II SA/Gl 728/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędzia WSA Artur Żurawik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 listopada 2020 r. sprawy ze skargi R.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na zjazd z drogi publicznej oddala skargę. UZASADNIENIE Zarząd Województwa Śląskiego decyzją z [...] r. nr [...], odmówił R. C. wydania zezwolenia na lokalizację nowych zjazdów, w liczbie pięciu, z drogi wojewódzkiej Nr [...](ul. [...] ) na teren działek Nr: 1, 2, 3 , 4, 5 w miejscowości M. . W podstawie prawnej decyzji wskazano na art. 21 ust. 1a ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018r. poz. 2068, tekst jednolity), Uchwałę nr 1559/55/VI/2019 Zarządu Województwa Śląskiego z dnia 10.07.2019r., (Pełnomocnictwo nr 202/19 z dnia 10.07.2019r. Zarządu Województwa Śląskiego), Uchwałę nr 1561/55/VI/2019 Zarządu Województwa Śląskiego z dnia 10.07.2019r. (Pełnomocnictwo nr 204/19 z dnia 10.07.2019r. Zarządu Województwa Śląskiego), Uchwałę Nr 1907/69/V/2015 Zarządu Województwa Śląskiego z dnia 6 października 2015 r. (Pełnomocnictwo Nr 00295/2015 z dnia 6 października 2015 r. oraz art. 104 k.p.a. Jak podano w uzasadnieniu, R. C. wystąpił z wnioskiem o wydanie zezwolenia na lokalizację nowych zjazdów z drogi wojewódzkiej Nr [...] (ul. [...] na teren działek Nr: 1, 2, 3 , 4, 6 w miejscowości M. . Organ odmówił wydania zezwolenia, jednak po uchyleniu rozstrzygnięcia przez Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia decyzją z [...] r., ponownie podjął czynności wyjaśniające w sprawie. W wyniku tych czynności ustalono, że zgodnie z wykazem dróg wojewódzkich, stanowiącym załącznik Nr 1 do Uchwały Nr 2061/409/11/2006 z dnia 10.10.2006r, w sprawie zmiany uchwały Nr 1563/281/2001 Zarządu Województwa Śląskiego z dnia 08.10.2001 r. w sprawie ustalenia klas dróg wojewódzkich, których zarządcą jest Zarząd Województwa Śląskiego, w/w droga wojewódzka Nr [...] stanowi klasę drogi G (główna). Na podstawie § 3 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie przez klasę drogi rozumie się przyporządkowanie drodze odpowiednich parametrów technicznych wynikających z jej cech funkcjonalnych. Natomiast § 4 pkt 1 wyżej cytowanego rozporządzenia wprowadza następujące klasy dróg oraz ich hierarchię zaczynając od drogi o najwyższych parametrach: autostrady oznaczone symbolem "A"; ekspresowe oznaczone symbolem "S"; główne ruchu przyspieszonego oznaczone symbolem "GP"; główne oznaczone symbolem "G"; zbiorcze oznaczone symbolem "Z"; lokalne oznaczone symbolem "L" i dojazdowe oznaczone symbolem "D". Zgodne z zapisem § 9 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r, w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas w szczególności do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Natomiast § 8a ust 1 pkt 1 tego rozporządzenia stanowi: "Obsługa ruchu z terenów przyległych do pasa drogowego drogi publicznej, z zachowaniem warunków zawartych w § 9 może być realizowane przez inne drogi publiczne i drogi wewnętrzne, w tym dojścia i dojazdy do nieruchomości - zlokalizowane poza jej pasem drogowym". Urządzenie we wnioskowanych miejscach zjazdów, mając na uwadze istniejące ukształtowanie terenu, wskazuje na konieczność budowy przejazdu poprzez rozkopanie skarpy (różnica wysokości ok. 3.0 m), co może spowodować zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zgodnie z § 77 rozporządzenia, "zjazd z drogi powinien być (...), a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze (.. .) Za istniejącym zjazdem z [...] na działkę nr "7" znajduje się wierzchołek łuku poziomego drogi wojewódzkiej. Z uwagi na fakt, iż zjazd ten leży po zewnętrznej stronie łuku poziomego drogi oraz w bliskiej odległości od wierzchołka łuku to warunki widoczności na przedmiotowym zjeździe są dobre. Jednakże ewentualne nowe zjazdy (które miałyby się znajdować za istniejącym zjazdem w kierunku m. C. ) będą posiadały o wiele gorsze warunki widoczności z uwagi na coraz większą odległość od wierzchołka łuku poziomego drogi - kierowcy wyjeżdżający z tych zjazdów nie będą widzieli pojazdów nadjeżdżających od strony m. K., a kierujący pojazdami nadjeżdżającymi drogą wojewódzką z tego kierunku nie będą widzieli pojazdów wyjeżdżających z opisywanych* zjazdów. Podkreślić należy fakt, iż omawiany odcinek drogi położony jest w terenie niezabudowanym, gdzie dozwolona prędkość maksymalna z jaką mogą poruszać się pojazdy wynosi 90 km/h, jednakże biorąc pod uwagę geometrię drogi wojewódzkiej na dojeździe do omawianego łuku (tj. długie odcinki proste zarówno od strony m. C. jak również od strony m. K.) należy liczyć się z tym, iż część kierujących pojazdami poruszających się drogą wojewódzką może rozwijać znacznie większe prędkości. Należy również zwrócić uwagę na sytuacje, gdy pojazd poruszający się od strony m. K. i zjeżdżający z drogi wojewódzkiej w lewo w jeden z nowych zjazdów zatrzyma się w ciągu [...] ustępując pierwszeństwa przejazdu pojazdom jadącym od strony m. C. Przy proponowanej lokalizacji zjazdów miejsce zatrzymania takiego oczekującego pojazdu położone będzie w niewielkiej odległości od wierzchołka łuku i w przypadku kolejnego pojazdu nadjeżdżającego od strony m. K. ze zbyt dużą prędkością może doprowadzić do zderzenia tych pojazdów (najechania na tył). Każdy z przedstawionych nowych zjazdów będzie zwiększał ilość punktów kolizji na odcinku drogi charakteryzującym się niesprzyjającymi warunkami geometrycznymi opisanymi powyżej. Ograniczone warunki widoczności w przedmiotowej lokalizacji podkreślone są zarówno przez oznakowanie poziome (zabraniające wykonywania manewrów wyprzedzania) jak również przez oznakowanie pionowe (oznakowanie A-1 i A-2 ostrzegające o niebezpiecznym zakręcie). Należy jednak zwrócić uwagę, iż żadnego rodzaju oznakowanie nie ostrzega o możliwości występowania na drodze zjazdów indywidualnych - tym bardziej w lesistym terenie niezabudowanym, Opisane powyżej czynniki i sytuacje, do których może dochodzić po wybudowaniu przedmiotowych zjazdów, wskazują na możliwość istotnego pogorszenie poziomu bezpieczeństwa ruchu w najbliższej okolicy. Działki objęte wnioskiem oraz działka Nr "7" powstały z podziału nieruchomości oznaczonej jako działka Nr "8" zatwierdzonego decyzją wydaną przez Urząd Gminy M. pismem Nr [...] z dnia [...] r. bez zasięgnięcia opinii zarządcy drogi wojewódzkiej co do możliwości obsługi komunikacyjnej nowo wydzielonych działek. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 21 marca 2003r. sygn. akt II SA 3510/01, nie sposób przyjąć, aby każdy podział nieruchomości posiadającej zjazd z drogi na kilka innych rodził powinność zarządcy drogi zapewnienia tym nieruchomościom zjazdu bezpośrednio na działkę z drogi. Miałoby to bowiem wysoce negatywny wpływ na bezpieczeństwo ruchu drogowego, zaś droga utraciłaby swój charakter. Z ustaleń zarządcy drogi wynika iż działka poddana podziałowi posiadała zjazd z drogi wojewódzkiej obecnie ten zjazd jest zlokalizowany na nowopowstała działką Nr 1 (która stanowiła własność p. C. , ale na mocy Aktu Notarialnego Repertorium A numer [...] została sprzedana). Podział działki pierwotnej na nowo wydzielone działki, bez rozwiązania problemu dojazdu do drogi stwarza dla właścicieli działek istotne problemy, ale nie rodzi obowiązku wykonania do każdej z nich zjazdu z drogi, wbrew przepisom prawa powszechnie obowiązującego (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 marca 2003r, sygn. Akt II SA 1118/01). Strona sprzedając działkę z zjazdem z drogi wojewódzkiej nie zadbała o swój interes w zakresie skomunikowania pozostałych działek powstałych z podziału nieruchomości Nr "8", poprzez ustanowienie np. drogi koniecznej. W tym miejscu należy podkreślić iż działki Nr 1, 2, 3 , 4, 6 objęte są jedną Księgą Wieczystą Nr [...], a tym samym stanowią jedną nieruchomość (zagadanie zostało zbadane przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 listopada 2005r, sygn. Akt I OSK 181/05). Wobec powyższego brak jest argumentów przemawiających za zlokalizowaniem do każdej wydzielonej działki zjazdu. Względy bezpieczeństwa ruchu drogowego na drogach publicznych przemawiają za tym, aby lokalizowanie zjazdów z takiej drogi miało miejsce w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma możliwości zapewnienia dojazdu z innych dróg niższych klas, w tym również gdy nie jest w ogóle możliwe ustanowienie służebności drogi koniecznej na nieruchomościach sąsiednich. Jeżeli nieruchomość nie ma odpowiedniego dostępu do drogi publicznej lub do należących do tej nieruchomości budynków gospodarskich, właściciel może żądać od właścicieli gruntów sąsiednich ustanowienia za wynagrodzeniem potrzebnej służebności drogowej. Zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych, może wpływać na uprawnienia właściciela działki w swobodnym korzystaniu z jego własności, które nie jest prawem absolutnym i może doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa. Do takich norm prawnych należą między innymi przepisy Ustawy z dnia 21 marca 1985r, o drogach publicznych oraz akty wykonawcze do tej ustawy. Przepisy te nie gwarantują każdemu właścicielowi nieruchomości przyległej do drogi publicznej bezpośredniego zjazdu na tę drogę (por. Wyrok NSA W-wa z dnia 13.07.2010 r., sygn. akt IOSK 1243/09; LEX nr 594986). Zgodnie z orzecznictwem NSA (m.in. wyrok z 22.05.2001 r., II SA 1323100): "Zarządca drogi obowiązany jest do takiego działania, by droga była wykorzystywana zgodnie z jej przeznaczeniem, a pod względem technicznym zapewniała bezpieczeństwo użytkownikom. Dlatego też załatwiając indywidualną sprawę obowiązany jest uwzględnić jej słuszny interes do granic, w których nie koliduje on z interesem publicznym". W omawianej sprawie interes strony koliduje z interesem publicznym - bezpieczeństwo uczestników ruchu. W odwołaniu z 3 lutego 2020 r. strona, reprezentowana przez pełnomocnika, zakwestionowała stanowisko organu I instancji. W jej ocenie doszło do naruszenia art. 29 ust. 4 u.d.p. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające odmowę wydania zezwolenia na lokalizację zjazdów z drogi wojewódzkiej nr [...] na teren wskazanych działek. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymało powyższe rozstrzygnięcie w mocy, podzielając stanowisko wyrażone przez organ I instancji. Uzupełniając argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji pierwszoinstancyjnej Kolegium podniosło, że ograniczanie liczby zjazdów nie oznacza całkowitego zakazu ich lokalizacji. W sytuacji jednak, gdy występuje konflikt zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym z prawem własności, pierwszeństwo przyznaje zyskuje bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Zwraca na to uwagę m. in. NSA w wyroku z dnia 24 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 1864/14: "naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na wykonanie nowego zjazdu z drogi jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Organ nie może wydać decyzji o lokalizacji zjazdu z drogi, który powodowałby zwiększenie zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym". Co więcej, prymat zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym może powodować nawet sytuacje, w których działka przylegająca do danej drogi nie będzie mogła być z nią skomunikowana, nawet jeśli nie ma innego zjazdu. Przepisy prawa nie gwarantują każdemu właścicielowi nieruchomości przylegającej do drogi publicznej bezpośredniego zjazdu na tę drogę. Nie można uznać, by w imię zasady równości wobec prawa każdy właściciel nieruchomości przylegającej do drogi krajowej musiał mieć zapewniony bezpośredni do niej dostęp (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 319/10). W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji sporządził dokumentację zdjęciową zarówno miejsca, w którym ma być zlokalizowany zjazd, jak i odcinka drogi wojewódzkiej nr [...]. Następnie w uzasadnieniu swojej decyzji (strona 2 akapit 4) opisał ten odcinek. Z opisu zarządcy drogi oraz dokumentacji zdjęciowej jednoznacznie wynika, że w szczególności w przypadku samochodów jadących od strony K. , kierujący nie będą mieli czasu i możliwości reakcji w przypadku zauważenia samochodu, który mógłby wyjeżdżać z planowanego zjazdu. Potwierdzają to poprzednie analizy dokonane przez Kolegium w oparciu o zdjęcia dostępne powszechnie w serwisie Google Maps. Kolegium nie podziela przy tym stanowiska pełnomocnika strony, jakoby organ pierwszej instancji naruszył zasadę prawdy obiektywnej poprzez brak ustalenia czy budowa zjazdu stworzyłaby realne, a nie hipotetyczne zagrożenie dla zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego. Kolegium zauważa, że empiryczne zbadanie tego faktu wymagałoby zbudowania zjazdu i policzeniu wypadków, które miały miejsce po jego powstaniu co zapewne także i pełnomocnik strony uzna za zbyt daleko idące rozwiązanie. Dlatego zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów organy obu instancji uznały, że w przedmiotowej sprawie istnieje na tyle duże prawdopodobieństwo wystąpienia takich zdarzeń, iż celowym jest wydanie decyzji odmownej. W skardze z 27 kwietnia 2020 r. pełnomocnik strony (dalej: skarżący) podnosi zarzuty analogiczne jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji, wskazując na naruszenia: 1/ art. 29 ust. 1 i ust. 4 u.d.p. poprzez błędną wykładnię i uznanie, że w niniejszej sprawie, w oparciu o kryterium bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz warunków technicznych jakim winny odpowiadać drogi publiczne, istnieją przesłanki uzasadniające odmowę wydania zezwolenia na lokalizację zjazdów z drogi wojewódzkiej nr [...] na teren działek nr 1, 2, 3 , 4, 5 w miejscowości M. 2/ art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a w szczególności nieustalenie czy planowana budowa zjazdów stworzyłaby realne, a nie hipotetyczne zagrożenie dla zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz nieustalenie czy istnieje możliwość zapewnienia dostępu działek do drogi wojewódzkiej nr [...] za pośrednictwem innej drogi publicznej; 3/ art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, 8 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i odmowę wydania zezwolenia na lokalizację wnioskowanych zjazdów z drogi wojewódzkiej nr [...], podczas gdy nieruchomości pozostające w bezpośrednim sąsiedztwie do działek nr 1, 2, 3 , 4, 5, posiadają zjazdy, co w konsekwencji doprowadziło do nierównego traktowania strony. Pełnomocnik wskazuje także na błąd w ustaleniach faktycznych Organu, przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia, polegający na uznaniu, iż usytuowanie wnioskowanych zjazdów spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, poważne ograniczenie płynności ruchu oraz możliwość wystąpienia wypadku lub kolizji spowodowanych wjazdem lub wyjazdem z działki. Natomiast istniejące już zjazdy do nieruchomości sąsiadujących, nie powodują zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym, nie skutkowały wzrostem ilości wypadków czy kolizji oraz nie ograniczały płynności ruchu drogowego. Błąd w ustaleniach faktycznych Organu przyjętych za podstawę wydanego orzeczenia polegający na uznaniu, iż urządzenie wnioskowanych zjazdów i konieczność przejazdu przez rozkopanie skarpy może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym podczas gdy, brak jest okoliczności uzasadniających powyższą obawę. Pełnomocnik wnosi o uchylenie decyzji w całości na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., rozważenie zastosowania art. 135 p.p.s.a. i uchylenie decyzji Zarządu Województwa Śląskiego z dnia [...] r. nr [...]. Ponadto, na zasadzie art. 200 p.p.s.a. wnosi o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik, podaje, że przedmiotowe działki nie mają zapewnionego dostępu do drogi nr [...] , ani też do innej drogi publicznej, stąd nie zachodzi podstawa do zastosowania § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Natomiast kwestia ewentualnego ustanowienia służebności drogi koniecznej w celu dostępu do drogi nr [...], pozostaje poza kompetencjami organu administracji publicznej. Pełnomocnik nie podziela stanowiska organów orzekających w sprawie jakby lokalizacja nowych zjazdów miałaby skutkować zagrożeniem bezpieczeństwa ruchu drogowego. Odległość działek od zakrętu wynosi ok 100 do 200 m, co jest wystarczające do wyhamowania pojazdu poruszającego się z dozwolona prędkością. Zakręt ponadto nie jest ostry, stąd wbrew twierdzeniom organu kierowcy najeżdżający od strony K. a jeszcze przed jego wierzchołkiem mają pełną widoczność na cały odcinek drogi wzdłuż działek. Zdaniem pełnomocnika organy nie rozważyły możliwości zezwolenia na zlokalizowanie zjazdów funkcjonujących na zasadzie "prawoskrętu", co wykluczyłoby dopuszczalność zjazdu z pasa ruchu od strony K. , a także zjazd na ten pas. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpatrywana sprawa dotyczy odmowy wydania zezwoleń na lokalizację zjazdów. Definicję legalną zjazdu zawiera art. 4 pkt 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 470, dalej: u.d.p.), wedle którego stanowi on połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej, w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Budowa lub przebudowa zjazdu, w myśl art. 29 ust. 1 tej ustawy, wymaga uzyskania przez właściciela lub użytkownika nieruchomości zezwolenia zarządcy drogi, wydawanego w drodze decyzji, na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. Stosownie do art. 29 ust. 3 u.d.p., zezwolenie na lokalizację zjazdu, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na czas nieokreślony, z zastrzeżeniem ust. 5. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu określa się miejsce lokalizacji zjazdu i jego parametry techniczne, a w zezwoleniu na przebudowę zjazdu - jego parametry techniczne, a także zamieszcza się, w przypadku obu zezwoleń, pouczenie o obowiązku: 1) przed rozpoczęciem robót budowlanych: a) dokonania czynności wymaganych przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, b) uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym; 2) uzgodnienia z zarządcą drogi projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego zjazdu - o ile projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz projekt architektoniczno-budowlanego jest wymagany. Zgodnie z art. 29 ust. 4 u.d.p. zarządca drogi może odmówić wydania takiego zezwolenia ze względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Przepis odsyła do rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1234, dalej: rozporządzenie). Przytoczenie przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę decyzji "lokalizacyjnej" w sprawie zjazdu jest istotne z dwu zasadniczych przyczyn: po pierwsze - analiza treści przepisów zawartych w art. 29 ust. 3 w oraz w ust. 4 prowadzi do wniosku, że rozstrzygnięcie to ma, co do zasady, charakter aktu związanego. Zezwolenie "wydaje się", co nie oznacza, że można go wydać, ale wręcz przeciwnie. Inaczej przestawia się problem odmowy wydania zezwolenia, co może nastąpić ze względu na przeszkody wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. W tym momencie pojawia się pewien zakres uznaniowości, jednak bardzo ograniczony. Trudno sobie np. wyobrazić sytuację, w której organ zarządzający drogą nie odmawia wydania zezwolenia na zjazd mimo tego, że nie spełnia on wymaganych prawem warunków technicznych mających głównie na celu zagwarantowanie bezpieczeństwa na drogach publicznych. Niespełnienie wymagań technicznych skutkuje odmową wydania zezwolenia. Zatem o uznaniowości można mówić jedynie w sytuacji, w której zjazd odpowiada wymogom technicznym, ale ze względu na interes publiczny, wiążący się z zapewnieniem bezpieczeństwa ruchu drogowego, koniecznym (uzasadnionym) jest niedopuszczenie do usytuowania zjazdu w określonym miejscu. W przepisach § 9 ust. 1 rozporządzenia, w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego określono warunki połączeń dróg, dopuszczalne odstępy między węzłami lub skrzyżowaniami oraz warunki stosowania zjazdów. Warunki techniczne dla drogi klasy G (głównej § 4 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia), a więc dla drogi objętej wnioskiem o lokalizację spornego zjazdu precyzuje przepis § 9 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia. Droga klasy G powinna mieć powiązania z drogami nie niższej klasy niż L (wyjątkowo klasy D), a odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie powinny być mniejsze niż 800 m oraz na terenie zabudowy nie mniejsze niż 500 m; dopuszcza się wyjątkowo odstępy między skrzyżowaniami poza terenem zabudowy nie mniejsze niż 600 m, a na terenie zabudowy - nie mniejsze niż 400 m, przy czym na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas lub dodatkowej jezdni, o której mowa w § 8a ust. 1 pkt 2, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Odnosząc postanowienia § 9 ust. 1 w zw. z ust. 4 rozporządzenia do zjazdów dyrektywa jest następująca: w celu zapewnienia wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze klasy G należy ograniczyć liczbę i częstość zjazdów przez zapewnienie dojazdu z innych dróg niższych klas lub dodatkowej jezdni, o której mowa w § 8a ust. 1 pkt 2, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Zapewnienie wymaganego poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego stanowi pewien ogólny standard, natomiast szczegółowe warunki jakie muszą (powinny) zaistnieć, aby został on spełniony, są zróżnicowane, także co do zjazdów, w zależności od klasy drogi. I tak stosowanie na drodze klasy A (autostrady) i S (drogi ekspresowe) stosowanie zjazdów jest zabronione (§ 9 ust. 1 pkt.1 i pkt. 2 in fine), na drogach GP stosowanie zjazdów jest dopuszczalne wyjątkowo, gdy w celu obsługi terenów przyległych do pasa drogowego brak jest innej możliwości dojazdu lub nie jest uzasadnione bądź możliwe wykonanie albo wykorzystanie drogi niższej klasy lub dodatkowej jezdni, o której mowa w § 8a ust. 1 pkt 2 (§ 9 ust. 1 pkt.3 in fine), zaś drodze klasy Z (zbiorczej) należy dążyć do ograniczenia liczby zjazdów, szczególnie do terenów przeznaczonych pod nową zabudowę. Natomiast w przypadku drogi G (głównej) przepis nie wyklucza możliwości uzyskania zezwolenia na zjazd, formułuje jedynie dyrektywę ograniczania liczby i częstości zjazdów, uwarunkowaną zapewnieniem dojazdu z nieruchomości do drogi publicznej z wykorzystaniem innych dróg niższych klas lub dodatkowej jezdni. Inaczej rzecz ujmując, już sam zjazd na drogę klasy G stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, a ściślej rzecz ujmując, dla wymaganego poziomu, i jeśli w danym przypadku jest możliwość skomunikowania nieruchomości z tą drogą inną drogą, to zachodzi przeszkoda do wydania zezwolenia na zjazd. W ocenie Sądu możliwość taka w przedmiotowej sprawie zachodziła i to w dwu formach, przewidzianych w § 9 ust. 1 pkt.4 rozporządzenia. Po pierwsze –problem zjazdu może zostać rozwiązany poprzez ustanowienie drogi wewnętrznej, przebiegającej w północnej części wskazanych działek. Przed podziałem nieruchomość nr 1 miała dostęp do drogi [...] poprzez urządzony zjazd. Po podziale w 2012 r. dostęp w tej formie zachowała jedynie działka nr 9 , zaś pozostałe działki wydzielone dostęp ten utraciły. Jeśli zostanie poprowadzona droga wewnętrzna od działki 1, przez działki 2, 3 i 6, do zjazdu zlokalizowanego na działce nr "7" , to cel w postaci ograniczenia liczby i częstości zjazdów zostanie osiągnięty. Dodajmy, że zależy to od skarżącego, nawet zakładając, że na działce nr "7" , należącej do innego właściciela, będzie zachodziła potrzeba ustanowienia drogi koniecznej. Do rozważenia pozostaje także urządzenie dodatkowej jezdni, o której mowa w § 8a ust. 2 rozporządzenia. Dodatkowa jezdnia może być zastosowana w przypadku, gdy w wyniku budowy lub przebudowy drogi nieruchomość przyległa do jej pasa drogowego traci dostęp do drogi publicznej lub w celu ograniczenia liczby zjazdów z jezdni głównej. Po drugie – jak wynika z decyzji podziałowej, na treść której organy nie zwróciły uwagi, w trakcie podziału działki nr 8 dokonanym w roku 2012 wydzielono, poza działkami budowlanymi, także odpowiadające im małe działki o nr 10, 11, 12, 13 i 14 z zastrzeżeniem, że przy przenoszeniu prawa własności tych działek należy ustanowić służebność gruntową przejazdu i przechodu (decyzja podziałowa w aktach sprawy administracyjnej – załącznik do pisma skarżącego z 31 maja 2020 r., karta nr 3). Trzeba zauważyć, że zgodnie z art. 93 ust. 3 u.g.n., podział nieruchomości nie jest dopuszczalny, jeżeli projektowane do wydzielenia działki gruntu nie mają dostępu do drogi publicznej. To wydzielenie miało zatem 10 bezpośrednio, ale za pośrednictwem innych dróg. To jest kolejna alternatywa, która może zapewnić realizację celu wskazanego w § 9 ust. 1 pkt. 4 rozporządzenia. Mając powyższe na uwadze Sąd na postawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę