II SA/Po 502/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Jan Szuma (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 listopada 2020 r. sprawy z połączonych skarg P. K. i B. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r., nr [...], [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargi UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej "Kolegium") z dnia [...] marca 2020 r., [...], [...], którą po rozpatrzeniu odwołania P. K. oraz B. C., utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (zwanego dalej "Wójtem") z dnia [...] grudnia 2019 r., [...], [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pawilonu handlowego i wylotu do rzeki [...], na działce [...] i części działki [...], położonych w miejscowości [...]. Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach udokumentowanych w aktach sprawy. O ustalenie warunków zabudowy dla działki [...] (później też części działki [...]) w celu zlokalizowania tam inwestycji w postaci pawilonu handlowego T. H. wystąpił wnioskiem złożonym [...] marca 2014 r. (k. 997-999 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Następnie postępowanie toczyło się długotrwałe postępowanie, w trakcie którego skompletowano blisko tysiącstronicowe akta. W jego trakcie wydawano kolejne decyzje odmowne kwestionowane skutecznie przed Kolegium przez inwestora oraz kolejne decyzje pozytywne, kwestionowane skutecznie przez uprawnionych do nieruchomości w sąsiedztwie – B. C. i P. K. (co do ich legitymacji zob. k. 989, 990 i 523 akt administracyjnych organu pierwszej instancji. Postępowanie podlegało też zawieszeniu. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że w przypadku postępowania z zakresu warunków zabudowy, gdy dochodzi do wydania decyzji kasacyjnej, a postępowanie wyjaśniające ponawiane jest w całości lub w znacznym zakresie (analiza urbanistyczna), niekiedy można przyjmować, że mamy do czynienia z odrębnym etapem sprawy, w trakcie którego treść rozstrzygnięcia jest ustalana niejako na nowo. Sytuacja tego rodzaju ma miejsce w niniejszej sprawie. Po kasacyjnej decyzji Kolegium z dnia [...] czerwca 2019 r., [...], [...], [...] (k. 150-154 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) Wójt pismem z dnia [...] lipca 2019 r., [...] zawiadomił strony o wszczęciu postępowania na nowo, z uwagi na konieczność ponowienia analizy urbanistycznej (k. 148 akt administracyjnych organu pierwszej instancji. Potrzeba taka rzeczywiście wystąpiła, gdyż w decyzji Kolegium (powyżej) zakwestionowano zakres przestrzenny dotychczasowej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, w efekcie czego to główne opracowanie należało uznać za wadliwe w całości. Kolejny termin załatwienia sprawy wyznaczono następnie w piśmie z dnia [...] października 2019 r. (k. 145 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Drugim pismem z dnia [...] października 2019 r. Wójt, powołując się na art. 53 ust. 4 pkt 5, 6 i 9 oraz ust. 5 w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (wówczas tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 1945 z późn. zm., obecnie Dz. U. z 2020 r., poz. 293 z późn. zm., dalej "u.p.z.p.") wystąpił o uzgodnienie zasad lokalizacji planowanej inwestycji do Starosty [...] (w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych), Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego – [...] (w zakresie melioracji wodnych), Marszałka Województwa [...] oraz [...] Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] (k. 139 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Postanowieniem z dnia [...] października 2019 r., [...] Starosta [...] uzgodnił inwestycję, wskazując, że inwestor nie jest zobowiązany do uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej i leśnej (k. 131-132 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. [...] inwestycję uzgodnił Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] (k. 129-130 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W październiku 2019 r. arch. K. G. przygotowała projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy na rzecz T. H. – wraz z mapami i analizą urbanistyczną (83-108 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Pismem z dnia [...] października 2019 r., [...] na podstawie art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej "K.p.a.") zawiadomiono strony o zebraniu materiału dowodowego i o możliwości wypowiedzenia się (k. 110 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., [...] Wójt, działając na podstawie art. 4 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej "r.ws.s.u.w."), ustalił warunki zabudowy dla inwestycji wnioskowanej przez T. H.. Inwestycja objęła zabudowę usługową o powierzchni zabudowy od 5-33 %, zlokalizowaną w określonych w decyzji i w załączniku graficznym nieprzekraczalnych liniach zabudowy. Ustalając warunki zabudowy sprecyzowano także parametry zabudowy, takie jak szerokość elewacji frontowej, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, geometrię dachu dla wariantu dwuspadowego, jednospadkowego i płaskiego, a także określono wymagania ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu, wymagania obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji i wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich (k. 38-65 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Odwołania od decyzji Kolegium wnieśli B. C. oraz P. K.. Pierwsza z odwołujących zarzuciła organowi, że dowolnie określił obszar analizowany, ustalając go względem frontu określonego jako "ok. 28" metrów, a to służyło temu, aby "na siłę" uwzględnić w analizie działkę [...]. Uwzględnienie tej działki (jako usługowej) było tymczasem konieczne, gdyż od niej zależała możliwość pozytywnego rozpatrzenia wniosku inwestora. Decyzją z dnia [...] marca 2020 r., [...], [...] Kolegium utrzymało decyzję Wójta w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. W motywach rozstrzygnięcia wyjaśniło, że obszar analizowany zostały wyznaczony prawidłowo, stosownie do § 3 ust. 2 r.ws.s.u.w. Został on ustalony nieco szerzej aniżeli trzykrotność frontu działki (28 m), gdyż dzięki temu objęto badaniem pewną całość urbanistyczną. Kolegium dokonało dalej weryfikacji wszystkich poszczególnych warunków i parametrów zabudowy określonych w r.ws.s.u.w. i doszło do przekonania, że projektowana zabudowa odpowiada zabudowie w otoczeniu lub ustalono ją w graniach dopuszczonych tym rozporządzeniem. Skargi na decyzję Kolegium wnieśli P. K. (II SA/Po 502/20) oraz B. C. (II SA/Po 503/20), którzy domagali się stwierdzenia nieważności jej nieważności, ewentualnie uchylenia decyzji obu instancji. Argumentację prawną w swej skardze szerzej rozwinęła skarżąca, która zwróciła przede wszystkim uwagę, że decyzję wydano w warunkach stanu epidemii, kiedy to przepisy szczególne odnosiły się do postępowania administracyjnego (jak należy mniemać, skarżąca miała na myśli, że postępowania tego rodzaju powinny być wstrzymane – uw. Sądu). Postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. Sąd połączył skargi P. K. i B. C. do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Dalej postępowanie prowadzono pod sygnaturą II SA/Po 502/20. W odpowiedzi na skargi Kolegium wniosło o ich oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skargi nie zawierają usprawiedliwionych postaw. Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję o ustaleniu warunków zabudowy. Pozytywne dla inwestora rozstrzygnięcie oparto na stanowisku, że projektowana zabudowa spełnia warunki kontynuacji zabudowy z obszaru analizowanego stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Zgodnie przywołanym wyżej przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Należyte odczytanie przywołanej tu regulacji wymaga także oczywiście sięgnięcia do przepisów rozporządzenia wydanego na podstawie art. 61 ust. 7 u.p.z.p. Określa ono szczegółowo procedurę i merytoryczną stronę ustalania poszczególnych parametrów i wskaźników dla nowej zabudowy. W niniejszej sprawie skarżący nie rozwinęli w skargach argumentacji prawnej w kontekście przepisów u.p.z.p. i r.ws.s.u.w., niemniej jak należy wnioskować z treści odwołania B. C., przede wszystkim kwestionują oni sposób ustalenia obszaru analizy, który okazał się zbyt szeroki, w szczególności objął działkę o funkcji usługowej [...], dzięki czemu można było pozytywnie rozpatrzyć wniosek T. H.. W ocenie Sądu ustalenie warunków zabudowy dla działki [...] i części działki [...] zgodnie z wnioskiem inwestora było możliwe i znalazło należyte odzwierciedlenie w analizie urbanistycznej przygotowanej na potrzeby sprawy przez arch. K. G.. Tytułem wstępu Sąd wskazuje, że kontrolując zaskarżoną decyzję miał na uwadze, że w literaturze prawniczej (zob.: Z. Niewiadomski, red. i inni, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz, Warszawa 2019, komentarz do art. 61, wyd.el. Legalis) i orzecznictwie (zob.: chociażby wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2017 r., II OSK 1086/15, orzeczenia.nsa.gov.pl) ugruntował się pogląd, iż na potrzeby warunków zabudowy rozumienie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy traktować szeroko, zgodnie z wykładnią systemową, która każe rozstrzygać wątpliwości na rzecz uprawnień właściciela po to, by mogła być zachowana zasada wolności zagospodarowania terenu, w tym jego zabudowy. Dalej wywodzi się także, że przyczyną odmowy ustalenia warunków zabudowy może być tylko projektowanie inwestycji "sprzecznej z dotychczasową funkcją terenu, czyli niedającą się z nią w praktyce pogodzić". Odnosząc się do merytorycznej strony kontrolowanego postępowania administracyjnego należy w pierwszej kolejności wskazać, że analiza urbanistyczna znajdująca się w aktach została przygotowana rzetelnie i spełnia wymogi z § 3 ust. 1 i 2 r.s.s.u.w. Z uwagi na specjalistyczną materię, jaka powinna znaleźć się w decyzji ustalającej warunki zabudowy, ustawodawca w art. 60 ust. 4 u.p.z.p., podobnie jak i w art. 50 ust. 4 tej samej ustawy, zawarł natomiast wymóg, aby sporządzenie projektu decyzji wraz z wynikami analizy (czyli wnioskami wyprowadzonymi z zebranego materiału analizy), powierzono osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2014 r., II OSK 1218/13, podobnie wyrok tegoż sądu z dnia 6 grudnia 2011 r., II OSK1827/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie projekt decyzji wraz z wynikami analizy został sporządzony przez uprawnioną arch. K. G. (k. 62-66 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Analiza znajdująca się w aktach jest obszerna, zawiera wszystkie wymagane dane, w tym tabele działek z parametrami, cechami i wskaźnikami zabudowy na każdej z nich, a nadto do analizy załączono obszerną mapę zasadniczą w skali 1:1000, w której wyrysowano pełne granice badania (zob. k. 61 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Promień granic analizy przeprowadzono w odległości nieco większej aniżeli 3 krotność frontu terenu inwestycji, a nawet nieco go powiększono, tak aby ująć całe działki geodezyjne na skraju obszaru podlegającego weryfikacji (zob. s. 17 uzasadnienia decyzji Wójta). W tym miejscu można dodać, że z wniosku o ustalenie warunków zabudowy wynika, że główny wjazd na teren inwestycji będzie odbywał się od strony drogi gminnej (działki [...]). A zatem Wójt prawidłowo i ustalił szerokość frontu działki inwestycyjnej od działki [...], która wynosi właśnie około 28,0 m. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że nie jest zasadny zarzut naruszenia § 3 ust. 1 r.s.s.u.w., który B. C. wcześniej artykułowała w odwołaniu, że obszar analizy wyznaczono nieprawidłowo. Z akt bowiem jednoznacznie wynika, że analizę funkcji i cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzono zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 r.s.s.u.w. Zdaniem Sądu wydane w sprawie decyzje nie budzą zastrzeżeń, gdy chodzi o zgodność rozstrzygnięć z poszczególnymi przepisami r.ws.s.u.w. W obszarze analizowanym występuje zabudowa usługowa, mieszkaniowa jednorodzinna, mieszkaniowa z funkcją usługową, budynki gospodarcze, garażowe, zabudowa zagrodowa. Planowana inwestycja obejmuje budowę pawilonu handlowego, a więc spełniony został warunek kontynuacji funkcji, gdy wzorować ją na zabudowie usługowej. Ustalone warunki zabudowy jawią się jako prawidłowe, także gdy chodzi o wywiedzione z obszaru analizy wskaźniki i parametry. Linię zabudowy zgodnie z § 4 ust. 1 r.ws.s.u.w. wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Stosownie do ust. 2 tego paragrafu, w przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami. Zgodnie z ust. 3, jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas i obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Jak wynika z kolei z ust. 4 dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Wójt przy ustaleniu linii zabudowy dla planowanej inwestycji wziął pod uwagę charakter istniejącej zabudowy położonej wzdłuż dróg publicznych. Wyznaczył dwie obowiązujące linie zabudowy z uwagi na to, że teren inwestycyjny leży na skrzyżowaniu dwóch ulic. Linie dla planowanej inwestycji znalazły więc oparcie w oparciu o § 4 ust. 3 i 4 r.ws.s.u.w. W ocenie Sądu prawidłowo ustalono także wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni poszczególnych działek w obszarze objętym analizą. Zgodnie z § 5 ust. 1 r.ws.s.u.w., wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Wójt przyjął ten parametr dla wszystkich nieruchomości wchodzących w skład obszaru analizowanego. Ustalił, że intensywność zabudowy w obszarze analizowanym wynosi od 1% do 34%, a średnia wynosi 14%. Następnie wziął pod uwagę, że projektuje się zabudowę usługową, stąd również tego rodzaju zabudowę uznano za reprezentatywny wzorzec intensywności zabudowy. W efekcie ustalono wskaźnik intensywności zabudowy wynosi na poziomie od 5 % (działka [...]) do 33 % (działka [...]). Wójt uzasadnił to tym, że działka sąsiednia [...] zabudowana jest na poziomie 5 %, górna wartość to największa intensywność w obszarze analizowanym. Warto w tym miejscu wspomnieć, co trafnie zaakcentowało Kolegium, że w obszarze analizowanym występuje liczna zabudowa, której wskaźnik intensywności zabudowy przekracza średnią wartość, na przykład dotyczy to działek [...] - 34 %, [...] - 16 % czy [...] - 33%. Wójt miał zatem podstawy, aby zastosować odstępstwo od zasady uregulowanej w § 5 ust. 2 r.ws.s.u.w. Szerokość elewacji frontowej wyznaczono zgodnie z § 6 r.ws.s.u.w. W myśl § 6 ust. 1 r.ws.s.u.w. szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20 %. W sprawie zabudowa obszaru analizowanego ma zróżnicowaną szerokość elewacji frontowej, waha się od około 4 m do 40 m. Na różnorodność tego parametru ma wpływ przede wszystkim wielkość działek budowlanych, na których zlokalizowane są budynki oraz jego funkcja. Średnia wartość szerokości elewacji frontowej wynosi 12 m. Budynki usługowe, znajdujące się w obszarze analizowanym mają szerokość od 11 m do 30 m. Przy uwzględnieniu 20 % tolerancji szerokość elewacji frontowej planowanego obiektu może mieścić się w przedziale od 9,6 m do 14,4 m, co jest zgodne z wnioskiem inwestora. Zdaniem Wójta zachodziły nadto podstawy, aby zastosować odstępstwo z § 6 ust. 2 r.ws.s.u.w. Przepis ten dopuszcza wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy. Uwzględniając rozmiary działki i wyniki analizy przyjęto ten parametr w przedziale od 9,6 m do 14,4 m. Ma to odzwierciedlenie w otoczeniu, gdzie występuje zabudowa usługowa o szerokości zbliżonej lub większej do wartości ustalonej dla planowanego budynku (działka [...], [...] - 30 m, 15 m, 11 m, działka [...] - 30 m). Zgodnie z § 7 ust. 1 r.ws.s.u.w. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Zgodnie z treścią § 7 ust. 4 r.ws.s.u.w., dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. Istniejąca zabudowa ma zróżnicowaną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, która mieści się w przedziale od 2,5 m do 6 m. W związku z tym Wójt, dążąc do zachowania ładu przestrzennego i istniejącego zagospodarowanie terenu przyjął dla planowanego budynku wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w przedziale od 2 m do 7 m, w zależności od przyjętego dachu planowanego budynku oraz usytuowania do frontu działki. Uzasadnił swoje ustalenia wynikami analizy. Spełniony został również parametr związany z geometrią dachu. W obszarze analizowanym występują budynki z każdym rodzajem dachu. Wysokość budynków położonych w granicach obszaru objętego analizą liczona od poziomu terenu do głównej kalenicy wynosi od 2,5 m do 7 m. Wójt przyjął dla planowanej inwestycji: dach plaski ze spadkiem technologicznym, z kątem nachylenia do 12 wysokości do głównej kalenicy od 2,5 m do 3,5, kierunku kalenicy równoległym lub prostopadłym do północnej granicy terenu objętego wnioskiem, dach jednospadowy o kacie nachylenia od 13° do 25°, wysokości kalenicy od 5 m do 6 m i kierunku głównej kalenicy równoległym lub prostopadłym do północnej granicy terenu objętego wnioskiem oraz dach dwuspadowy o kącie nachylenia od 13 ° do 25°, wysokości kalenicy od 3 m do 7 m, równoległym lub prostopadłym kierunku kalenicy do północnej granicy terenu objętego wnioskiem. Zdaniem Sądu zaproponowana w decyzji geometria dachu w różnych wariantach nie zakłóci istniejącego ładu przestrzennego. W obszarze analizowanym występują budynki z dachami płaskimi, jednospadowymi, dwuspadowymi, wielospadowymi o kącie nachylenia do 40°. Niezależnie należy nadmienić, że planowana inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej projektowanym zjazdem z drogi gminnej (działki 956). Istniejące uzbrojenie terenu w zakresie zaopatrzenia w media jest wystarczające dla planowanej inwestycji. Teren nie wymaga zgody na przeznaczenie gruntu na cele nierolnicze, zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1161 z późn. zm.) oraz nie wymaga decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej, zgodnie z art. 11 ust. 1 tej ustawy. Wójt zweryfikował wniosek także pod kątem zgodności planowanej inwestycji z odrębnymi przepisami. W tym zakresie również zostały spełnione wszystkie wymagane przesłanki. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze, a dotyczących działania ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (w dacie decyzji Kolegium Dz. U. poz. 374, obecnie tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1842, dalej "ustawa o COVID-19"), wskazać należy, że w art. 15zzs tego aktu prawnego wstrzymaniu uległy terminy urzędowe w postępowaniu administracyjnym. Żaden przepis nie zablokował natomiast możliwości działania organów administracji. Wbrew stanowisku P. K. i B. C. decyzję Kolegium z dnia [...] marca 2020 r., [...], [...] należy uznać za akt administracyjny istniejący i ważny, wywołujący skutki prawne właściwe dla takiej formy działania administracji. Końcowo Sąd sygnalizuje, że wbrew temu, co wskazywała B. C. w odwołaniu, w aktach numeracja decyzji pierwszoinstancyjnej [...] odpowiada numeracji na oznaczeniach jej załączników. Można więc wnioskować, że być może skarżąca otrzymała egzemplarz decyzji z omyłką pisarską. Kwestia ta nie ma jednak wpływu na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję Kolegium należało uznać za zgodną z prawem. Skarga podlegała więc oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Skargę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19, stosownie do zarządzenia Przewodniczącego Wydziału.