III SA/Łd 580/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia NSA Janusz Nowacki Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.) Protokolant Agnieszka Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2007 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. UZASADNIENIE III SA/Łd 580/07 Uzasadnienie Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2006 r. w sprawie sygn. akt III SA/Łd 323/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu na rozprawie sprawy ze skargi P. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż w dacie wydania decyzji przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. art. 9 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych oraz przepis § 2 ust. 2 rozporządzenia z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych już nie obowiązywały, bowiem Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 9 maja 2006 r. w sprawie P 4/05 uznał, iż art. 9 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji, zaś przepis § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie dodatków mieszkaniowych jest niezgodny z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. Oznacza to, iż organy administracji publicznej obu instancji wydały swoje decyzje w oparciu o przepis niezgodny z Konstytucją oraz przepis niezgodny z ustawą. Zastosowano więc nieprawidłową podstawę prawną w obu decyzjach. Ponadto Sąd stwierdził, iż niezasadny jest zarzut skarżącego podniesiony w skardze, dotyczący nieprawidłowego ustalenia przez organy ilości osób wchodzących w skład gospodarstwa domowego oraz uzyskiwanych dochodów przez gospodarstwo domowe skarżącego. Z akt sprawy bezspornie wynika, iż lokal przy ul. A w Łodzi, którego głównym najemcą jest skarżący zamieszkiwany jest przez 5 osób, a zatem nieuwzględnienie w gospodarstwie domowym P. P., jego córki i wnuka byłoby nieuzasadnione, skoro osoby te zamieszkują w przedmiotowym lokalu i są w nim zameldowane. W związku z powyższym za podstawę obliczenia dochodu przypadającego na jednego członka gospodarstwa domowego należy przyjąć sumę dochodów wszystkich członków tego gospodarstwa osiągniętych w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...]. Nr [...], wydaną na podstawie art. 2, art. 3, art. 5, art. 6, art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001 r. Nr 71, poz.734 ze zm.), art.104 k.p.a., Prezydent Miasta Ł. po rozpoznaniu wniosku P. P., zam. w Ł., ul. A przyznał dodatek mieszkaniowy na okres od 1 kwietnia 2006 r. do 30 września 2006 r. w wysokości 272,53 zł miesięcznie. Organ I instancji wskazał, że zgodnie z decyzją Nr [...] z dnia [...] uchyloną wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 grudnia 2006 r. na konto zarządcy domu Administracji Nieruchomościami [...] przekazano kwotę 1367,10 zł (227, 85 zł x 6 miesięcy). Kwota 268,08 zł ( (272,53 zł – 227,85zł.) x 6 miesięcy ) będzie przekazana na konto zarządcy domu w terminie ustawowym. W uzasadnieniu wyjaśniono, że na podstawie złożonego wniosku stwierdzono, że P. P. spełnia kryteria określone w ustawie o dodatkach mieszkaniowych. Wg deklaracji miesięczne wydatki mieszkaniowe wynoszą 446,77 zł, średni miesięczny dochód na jedną osobę 1742,45 zł. : 5 osoby (osób) – 348,49 zł, najniższa emerytura obowiązująca w dniu złożenia wniosku – 597,46 zł, maksymalny dopuszczalny dochód dla gospodarstwa wieloosobowego wynosi 1,25 x 597, 46 zł = 746, 83 zł. Dochód na jedna osobę nie przekracza maksymalnego dopuszczalnego dochodu. Organ I instancji wyjaśnił, że obliczenie wysokości dodatku mieszkaniowego nastąpiło w następujący sposób: dodatek mieszkaniowy dla rodziny 5 osobowej jest różnicą pomiędzy wydatkami na mieszkanie a 10 % łącznego dochodu rodziny 446,77 zł – 0,10 x 1742,45 zł = 272,53 zł. Od powyższej decyzji odwołał się P. P.. Wniósł o jej uchylenie, jako decyzji patologicznej i sfałszowanej w stosunku do złożonych dokumentów - wniosku o dodatek mieszkaniowy, w związku z ponownym, bezczelnym, aroganckim i natarczywym wpieraniem mu prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego w składzie pięcioosobowym, co jest niezgodne z prawdą, złożonym przez niego wnioskiem i oświadczeniami. Zdaniem odwołującego jest to świadoma manipulacja prawem na własny użytek przez przedstawicieli organów władzy publicznej dopuszczających się przestępstwa między innymi "prania" jego mózgu i wywierania presji, aby go ubezwłasnowolnić i wbrew jego woli stworzyć pięcioosobowe gospodarstwo, zmuszając do życia we wspólnocie wyimaginowanej przez patologicznych przedstawicieli organów władzy publicznej, czym naruszono wobec niego prawa gwarantowane w art. 30, art. 31 ust. 1, 2, 3 i art. 47 Konstytucji RP. Sprzeciwił się ingerencji przez patologiczne organy władzy publicznej w jego życie prywatne i stwierdził, że w rozpatrywanym okresie jego rodzina prowadząca wspólne gospodarstwo domowe składała się z 3-ch osób. Podał, że zajmowany lokal zamieszkuje 5 osób, rodzina F. prowadzi własne gospodarstwo domowe i w rozpatrywanym okresie pokrywała w 100% 2/5 kwoty należnego czynszu za swoją rodzinę tj. 178,71 zł. miesięcznie. Podniósł, że jego 3 - osobowa rodzina prowadząca wspólne gospodarstwo domowe w rozpatrywanym okresie dochodów nie osiągnęła, oraz że Prezydent Miasta Ł. odmówił mu udzielenia pomocy z art. 67 ust. 2 Konstytucji RP. Żądał zwrotu kwoty 200,00 zł, kosztów pozyskania żądanych zaświadczeń od M. F., osoby spoza jego gospodarstwa domowego. Decyzją z dnia [...]. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 2, art. 3, art. 6, art. 7 ust. 1, 5, art. 4, art. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych, art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz.U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wyjaśniło, że zaskarżona przez P. P. decyzja została wydana na podstawie wniosku złożonego w dniu 14 marca 2006 r. i deklaracji o dochodach za okres grudzień 2005 r. oraz styczeń i luty 2006 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych "Za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się dodatków dla sierot zupełnych, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej oraz dodatku mieszkaniowego". Z przeprowadzonego postępowania administracyjnego, którego podstawę stanowią dane zawarte we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, jak i deklaracji o dochodach wynika, iż dochód rodziny P. P. w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego, czyli w miesiącach: grudzień 2005 r. oraz styczeń i luty 2006 roku wyniósł 5227,36 zł i składał się z wynagrodzenia za pracę córki strony - I. F. i zasiłku rodzinnego dla jej syna K. F.. Średni miesięczny dochód brutto na jednego członka gospodarstwa domowego w ww. okresie wyniósł 348,49 zł. Organ I instancji w sposób prawidłowy wyliczył kwotę dodatku mieszkaniowego, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych. Przepis art. 6 ust. 1 powoływanej ustawy stanowi, iż wysokość dodatku stanowi różnica pomiędzy wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 10% dochodów gospodarstwa w gospodarstwie pięcioosobowym i większym, a takim jest gospodarstwo strony (5 osób) . Z dniem 8 listopada 2004 roku weszła w życie ustawa z dnia 8 października 2004 roku o zmianie ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W myśl art. 1 ust. 5 znowelizowanej ustawy o dodatkach mieszkaniowych art. 6 ust. 4 ustawy otrzymał nowe brzmienie. Zgodnie z nim, wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe - związane z zajmowaniem lokalu mieszkalnego. Wydatkami tymi są: 1) czynsz, 2) opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości w częściach przypadających na lokale mieszkalne w spółdzielni mieszkaniowej, 3) zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, 4) odszkodowanie za zajmowanie lokalu bez tytułu prawnego, 5) inne niż wymienione w pkt 1-4 opłaty za używanie lokalu mieszkalnego, 6) opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości stałych i płynnych, 7) wydatek stanowiący podstawę obliczenia ryczałtu na zakup opału. Artykuł ten zawiera wyliczenie wydatków, które powinny być brane pod uwagę przez organ administracji załatwiający wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. W rozpoznawanej sprawie, organ I instancji uwzględnił ponoszone przez stronę wydatki, zgodnie z cyt. wyżej katalogiem wydatków. Organ pierwszej instancji przedstawił w decyzji etapy matematycznego wyliczenia dodatku. Wyliczenie to jest wyliczeniem prawidłowym, przeprowadzonym zgodnie z powoływaną na wstępie ustawą o dodatkach mieszkaniowych i przepisach wykonawczych. Kwota wyliczonego dodatku mieszkaniowego wyniosła 272,53 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało, że przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o dodatkach mieszkaniowych posiadają charakter obligatoryjny i z tego względu nie jest możliwe np. przyznanie dodatku mieszkaniowego z pominięciem warunków wymienionych w przepisach ustawy i pomimo ich niespełnienia. Przepisy powołanej ustawy nie dają podstaw do uznaniowego przyznania dodatku mieszkaniowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wyjaśniło, iż dyspozycja zawarta w art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych stanowi, iż przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania wywodzą z prawa tej osoby. W analizowanej sprawie, P. P. jest najemcą lokalu [...] przy ul. A w Ł., który zamieszkuje wspólnie z żoną T., córką A., córką I. F. i jej synem K.. Mieszkanie nie jest zadłużone, a w rodzinie pracuje jedynie córka I. i otrzymuje ona także zasiłek rodzinny na dziecko. Deklaruje także pomoc rodzicom i siostrze w utrzymaniu i opłatach za lokal. Kolegium uznało, oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, iż gospodarstwo domowe P. P. jest pięcioosobowe. Stanowisko takie wyraził także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 13 grudnia 2006 roku sygn. akt III SA/Łd 323/06, powołując się na treść art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych i posiłkując się art. 25 k. c. Organ odwoławczy wyjaśnił, odnośnie kwestii żądania zwrotu kwoty 200 zł, stanowiącej według skarżącego koszty dojazdu w celu uzyskania zaświadczenia w rozpoznawanej sprawie, że są to koszty poniesione w interesie strony. Żaden przepis ustawowy nie obliguje organów do zwrotu kosztów postępowania w postaci kosztów podróży związanych z koniecznością uzyskania zaświadczenia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu. Podniósł, że jego trzyosobowa rodzina z konieczności wspólnie zamieszkuje z rodziną F. i nie prowadzi z nią wspólnego gospodarstwa. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosiło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), regulujące zasady i tryb przyznawania, ustalania wysokości i wypłacania dodatków mieszkaniowych oraz właściwość organów w tych sprawach (art. 1). Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści art. 3 ust. 1 powołanej ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeśli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175 % kwoty najniżej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały po uchyleniu poprzednich decyzji wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt III SA/Łd 323/06. W wyroku tym Sąd, powołując się na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006 r. P 4/05 , OTK – A 2006/5/55, stwierdził, iż organy administracji publicznej obu instancji wydały swoje decyzje w oparciu o przepis niezgodny z Konstytucją oraz przepis niezgodny z ustawą. Ponadto Sąd stwierdził, że z akt sprawy bezspornie wynika, iż lokal przy ul. A. w Ł., którego głównym najemcą jest skarżący zamieszkiwany jest przez 5 osób, a zatem nieuwzględnienie w gospodarstwie domowym P. P., jego córki i wnuka byłoby nieuzasadnione, skoro osoby te zamieszkują w przedmiotowym lokalu i są w nim zameldowane. Za podstawę obliczenia dochodu przypadającego na jednego członka gospodarstwa domowego należy przyjąć sumę dochodów wszystkich członków tego gospodarstwa osiągniętych w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku. Stosownie do treści art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W niniejszej sprawie, organ I instancji rozpoznając ponownie wniosek skarżącego z dnia 14 marca 2006 r. dokonał obliczenia dodatku mieszkaniowego z uwzględnieniem wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt III SA/Łd 323/06 i przyznał skarżącemu, decyzją z dnia 16 kwietnia 2007 r., dodatek w wyższej kwocie - 272,53 zł miesięcznie na okres od 1 kwietnia 2006 r. do 30 września 2006 r. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji i utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest ilość osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym, a związku z tym wysokość dochodów gospodarstwa domowego skarżącego w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku. Organy administracji przyjęły, że skarżący faktycznie prowadzi pięcioosobowe gospodarstwo domowe. Takie stanowisko zaprezentował też WSA w Łodzi w wyroku z dnia 13 grudnia 2006 r. Natomiast skarżący twierdzi, że prowadzi trzyosobowe gospodarstwo domowe. Stosownie do treści art. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby. Przepis ten zawiera definicję gospodarstwa domowego, przez którą należy rozumieć gospodarstwo prowadzone przez osoby stale zamieszkujące. O tym, czy ma się do czynienia z "gospodarstwem domowym" w rozumieniu tego przepisu decyduje konkretny stan faktyczny. O miejscu pobytu osoby fizycznej, a w konsekwencji o jej pozostawaniu w konkretnym gospodarstwie domowym decyduje faktyczne jej tam przebywanie oraz zamiar stałego pobytu (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 18 maja 2005 r. III SA/Gd 114/04 Lex nr 203473). Sąd w tym składzie podzielił stanowisko organów orzekających w tej sprawie, iż skarżący prowadzi pięcioosobowe gospodarstwo domowe. Zdaniem Sądu potwierdzeniem powyższego są znajdujące się w aktach administracyjnych oświadczenia osób zamieszkujących ze skarżącym tj. żony skarżącego – T. P. z dnia 14 marca 2006 r., córki A. P. z dnia 14 marca 2006 r., które podały, że otrzymują jedzenie od zamieszkującej w tym lokalu I. F.. Także I. F. – córka skarżącego oświadczyła w dniu 16 marca 2006 r., że pomaga rodzicom finansowo, pokrywa koszty 2/5 czynszu. Jak wynika z deklaracji o dochodach z dnia 14 marca 2006 r., w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku, żadna z trzech osób, które zdaniem skarżącego pozostają w trzyosobowym gospodarstwie domowym nie osiągała dochodu, dochód osiągała tylko I. F.. Powyższe, wbrew zarzutom skargi, oznacza, iż skarżący wspólnie z żoną, córką A. oraz córką I. F. i wnukiem K. zamieszkuje i gospodaruje. Dodać należy, że skarżący nie wskazał żadnych dowodów potwierdzających jego twierdzenie, że prowadzi trzyosobowe gospodarstwo domowe. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa zaś na osobie wywodzącej z niego korzystny skutek prawny (por. wyrok NSA W-wa z 1 kwietnia 2005 r. OSK 1730/04 lex nr 169356). Ustawa o dodatkach mieszkaniowych nabycie prawa do dodatku mieszkaniowego uzależnia od spełnienia określonych w niej kryteriów. Podstawowym kryterium, od którego ustawa o dodatkach mieszkaniowych uzależnia przyznanie dodatku mieszkaniowego jest poziom dochodu przypadającego na jedną osobę w gospodarstwie domowym, liczonego według zasad określonych w art. 3 ust. 3 i 4 ustawy. Drugim kryterium jest powierzchnia użytkowa lokalu w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego (art. 5). A zatem dla rozstrzygnięcia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego liczba osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym z wnioskodawcą stanowiła zagadnienie kluczowe i wymagała prawidłowych ustaleń. Zdaniem Sądu, organy administracji wyjaśniły dokładnie stan faktyczny i prawny sprawy, zebrały wszystkie niezbędne dowody pozwalające ustalić w sposób, który nie budzi wątpliwości, czy skarżący spełnia wymogi uzasadniające przyznanie mu dodatku mieszkaniowego, wykonały wskazania zawarte w wyroku WSA w Łodzi z dnia 13 grudnia 2006 r. i prawidłowo ustaliły wysokość dodatku mieszkaniowego. Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. E.K.