miało to jednak wpływu na trafność orzeczenia, gdyż – jak już wyjaśniono wyżej – w sprawie regulacja z art. 46 ust. 2 u.wsp.tel. posłużyła jako rodzaj dyrektywy interpretacyjnej wobec niedookreśloności norm planu miejscowego. Mając to wszystko na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 184 P.p.s.a. Skargę kasacyjną rozpoznano na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 182 § 2 P.p.s.a.