II SA/Wa 317/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt (spr.), Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant ref. staż Maria Pawlik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2022 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Rektora Uniwersytetu [...] na rzecz K. W. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Zaskarżoną w niniejszej sprawie przez K. W. (dalej: "Skarżący", "Student") decyzją [...] grudnia 2021 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.) w zw. z art. 86 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 oraz art. 91 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2021 r., poz. 478 ze. zm., dalej: "p.s.w.n.") oraz na podstawie § 24 i 25 ust. 1-2 oraz ust. 4 Regulaminu świadczeń dla studentów Uniwersytetu [...] oraz załącznika nr 3 do Regulaminu świadczeń dla studentów Uniwersytetu [...] (t.j. Monitor U[...] z 2021 r. poz. 215) Rektor Uniwersytetu [...] (dalej: "Rektor U[...]") zdecydował o nie przyznaniu stypendium rektora na rok akademicki 2021/2022. Z akt sprawy wynikało, że w dniu [...] października 2020 r. K. W. – student Wydziału [...] U[...] – złożył wniosek o przyznanie stypendium rektora na rok akademicki 2021/2022. We wniosku wskazano, że uzyskał średnią ocen wynoszącą 4,56. Jako osiągnięcia zadeklarował • zajęcie I miejsca (ang. [...]) w konkursie [...] jako drużyna reprezentująca Uniwersytet [...] oraz [...] (jako państwo) - potwierdzone dyplomem oraz informacjami ze strony organizatorów (dalej); • otrzymanie indywidualnej nagrody za zajęcie II miejsca - drugi najlepszy mówca konkursu (ang. [...]) - przyznawane najlepszym mówcom konkursu [...]. Decyzją z [...] grudnia 2021 r. Rektor U[...] odmówił przyznania Skarżącemu stypendium. W jej uzasadnieniu przywołano mające zastosowanie w sprawie przepisy tj. art. 91 ust. 1 p.s.w.n. oraz powołano się na treść art. 95 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, z którego wynika, że regulamin świadczeń dla studentów określa szczegółowe kryteria i tryb przyznawania stypendium. Ponadto wskazano, iż § 1 ust. 1 załącznika nr 3 do Regulaminu świadczeń (dalej jako: "Regulamin") stanowi, że stypendium jest przyznawane studentowi w trybie postępowania konkursowego, w którym ocenie podlegają wyłącznie udokumentowane osiągnięcia wskazane we wniosku o przyznanie stypendium złożonym w terminie określonym przez Rektora. Dalej podniesiono, że Załącznik nr 3 do Regulaminu precyzuje, jakie osiągnięcia są uznawane, jak się je punktuje, jak każde ze wskazanych osiągnięć ma być udokumentowane i że odpowiednie dokumenty należy dołączyć do wniosku. Organ podkreślił, że z § 2 ust. 1 załącznika nr 3 wynika, iż listy rankingowe sporządza się odrębnie dla każdego roku każdego kierunku studiów. Oznacza to, że o stypendium konkurują studenci danego roku studiów realizowanego w roku akademickim 2021/2022. Rektor wskazał, że wnioski o przyznanie stypendium są oceniane metodą punktową, zaś obowiązek wiarygodnego udokumentowania spełnienia przesłanek do przyznania świadczeń spoczywa na wnioskodawcy. Rektor wyróżnił następujące kryteria oceny: [Kryterium I – wyróżniające wyniki w nauce: zasady przyznawania punktów] Zgodnie z § 5 ust. 1 załącznika nr 3 przez wyróżniające wyniki w nauce rozumie się średnią ocen za rok studiów obliczoną zgodnie z Regulaminem Studiów, z uwzględnieniem ust. 3. Średnia ocen przeliczana jest na punkty zgodnie ze wzorem: 100×(średnia_ocen-4.00), przy czym najniższy możliwy wynik to 0 pkt. Innymi słowy, za średnią 4,01 otrzymuje się 1 pkt, za 4,67 – 67 pkt, a za 5,00 – 100 pkt. Stosownie do ust. 8 student, który uzyskał wpis warunkowy na kolejny etap studiów w cyklu dydaktycznym, na którym ubiega się o przyznanie stypendium, otrzymuje zero punktów za Kryterium I. [Kryterium II, III i IV: osiągnięcia naukowe, artystyczne i sportowe – zasady oceny] W Załączniku nr 3 wskazano – jako Kryterium II, III i IV – uznawane osiągnięcia naukowe, artystyczne i sportowe; określono także liczbę punktów, jaką można otrzymać za dane osiągnięcie, z zastrzeżeniem, że dla poszczególnym kategorii osiągnięć (np. konferencje naukowe, publikacje naukowe itp.) obwiązują limity punktów. Za każde kryterium można otrzymać maksymalnie 100 punktów, ale przy obliczaniu punktów za osiągnięcia sportowe bierze się pod uwagę wyłącznie jedno, najwyżej punktowane osiągnięcie sportowe. Organ stwierdził, że Stypendium rektora otrzymywali studenci, którzy uzyskali co najmniej 100 pkt (tyle wyniósł tzw. próg uprawniający do otrzymania stypendium) zaś liczba punktów uzyskana przez Skarżącego wyniosła 56 pkt. Wobec czego liczba punktów nie uprawniała do przyznania Studentowi stypendium. Na powyższą decyzję K. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. • art. 7 w zw. z art. 77 §1, art. 80, art. 10 §1 i art. 12 § 1 k.p.a. poprzez dokonanie ustaleń faktycznych i oceny materiału dowodowego w sposób dowolny, przekraczający granice swobodnej oceny oraz naruszający reguły logiki, polegający w szczególności na: 1. niedokonaniu ustalenia faktycznego, że Skarżący należał do drużyny, która zajęła I miejsce w konkursie [...] o zasięgu międzynarodowym, pomimo złożenia w terminie dokumentów potwierdzających ten fakt; 2. niedokonaniu ustalenia faktycznego, że Skarżący uzyskał indywidualną nagrodę II-ego najlepszego mówcy w konkursie [...] o zasięgu międzynarodowym, pomimo złożenia w terminie dokumentów potwierdzających ten fakt; 3. pominięciu i niewzięciu pod uwagę przy wydawaniu decyzji twierdzeń Skarżącego dotyczących osiągnięć wymienionych w ppkt.1 oraz 2. • art. 11 w związku żart. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu faktycznym decyzji administracyjnej do dowodów przedłożonych przez Skarżącego, ich mocy dowodowej oraz ustaleń faktycznych jakie wyciągnął z nich organ w połączeniu z pozostałymi dowodami. Skarżący zarzucił również naruszenie przepisów prawa materialnego: • art. 91 ust. 1 p.s.w.n. w zw. z § 24 ust. 8 Zarządzenia nr 142 Rektora Uniwersytetu [...] z dnia [...] października 2019 r. w sprawie wprowadzenia Regulaminu świadczeń dla studentów U[...] (Monitor U[..] z 2019 r. poz. 318, dalej “Regulamin świadczeń") oraz § 6 ust. 7 Załącznika nr 3 do Regulaminu świadczeń poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przekroczeniu granic uznania administracyjnego oraz nieuznanie za osiągnięcie naukowe osiągnięć wymienionych w pkt 1 oraz 2. • § 6 ust. 5 Załącznika nr 3 do Regulaminu świadczeń w związku z art. 91 ust. 1 p.s.w.n. poprzez błędną interpretację i niezastosowanie polegające na przyznawaniu punktów za osiągnięcia naukowe i sportowe w sposób niejednolity i bez uwzględnienia rangi podobnych osiągnięć w taki sam sposób, co doprowadziło do naruszenia konkurencyjności. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając organom, że te nie ustaliły należycie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I stancji. Skarżący w obszernym uzasadnieniu przedstawił stanowisko na temat wadliwości wydanej decyzji. Przypomniał też, że wyraźnie wskazał we wniosku, iż jest laureatem dwóch nagród przyznanych w międzynarodowym konkursie [...], na potwierdzenie czego przedstawił dokumenty. Wskazał, że stanowią one nagrody wygrane w konkursie naukowym w myśl § 6 ust. 7 Regulaminu. Organ miał obowiązek wziąć je pod uwagę. Ponadto przedstawił on obszerną argumentację dotyczącą niedopuszczalnego wydania przez organ decyzji dowolnej, bez dokonania analizy całokształtu materiału dowodowego i wzięcia pod uwagę wszystkich okoliczności sprawy. Skarżący rozumie uznaniowość decyzji stypendialnych, jednakże przedstawił swoje spostrzeżenia dotyczące braku należycie przeprowadzonego postępowania dowodowego. Skarżący podkreślił też rangę oraz międzynarodowy charakter konkursu. Zgodnie z pkt. 4.2 Regulaminu Konkursu, może w nim brać udział tylko jedna drużyna z każdego kraju. Łącznie w przedmiotowej edycji konkursu brało udział 13 drużyn z 13 różnych krajów. Zgodnie z § 6 ust. 4 pkt 1 Załącznika nr 3 do Regulaminu świadczeń przez konkurs o zasięgu międzynarodowym rozumie się konkurs, w którym co najmniej 25% uczestników reprezentowało zagraniczne ośrodki naukowe. Przedmiotowy konkurs kilkukrotnie przekroczył więc to kryterium. Ponadto, zgodnie z powołanym Rozporządzeniem, za konkurs o zasięgu międzynarodowym uważa się konkurs, w którym biorą udział uczestnicy z co najmniej 5 państw. Kryterium to zostało ponad dwukrotnie przekroczone - przedmiotowy konkurs był więc ponadprzeciętnie międzynarodowy w porównaniu do przyjętych standardów. Wyjaśnił też, że reprezentował nie tylko Uniwersytet, ale i [...], a zatem uzyskane osiągnięcia podniosły prestiż [...] ośrodków akademickich na arenie międzynarodowej. Opisał też materię oraz przebieg konkursu, wskazał, że z uwagi na wysoki poziom wystąpień uzyskał indywidualną nagrodę Drugiego Najlepszego Mówcy Konkursu (ang. [...]). Podniósł, że miał ponadprzeciętny wkład indywidualny w Osiągnięciu nr 1 (tj. zajęcie I miejsca drużynowo). Jak podkreśliła w oświadczeniu opiekunka drużyny, dr A. Z. – wkład Skarżącego w wygraną wynosił 30%. W skład drużyny wchodziły 4 osoby. Skarżący podniósł też zarzuty dotyczące wyznaczonego mu 3 dniowego terminu na zgłoszenie zastrzeżeń oraz doręczenie informacji o tym, drogą e-mailową w piątek po południu. Wyjaśnił, że nie doszło do skutecznego doręczenia, zaś ustanowiony termin nie wynika z przepisów k.p.a., jak i z nimi nie koresponduje. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi. W piśmie stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy w dniu 16 listopada 2022 r. Skarżący wskazał, że niezgodne z prawdą i sprzeczne z materiałem zebranym w sprawie jest twierdzenie Organu, że "w żadnym z przedłożonych (...) ani też na stronie internetowej konkursu nie zawarto informacji, by w konkursie przyznawano miejsca I-II. Skoro w konkursie nie było klasyfikacji miejsc I-III, to zwycięstwo należy uznać za inną nagrodę zaś w aktach administracyjnych organu znajduje się certyfikat zwycięstwa drużyny U[...] w tym konkursie (ang. [...]), który wskazuje, że drużyna zajęła pierwsze miejsce. Ponadto zarzucił, że niezgodne z prawdą i sprzeczne z materiałem zebranym w sprawie jest twierdzenie Organu, że wyróżnienie za drugą najlepszą przemowę "ma charakter dodatkowy/uboczny". Wywiódł również, że zastrzeżenie Skarżącego do oceny nie było "spóźnione", a termin wyznaczony na zgłaszanie zastrzeżeń był rażąco krótki. Termin nie ma charakteru ustawowego ani nawet regulaminowego - został arbitralnie wyznaczony przez członków komisji egzaminacyjnej bez uprzedzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę działalności administracji publicznej, pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną jedynie pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga zasługiwała na uwzględnienie, bowiem wydane w sprawie decyzje naruszają przepisy prawa materialnego, jak i procesowego w stopniu mającym istotne znaczenie dla wyniku sprawy. Rozpoznając niniejszą skargę Sąd doszedł do wniosku, że zasługuje ona na uwzględnienie z przyczyn dotyczących naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w powiązaniu z art. 91 ust. 1 i ust. 3 p.s.w.n. oraz § 6 ust. 4 pkt 1 i ust. 5 załącznika nr 3 do Regulaminu świadczeń dla studentów Uniwersytetu [...]. W myśl art. 91 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, stypendium rektora może otrzymać student, który uzyskał wyróżniające wyniki w nauce, osiągnięcia naukowe lub artystyczne, lub osiągnięcia sportowe we współzawodnictwie co najmniej na poziomie krajowym. Zgodnie z art. 91 ust. 3 zdanie pierwsze tej ustawy, stypendium rektora przyznaje się nie więcej niż 10% studentów na określonym kierunku studiów. Stosownie do art. 93 ust. 1, stypendium rektora przysługuje na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich. Łączny okres, przez który przysługuje świadczenie wynosi 12 semestrów, bez względu na ich pobieranie przez studenta, z zastrzeżeniem że w ramach tego okresu świadczenia przysługują na studiach: 1) pierwszego stopnia - nie dłużej niż przez 9 semestrów; 2) drugiego stopnia - nie dłużej niż przez 7 semestrów. Szczegółowe kryteria i tryb przyznawania stypendium rektora zostały ustalone w Załącznik nr 3 do Regulaminu świadczeń dla studentów Uniwersytetu [...] na podstawie art. 95 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Zgodnie z jego § 1 Stypendium rektora jest przyznawane studentowi w trybie postępowania konkursowego, w którym ocenie podlegają wyłącznie udokumentowane osiągnięcia wskazane przez studenta we wniosku o przyznanie stypendium złożonym w terminie określonym przez Rektora. § 4 w pkt 1 wskazuje, że wnioski o przyznanie stypendium są oceniane metodą punktową, tj. za wyróżniające wyniki w nauce i za każde uznane osiągnięcie naukowe, artystyczne lub osiągnięcie sportowe przyznawana jest określona w załączniku liczba punktów. Z kolei § 6 ust. 4 pkt 1 i ust. 5 załącznika stanowi, że przez konkursy naukowe: o zasięgu międzynarodowym rozumie się konkursy, w których co najmniej ¼ uczestników reprezentowała zagraniczne ośrodki naukowe. W przypadkach uzasadnionych rangą osiągnięcia, o którym mowa w ust. 7 i jego wybitnymi cechami, właściwy organ stypendialny może za nie przyznać do 100 punktów. W ocenie Sądu nie zostało w przedmiotowej sprawie w należy sposób przeprowadzone postępowanie dowodowe zaś, zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o wybiórczo zebrany materiał dowodowy, przez co okoliczności mające znaczenie dla sprawy nie zostały dokładnie wyjaśnione. Skutkowało to zdaniem Sądu jego błędną oceną i pominięciem w rozstrzygnięciu okoliczności mających zasadnicze znaczenie dla niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podziela również zapatrywanie Skarżącego, że w zaskarżonej decyzji nie odniesiono się do zarzutów sformułowanych przez niego w toku postępowania. Tymczasem jak wskazuje się w ugruntowanym orzecznictwie NSA – brak ustosunkowania się do twierdzeń, które strona uważa za istotne dla sposobu załatwienia sprawy może powodować u strony "przeświadczenie o tym, że organ lekceważy jej twierdzenia, załatwia sprawy bez uwzględnienia całokształtu ich okoliczności, jest stronniczy i niesprawiedliwy" (tak: NSA w Warszawie w wyroku z 6 sierpnia 1984 r., sygn. akt II SA 742/84). Wniesiona odpowiedź na skargę, nie może zastępować merytorycznego uzasadnienia wydanej decyzji. Co więcej samo uzasadnienie rozstrzygnięcia stanowi przecież istotną gwarancję realizacji podstawowych zasad postępowania administracyjnego: zasady zaufania (art. 8 § 1 i 2 k.p.a.) i zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz konstytucyjnej zasady prawa do sądu (art. 45 ust. 1 i 78 Konstytucji RP). Tymczasem z uzasadnienia decyzji nie wynika, na jakiej podstawie przyjęto oraz wyliczono określoną w niej liczbę punktów uzyskanych przez Skarżącego. W tym zakresie decyzja ta nie poddaje się kontroli Sądu z uwagi na brak jakichkolwiek wyjaśnień organu, co do tego, w jaki sposób doszło do wyliczenia. Tymczasem zdaniem Sądu organ zbyt pochopnie stwierdził, że osiągnięcia zdobyte przez Skarżącego tj. I miejsce (drużynowo) w konkursie [...] - potwierdzone dyplomem oraz informacjami ze strony organizatorów oraz otrzymanie indywidualnej nagrody za zajęcie Ił miejsca - drugi najlepszy mówca konkursu (ang. [...]) nie stanowią ponadprzeciętnego - wybitnego osiągnięcie na międzynarodowym konkursie naukowym. Strona składając wniosek o przyznanie stypendium miała prawo w świetle art. 107 § 3 k.p.a. oczekiwać, że w wydanych w stosunku do niej decyzjach otrzyma wyczerpujące uzasadnienie przyczyn, dla których organ zastosował przyjętą przez siebie punktację. Wobec braku należytego odniesienia się do argumentacji Skarżącego przedstawianej w toku postępowania, jak również do przedstawionych przez niego zaświadczeń należy uznać, że w istocie wniosek o przyznanie stypendium rektora nie został prawidłowo rozpoznany. W związku z powyższym koniecznym stało się uchylenie zaskarżonej decyzji. W ponownie prowadzonym postępowaniu, rzeczą organu będzie ponowne przeanalizowanie akt sprawy, zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na kontrolę tej okoliczności, zatem winien go uzupełnić o przedstawione przez Studenta dokumenty, również na etapie postępowania przed tut. Sądem, a następnie dokonać ich szczegółowej analizy. Rektor nie odniósł się w zaskarżonej decyzji w żadnym stopniu do zdobytego osiągniecia Studenta. Nie wskazał, z jakich przyczyn punktacja za udział w tych rozgrywkach nie została w ogóle przyznana. Co więcej podniesione w odpowiedzi na skargę argumenty nie zasługują w znacznej mierze na uwzględnienie, gdzie trafnie punktuje Skarżący, iż przedstawiony certyfikat zwycięstwa drużyny U[...] potwierdza wygraną w konkursie. Ani regulamin przyznawania świadczeń, ani przepisy ustawy nie definiują, że osiągnięcie musi być zdobyte wyłącznie w konkursie indywidualnym. Co więcej Skarżący przedstawił szereg dokumentów, z których wynika, że otrzymał indywidualne wyróżnienie. Organ będzie miał za zadanie również odnieść się w uzasadnieniu decyzji do każdego, z wymienionych w zaświadczeniach osiągnięć i wskazać ilość przyznanych za dane osiągnięcie punktów wraz z uzasadnieniem przyjętego sposobu punktacji. Sąd, odnosząc się do kwestii 3-dniowego terminu na zapoznanie się z oceną osiągnięć oraz złożenie zarzutów, Sąd stwierdza, że stanowisko organu prezentowane w odpowiedzi na skargę jest zbyt daleko idące i wykraczające poza ramy postępowania administracyjnego. O ile faktycznie organ jest uprawniony do ustanawiania terminów instrukcyjnych, to nie może się z nimi wiązać brak możliwości złożenia tego rodzaju zastrzeżeń po jego upływie. Co z resztą organ sam dalej przyznaje wskazując, że – zastrzeżenia zgłoszone w terminie mogą być precyzowane lub uzupełniane w okresie ich rozpatrywania. Powyższe wskazuje na nieprawidłową praktykę w tym zakresie, Skarżący nie jest bowiem o tym dostatecznie dobrze informowany. Również zakreślenie 3-dniowego terminu na odpowiedź na pismo wysłane w piątek nie licuje w ocenie Sądu z zapewnieniem możliwości czynnego udziału w postępowaniu na podstawie art. 10 k.p.a. Z samej jego konstrukcji wszak wynika, że przed wydaniem decyzji organ ma obowiązek zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Odstąpić od tego może jedynie gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi. Organ w niedopuszczalny sposób pozbawił Skarżącego udziału w poszczególnych czynnościach procesowych, zbyt późno powiadamiając go o możliwości zajęcia stanowiska i zakreślając mu zbyt krótki termin na sformułowanie pisma (podobnie też (wyrok NSA z 20 kwietnia 2000 r., I SA/Wr 2401/97, LEX nr 40694). Należy też wskazać, że naruszeniem powyższego przepisu jest również stwierdzenie, że udział strony w przeprowadzeniu dowodu nie jest konieczny (zob. np. wyrok NSA z 28 marca 1985 r., I SA 1282/84, ONSA 1985, nr 2, poz. 5; wyrok NSA z 23 maja 1997 r., I SA/Łd 396/96, LEX nr 29826). Z tych wszystkich powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329), uchylił decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z [...] grudnia 2021 r. nr [...]. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.