VI SA/Wa 1040/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2020 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia wypisu z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy oraz zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku oddala skargę UZASADNIENIE W dniu 6 grudnia 2016 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej także jako "GITD" lub "organ") wydał R. D.(dalej także jako "skarżący") licencję wspólnotową nr [...] dotyczącą międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na okres od dnia 8 grudnia 2016 r. do dnia 7 grudnia 2021 r. Z kolei decyzją z dnia [...] lutego 2019 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej także jako "WITD") nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5 000 zł za m.in. naruszenie określone w lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r. poz. 2140 ze zm., dalej też jako "utd."), tj. wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy. Naruszenie zostało popełnione w dniu [...]listopada 2018 r. podczas wykonywania przewozu drogowego rzeczy z [...]do [...]. Podczas wykonywania tego przewozu kierowca - S. T.(obywatel [...]) nie dysponował wymaganym świadectwem kierowcy. Po rozpatrzeniu wniesionego przez skarżącego odwołania od ww. decyzji WITD, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. utrzymał ją w mocy a kara pieniężna została uiszczona przez skarżącego w dniu 30 sierpnia 2019 r. Pismem z dnia 5 grudnia 2019 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia na okres 6 miesięcy 1 wypisu z licencji wspólnotowej nr [...]uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy udzielonej skarżącemu i zawieszeniu wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku. Powyższe postępowanie zakończyło się wydaniem przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...], stwierdzającej cofnięcie na okres 6 miesięcy wypisu z blankietu [...] z licencji wspólnotowej na [...]uprawniającej do wykonywania międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy i zawieszającej wydanie nowych świadectw kierowców przez okres roku. Organ, uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, wskazał, że zgodnie z art. 32f ust. 3 utd, w przypadku bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy, określonego w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, organ, o którym mowa w art. 32b, cofa, w drodze decyzji administracyjnej, 1 wypis z licencji wspólnotowej na. okres 6 miesięcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku. W ocenie organu, niewątpliwie strona popełniła bardzo poważne naruszenie dotyczące świadectwa kierowcy określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, bowiem została na nią nałożona w drodze decyzji administracyjnej kara pieniężna za naruszenie lp. 3.3 załącznika nr 3 do u.t.d., tj. wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy. Zdaniem organu zaistniałe naruszenie należy zakwalifikować, jako naruszenie z pkt 10.3 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, tj. przewóz towarów bez ważnego świadectwa kierowcy (tzn. brak świadectwa kierowcy, jego sfałszowanie, wycofanie, utrata ważności itp.). Z kolei z treści art. 32f ust. 3 utd, wynika, że decyzja o cofnięciu 1 wypisu z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy i zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku ma charakter tzw. decyzji związanej, a więc takiej, której sam fakt wydania oraz treść jest ściśle określona przepisami prawa, a proces oceny organu administracji jest ograniczony do minimum Skarżący, nie zgadzając się z decyzją organu, wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...]lutego 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] stycznia 2020 roku. Jako podstawę prawną swego rozstrzygnięcia organ wskazał art. 127 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej "k.p.a."), art. 32f ust. 3 i art. 32b utd, art. 12 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2019 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.Urz.UE.L 300, s. 72 ze zm.), pkt 10.3 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik 111 do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.Urz.UE.L Nr 74, str. 8). W skardze na powyższą decyzję z dnia [...]lutego 2020 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił naruszenie: a/ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, poprzez niezastosowanie tego przepisu w sprawie i poprzestanie na zastosowaniu art. 32f ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, podczas gdy przepis niniejszego rozporządzenia przewiduje szerszy niż niniejszy przepis ustawowy katalog sankcji za popełnione przez skarżącego naruszenie oraz możliwość, a nie obowiązek, cofnięcia wypisu z licencji wspólnotowej; 2. art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, poprzez samodzielnie i samoistne zastosowanie tego przepisu w sprawie, w której stan faktyczny nie odpowiada hipotezie normy prawnej zawartej w tym przepisie; 3. art. 32f ust 3 utd, poprzez jego zastosowanie w stanie faktycznym, który nie odpowiada hipotezie normy prawnej zawartej w tym przepisie, gdyż dotyczy ona wykorzystywania świadectwa kierowcy, podczas gdy sprawa skarżącego dotyczy braku tego świadectwa, co stanowi zupełnie inny stan faktyczny; 4. art. 12 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, poprzez niezastosowanie tego przepisu bezpośrednio w sprawie, a tym samym nałożenie na skarżącego kary, która jest nieproporcjonalna i nieadekwatna do popełnionego naruszenia oraz jego sytuacji finansowo-ekonomicznej; 5. art. 15a utd, poprzez niezastosowanie tego przepisu w sprawie, podczas gdy przepis ten odnosi się do przesłanek i związanego z nimi działania organu licencyjnego w przypadku procedury cofania licencji wspólnotowej; b/ naruszenie przepisów postępowania poprzez: 1. brak wyjaśnienia, jakimi przesłankami kierował się GITD wydając zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję wydaną w pierwszej instancji, w szczególności, w jaki sposób dokonał oceny wagi naruszenia, jak wskazał tę wagę i jak powiązał ją z normą prawną stanowiącą podstawę ukarania, co stanowi naruszenie art. 9 i 11 k.p.a.; 2. brak dokonania oceny proporcjonalności sankcji do popełnionego naruszenia, w stanie faktycznym i dowodowym, w którym GITD dysponował szerokimi wyjaśnieniami składanymi przez skarżącego w związku ze stwierdzonym naruszeniem, co stanowi naruszenie art. 9 i 11 k.p.a.; 3. niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, zaniechania zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, co stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a.; 4. art. 107 § 3 3 k.p.a., poprzez wydanie decyzji administracyjnej, w której GITD utrzymał w mocy decyzję bez wskazania faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także nie wyjaśnił podstawy prawnej, a wyłącznie wybiórczo zacytował przepisy prawne, podpierając je nieadekwatnymi do sprawy wyrokami NSA, a przez to wydanie decyzji z niekompletnym uzasadnieniem, niepozwalającym na odtworzenie sposobu oraz toku rozumowania GITD, w szczególności w zakresie wykładni art. 32f ust. 3 utd w kontekście mających zastosowanie przepisów prawa UE; 5. błędne przyjęcie, że art. 32f ust. 3 utd stanowi wykonanie art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, gdyż choćby sama analiza porównawcza treści tych przepisów prowadzi do wniosku, że różnią się one zakresem regulacji w ten sposób, że przepis rozporządzenia unijnego przewiduje szerszy i mniej restrykcyjny, możliwy do zastosowania katalog sankcji za naruszenia dotyczące świadectw kierowców; 6. podstawowej reguły kolizyjnej, zgodnie z którą w razie sprzeczności przepisu prawa unijnego z przepisem prawa krajowego, stosuje się bezpośrednio prawo unijne, a tym samym nie stosuje się polskiego przepisu art. 32f ust. 3 utd, który stoi w oczywistej sprzeczności z unijnym przepisem art. 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009; 7. konstytucyjnej zasady proporcjonalności kary w odniesieniu do stwierdzonego naruszenia. W związku z powyższymi zarzutami, skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym ewentualnych kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący zwrócił między innymi uwagę, że najnowsze orzecznictwo sądów administracyjnych w sposób wyraźny wskazuje, iż podstawą wydawania rozstrzygnięć w sprawach, takich jak niniejsza, winno być prawo unijne, tj. ww. rozporządzenie (WE) nr 1072/2009, nie zaś prawo krajowe, gdyż tylko takie stosowanie prawa jest zgodne z przepisami kolizyjnymi dotyczącymi poziomu przepisów i ich hierarchiczności. W ocenie skarżącego, z orzecznictwa (p. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 18 października 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1044/19), wynika wprost, że przepisy utd o zawieszeniu możliwości wydawania nowych świadectw kierowców nie są zgodne z prawem unijnym. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że przedmiotowa sprawa rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2020 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym. Poza brakiem udziału stron w samym posiedzeniu, na którym zapada wyrok, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw w trybie zwykłym. W ramach tej kontroli, tak jak w każdym przypadku sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a."). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. Otóż, zdaniem Sądu, zebrany materiał dowodowy po pierwsze potwierdza, że skarżący ukarany został ostateczną decyzją za naruszenie określone w lp. 3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, tj. wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy. Sam skarżący w toku postępowania zakończonego decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2019 r., przyznał, że istotnie kierowca - S. T.(obywatel [...]) nie dysponował wymaganym świadectwem kierowcy. Wniosek o wydanie przedmiotowego świadectwa skarżący złożył już po dniu kontroli, która miała miejsce [...] listopada 2018 roku. Tymczasem świadectwo kierowcy jest wydawane przez właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika na wniosek posiadacza licencji wspólnotowej każdemu kierowcy, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE i jest przez tego przewoźnika legalnie zatrudniony, lub każdemu kierowcy pozostającemu w jego dyspozycji, który nie jest obywatelem państwa członkowskiego ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu tej dyrektywy. Każde świadectwo kierowcy poświadcza, że kierowca w nim wskazany jest zatrudniony, zgodnie z warunkami określonymi w ust. 1 (art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009). Jednocześnie, wbrew zarzutom skargi, wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy, stanowi bardzo poważne naruszenie, w rozumieniu pkt 10.3 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403, gdzie zdefiniowano rodzaj naruszenia jako przewóz towarów bez ważnego świadectwa kierowcy (tzn. brak świadectwa kierowcy, jego sfałszowanie, wycofanie, utrata ważności itp.). Bezsprzecznie zatem, w ocenie Sądu, wykazane przez organ w toku postępowania zakończonego decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2019 r., naruszenie swym charakterem odpowiada definicji bardzo poważnego naruszenia ujętej w punkcie 10.3 załącznika nr I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403. W takim natomiast przypadku organ zobligowany był do nałożenia na skarżącego sankcji z art. 32f ust. 3 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym to przepisem, w przypadku bardzo poważnego naruszenia dotyczącego świadectwa kierowcy, określonego w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, organ, o którym mowa w art. 32b, cofa, w drodze decyzji administracyjnej, 1 wypis z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowców przez okres roku. Konstrukcja powyższego przepisu wyklucza w istocie jakąkolwiek możliwość zastosowania uznania administracyjnego za strony organu. Sankcja ta jest więc stosowana przez GITD bez względu na okoliczności towarzyszące naruszeniu, gdyż już samo stwierdzenie jego zaistnienia, w ramach odrębnego postępowania administracyjnego, uzasadnia cofnięcie jednego wypisu z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy i zawieszenie wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku. Nie są przy tym zasadne zarzuty skargi, koncentrujące się na sprzeczności zastosowanych przez organ przepisów prawa krajowego z art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 i postulujące konieczność rozważenia przez organ zastosowania w przedmiotowej sprawie jednej z sankcji w nim wymienionych, z uwagi na szerszy ich katalog, niż to przewiduje przepis art. 32 f ust. 3 utd. Otóż istotnie, zgodnie z art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, w przypadku poważnego naruszenia, obejmującego wszelkie przypadki niewłaściwego wykorzystywania świadectw kierowców, właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika, który dopuścił się takiego naruszenia, nakładają na niego odpowiednie sankcje, takie jak: a) zawieszenie wydawania świadectw kierowców; b) cofnięcie świadectw kierowców; c) uzależnienie wydania świadectw kierowców od dodatkowych warunków w celu zapobieżenia niewłaściwemu wykorzystaniu; d) czasowe lub trwałe cofnięcie niektórych lub wszystkich uwierzytelnionych wypisów z licencji wspólnotowej; e) czasowe lub trwałe cofnięcie licencji wspólnotowej. Tym samym art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 wskazuje na zdecydowanie bardziej rozbudowany katalog ewentualnych sankcji, które organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika, dopuszczającego się poważnego naruszenia, obejmującego wszelkie przypadki niewłaściwego wykorzystywania świadectw kierowców, mogą zastosować wobec takiego przewoźnika, podczas gdy przepis art. 32f ust. 3 utd zawęża je wyłącznie do cofnięcia jednego wypisu z licencji wspólnotowej na okres 6 miesięcy i zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku. Jednakże przyjęte na gruncie prawodawstwa krajowego rozwiązanie nie budzi, w ocenie Sądu, żadnych zastrzeżeń, w kontekście zgodności z przywołanym art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 i bynajmniej nie uzasadnia tezy skarżącego o konieczności bezpośredniego stasowania tego przepisu przez GITD, z pominięciem dyspozycji art. 32f ust. 3 utd. Zgodnie bowiem z art. 16 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, państwa członkowskie określają zasady dotyczące sankcji mających zastosowanie w przypadku naruszeń niniejszego rozporządzenia oraz podejmują wszelkie niezbędne środki w celu zapewnienia ich stosowania. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa członkowskie informują Komisję o tych przepisach w terminie do dnia 4 grudnia 2011 r. oraz powiadamiają ją niezwłocznie o każdej późniejszej zmianie mającej na nie wpływ. Państwa członkowskie zapewniają stosowanie wszystkich takich środków bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową przewoźnika lub miejsce jego siedziby. Przepis art. 16 rozporządzenia nr 1072/2009 należy zatem do przepisów wykonawczych, stanowiąc o delegacji dla państw członkowskich w zakresie ustanowienia w krajowym systemie prawnym tych państw przepisów o odpowiedzialności z tytułu naruszeń tegoż rozporządzenia. Regulacja ta stanowi rozwinięcie postanowień preambuły do rozporządzenia nr 1072/2009. Zgodnie bowiem z pkt 25 preambuły państwa członkowskie zobowiązane są do podjęcia działań niezbędnych do wykonania rozporządzenia nr 1072/2009, w szczególności w zakresie skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji. Jednocześnie przepis ten zawiera pewne dyrektywy dla państw członkowskich, determinujące charakter sankcji, które powinny mieć zastosowanie w przypadku naruszeń przepisów rozporządzenia nr 1072/2009. W doktrynie pojęcie sankcji prawnej rozumiane jest jako "określenie niekorzystnych implikacji, jakie powinny być zastosowane przez organy państwa wobec adresata prawnej reguły postępowania, którego zachowanie było z nią niezgodne" (p. Strachowska Renata, Komentarz do rozporządzenia nr 1072/2009 dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, LEX/el. 2014). W konsekwencji należy zgodzić się z organem, że skoro ww. rozporządzenie umożliwiło państwom członkowskim Unii Europejskiej uregulowanie zasad stosowania sankcji za naruszenia dotyczące świadectw kierowcy, to należy stosować przepisy krajowe regulujące te kwestie, a nie przepisy ww. rozporządzenia. Na marginesie, w ocenie Sądu, nie jest możliwe nakładanie przez GITD na przewoźników wprost sankcji ujętych w art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, z uwagi na sposób ich sfomułowania. Rozporządzenie mówiąc chociażby o konieczności zawieszenia wydawania świadectw kierowców; czasowym cofnięciu niektórych lub wszystkich uwierzytelnionych wypisów z licencji wspólnotowej; czy też czasowym cofnięciu licencji wspólnotowej, w żaden sposób nie definiuje okresu, przez jaki tego typu sankcja miałaby obowiązywać. Podobnie wskazując na możliwość uzależnienia wydania świadectw kierowców od dodatkowych warunków w celu zapobieżenia niewłaściwemu wykorzystaniu; również nie precyzuje, jakie to miałyby być warunki. Tymczasem, zgodnie z zasadą ogólną praworządności (art. 6 k.p.a.), mającą walor zasady konstytucyjnej (art. 7 Konstytucji RP), organy administracji mają obowiązek działać na podstawie i w granicach prawa. Nie sposób wyobrazić sobie, w świetle zasady praworządności, samodzielnego definiowania, każdorazowo na kanwie konkretnej sprawy, przez organ, w sposób całkowicie dowolny, sankcji ujętych w art. 12 ust. 2 ww. rozporządzenia, poprzez ich konkretyzowanie w obszarze ewentualnych terminów bądź warunków, nie znajdujących umocowania w powszechnie obowiązujących przepisach. W istocie postulat bezpośredniego stosowania w przedmiotowej sprawie, przepisu art. 12 ust. 2 rozporządzenia, z pominięciem art. 32f ust. 3 utd, prowadziłby wprost: albo do zaakceptowania bezprawnych działań organu poprzez samodzielne i całkowicie dowolne modelowanie sankcji stosowanych wobec przewoźników, albo do niemożności ich stosowania w ogóle. Oczywistym jest, w świetle art. 16 w zw. z art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, że to właściwe organy państwa członkowskiego siedziby przewoźnika, który dopuścił się naruszenia, obejmującego wszelkie przypadki niewłaściwego wykorzystywania świadectw kierowców, uprawnione są do wprowadzenia na gruncie krajowym, wspomnianych sankcji w sposób zapewniający im skuteczność, proporcjonalność i odstraszający charakter. Na gruncie ustawodawstwa Rzeczypospolitej Polskiej zasady te realizuje właśnie przepis art. 32f ust. 3 utd, prawidłowo zastosowany przez organ. Na gruncie przedmiotowej sprawy nie znajdzie przy tym zastosowania stanowisko zajęte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 października 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 1044/19. Sąd zakwestionował w przywołanej sprawie prawidłowość orzeczenia przez organ o zawieszeniu wydawania świadectw dla kierowców przez okres roku, za podanie przez posiadacza licencji nieprawidłowych informacji we wniosku o licencję wspólnotową lub świadectwo kierowcy. Sąd wskazał bowiem, że powyższe stanowi sankcję nakładaną w przypadku poważnego naruszenia, do którego to przypadku odwołuje się ust. 3 art. 32f ustawy, podczas, gdy w prawie wspólnotowym sankcją za nieprawidłowe informacje we wniosku o świadectwo kierowcy jest cofnięcie tego dokumentu (art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009). W realiach niniejszej sprawy, nie sposób dopatrzeć się sprzeczności zasad dotyczących sankcji ujętych na gruncie prawa krajowego tj. art. 32f ust. 3 utd z ich ramami oraz podstawą, uzasadniającą ich zastosowanie, wynikającymi z brzmienia art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009. Sąd nie podziela także zarzutu skarżącego, kwestionującego możliwość zakwalifikowania naruszenia, którego się dopuścił w trakcie przewozu w dniu [...] listopada 2018 roku, jako niewłaściwego wykorzystywania świadectw kierowców, sankcjonowanego w art. 12 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009. Zdaniem Sądu, w dyspozycji art. 12 ust. 2 cyt. rozporządzenia mieści się również wykonywanie międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy. Odmienna wykładnia, prowadziłaby przy tym do irracjonalnych wniosków, wyłączających możliwość sankcjonowania najdalej idącego naruszenia związanego z niewłaściwym wykorzystywaniem świadectw kierowców, czyli wykonywania międzynarodowego przewozu przez kierowcę nieposiadającego ważnego świadectwa kierowcy. Finalnie, zdaniem Sądu, nie doszło w sprawie do naruszenia art.32 f ust. 3 w zw. z art.94b utd. Zatarcie sankcjonowanego naruszenia nastąpiło dopiero w dniu 30 sierpnia 2020 r., Skarżący uiścił bowiem nałożoną karę pieniężną w dniu 30 sierpnia 2019 r. co oznacza, iż decyzja została wykonana właśnie w tym konkretnym dniu. Zgodnie z art.94b utd karę uważa się za niebyłą po upływie roku od dnia jej wykonania co oznacza, iż to od daty 30 sierpnia 2019 r., biegnie termin do uznania tej kary za niebyłą. Termin ten, jak słusznie wskazał organ, upłynął w dniu 30 sierpnia 2020 r., co oznacza, że organ mógł wobec strony zastosować sankcję określoną w art. 32 f ust. 3 ustawy o transporcie. W ocenie Sądu, niezasadne są przy tym zarzuty dotyczące naruszenia przez GITD przepisów postępowania. Organ zgromadził dowody niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Dokonał wszechstronnej analizy całokształtu materiału dowodowego i wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne sprawy służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej. Strona miała możliwość czynnego uczestniczenia w każdym stadium postępowania i na bieżąco była informowana o podejmowanych przez organ działaniach. Przeprowadzone zatem postępowanie administracyjne odpowiadało wymogom prawa, w tym zasadzie przeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. W świetle powyższego, decyzja I instancji została wydana zgodnie z prawem, co uzasadniało jej utrzymanie w mocy zaskarżoną decyzją. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.