II GSK 1315/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Protokolant Bogusław Piszko po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt III SA/Wr 223/10 w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt III SA/Wr 223/10, oddalił skargę [...] na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, z następującym uzasadnieniem. [...] (dalej: skarżący lub wnioskodawca) pismem z dnia [...] maja 2009 r. zwrócił się z prośbą o umorzenie zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne należnych w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wniosek uzasadnił trudną sytuacją zdrowotną. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS) decyzją z dnia [...] października 2009 r. - działając na podstawie art. 83 ust 1 pkt 3, art. 28 ust 2, ust. 3 i ust 3a oraz art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 11, poz. 74 ze zm.; dalej: u.s.u.s.) - odmówił [...] umorzenia należności z tytułu nieopłaconych składek na: - ubezpieczenie społeczne, w łącznej kwocie [...] zł (za okres od listopada 2004 r., do lutego 2009 r.) w tym: z tytułu składek - [...] zł, z tytułu odsetek liczonych na dzień [...] maja 2009 r. - [...]zł), kosztów upomnienia w kwocie [...] zł. - ubezpieczenie zdrowotne - w łącznej kwocie [...] zł (za okres od lutego 2005 r. do lutego 2009 r.) w tym z tytułu: składek - [...] zł, odsetek liczonych na dzień [...] maja 2009 r.- [...]zł - Fundusz Pracy w łącznej kwocie [...] zł (za okres od listopada 2004r. do lutego 2009 r. w tym z tytułu: składek - [...] zł, odsetek liczonych na dzień [...] maja 2009 r. -[...]zł. Z uwagi na bezprzedmiotowość postępowania w części dotyczącej umorzenia należności z tytułu składek za okres od marca 2009 r. do września 2009 r, organ w tej części umorzył postępowanie. [...] - wnioskiem z dnia [...] listopada 2009 r. - zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (ZUS) decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...]- działając na podstawie art. 138 § 1 k.p.a. w związku z art. 83 ust 4 u.s.u.s -utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2009 r. Sygn. akt II GSK 1315/10 W uzasadnieniu organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie. Skarżący prowadził działalność gospodarczą w oparciu o wpis z dnia [...] marca 1997 r. Nr [...]. Z dniem [...] października 2009 r. zlikwidował działalność. Zadłużenie wobec ZUS opiewało na łączną kwotę [...]zł z tytułu nie odprowadzania należnych składek. Organ podał, że zgodnie z oświadczeniem skarżącego o stanie rodzinnym i majątkowym oraz o sytuacji materialnej z dnia [...] czerwca 2009 r. wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie, obecnie nie osiąga dochodów, a w utrzymaniu pomagają mu rodzice. Przeciętne miesięczne wydatki w gospodarstwie domowym strony wynoszą [...] zł (na żywność [...] zł; alimenty na córkę [...] zł, na spłatę odsetek od kredytu odnawialnego [...] zł). Od dnia [...] lipca 2009 r. prowadzona jest wobec skarżącego egzekucja przez Urząd Skarbowy [...]. W ocenie organu w niniejszej sprawie nie można stwierdzić nieściągalności zadłużenia, ponieważ wobec skarżącego nie prowadzono postępowania upadłościowego bądź likwidacyjnego. Przy tym wnioskodawca jest właścicielem samochodu osobowego marki [...], z którego egzekucji można uregulować część zobowiązań. Przy tym wobec skarżącego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne przez Naczelnika Urzędu Skarbowego [...]. Nadto skarżący nie osiąga żadnych dochodów, a w utrzymaniu pomagają mu rodzice. Od [...] października 2009 r., wnioskodawca jest zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Oceniając zgromadzony materiał dowodowy organ stwierdził, że w sprawie nie zachodzi przesłanka umorzenia należności z art. 28 ust. 3 punkt 1, 2, 3, 4, 4a , 5, 6 u.s.u.s. Jednakże wobec [...] zachodzą przesłanki określone w § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 rozporządzenia Ministra Pracy i polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r., w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. Nr 141, poz. 1365, dalej: rozporządzenie), gdyż skarżący przedłożył zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia wydane dla potrzeb zespołu ds. orzekania o niepełnosprawności. Z zaświadczenia tego wynika, że wnioskodawca wymaga opieki drugiej osoby ze względu na niemożność samodzielnej egzystencji. Organ stwierdził, że przepisy stanowiące podstawę umarzania należności wyposażyły ZUS w uznanie administracyjne, co wynika ze zwrotu "mogą być Sygn. akt II GSK 1315/10 umorzone". Zakres tego uznania jest określony ustawowo. Obejmuje zakres od odmowy umorzenia w całości do umorzenia w całości lub części. ZUS może, po zbadaniu sytuacji materialnej zobowiązanego, udzielić ulgi w postaci umorzenia. Nie ma jednak takiego obowiązku. Decyzja wydana na podstawie art. 28 u.s.u.s. jest podjęta w trybie "pełnego" uznania administracyjnego. Nawet ustalenie przez organ, iż istnieją przyczyny uzasadniające umorzenie zaległości, stanowiące konieczną przesłankę dla rozważenia możliwości umorzenia, nie zobowiązują organu do wydania decyzji zgodnej z żądaniem strony. Z uwagi na uznaniowy charakter decyzji w sprawie umorzenia należności z tytułu składek, będących należnościami publicznoprawnymi, ZUS zobligowany jest do szczególnej ostrożności w dysponowaniu nimi. ZUS ustalił także - na podstawie informacji z PUP - że skarżący nie stawiał się u pośrednika pracy w celu zapoznania się z aktualnymi ofertami pracy. Wskazuje to na niewykorzystywanie przez niego wszystkich możliwości poszukiwania zatrudnienia. Mimo braku dochodów skarżący spłaca odsetki od kredytu odnawialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalając skargę [...] na powyższa decyzję podzielił stanowisko organu, iż nie została spełniona przesłanka całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. WSA podniósł, że przy braku całkowitej nieściągalności, ustalanej według kryteriów wskazanych w art. 28 ust. 3 u.s.u.s., organ podejmujący decyzję na podstawie art. 28 ust. 2 tej ustawy pozbawiony jest natomiast w ogóle prawnej możliwości umorzenia należności z tytułu składek. Tak jest w przypadku skarżącego. Wykazał to organ na podstawie analizy sytuacji skarżącego, który wprawdzie nie jest zatrudniony, ale osiąga dochody powyżej ustawowego minimum socjalnego z pomocy finansowej udzielanej mu przez rodziców. Skarżący posiada także samochód osobowy. Kwota uzyskana z jego sprzedaży może choć w części pokryć zobowiązania skarżącego wobec ZUS. Także ewentualna niesprawność techniczna tego pojazdu nie może stanowić przeszkody w tym przedmiocie. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że art. 28 ust. 3a u.s.u.s. daje organowi możność uwzględnienia innych przesłanek umorzenia, ale wyłącznie wobec ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia. Skarżący należy do tej kategorii. Należności te mogą być zatem w uzasadnionych Sygn. akt II GSK 1315/10 przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności, na zasadach określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. Niesporne w sprawie jest, że sytuacja skarżącego wyczerpuje dyspozycję norm, zawartych w § 3 ust. 1 oraz 3 cyt. rozporządzenia, które mogą stanowić przesłankę wnioskowanego umorzenia zaległości skarżącego. Chodzi o sytuację, gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych (pkt 1), a także przewlekłą chorobę zobowiązanego, pozbawiającą go możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności (pkt 3). Sąd wskazał, że organ trafnie nie dopatrzył się wystąpienia w sytuacji skarżącego innych okoliczności, które pozwalałyby na dokonanie wnioskowanego umorzenia. Mimo wystąpienia wskazanych okoliczności organ nie umorzył jednak dochodzonej kwoty zaległości wobec ZUS. Organ skorzystał bowiem z przyznanej mu przez ustawę możliwości rozstrzygnięcia sprawy w trybie uznania administracyjnego. W ocenie WSA we Wrocławiu, w toku postępowania administracyjnego organy prawidłowo zgromadziły i poddały wszechstronnej ocenie cały materiał dowodowy sprawy. Zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne oraz posiada prawidłową podstawę prawną ze wskazaniem, jakimi przesłankami kierował się organ utrzymując w mocy decyzję odmawiającą dłużnikowi umorzenia należności z tytułu składek. Wydanie decyzji poprzedzone było postępowaniem zmierzającym do ustalenia aktualnej sytuacji skarżącego. Organ uwzględnił bowiem jego stan zdrowia, sytuację ekonomiczną oraz rodzinną. Organ trafnie przyjął, że stan zdrowia skarżącego może ulec poprawie, podkreślając, że skarżący nie ma orzeczenia określającego jego niepełnosprawność. Nie przesądza o tym opinia lekarska z dnia [...] stycznia 2010 r. Została ona bowiem sporządzona jako materiał w postępowaniu administracyjnym, toczącym się w tym przedmiocie. Organ trafnie stwierdził, że skarżący wprawdzie aktualnie nie osiąga dochodów z zarobków, ale ten stan może ulec zmianie, a ponadto skarżący korzysta z pomocy rzeczowej (mieszka u siostry) oraz finansowej (korzysta ze wsparcia pieniężnego rodziców) rodziny. Gdyby zatem skarżący osiągnął jakieś dochody z działalności zarobkowej, mógłby je przeznaczyć na spłatę zobowiązań wobec ZUS. [...] wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego Sygn. akt II GSK 1315/10 rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi - na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zarzucił naruszenie: art. 28 ust. 3a u.s.u.s.; oraz § 1 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia - poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż w tej sprawie przepisy ten nie mają zastosowania z uwagi na brak innych okoliczności które pozwalałyby na uznanie wnioskowanego umorzenia, pomimo iż przypadek skarżącego jest na tyle uzasadniony, że bez względu na stwierdzony przez organ brak całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek na ubezpieczanie społeczne, należności te powinny zostać umorzone; naruszenie przepisów postępowania - art. 7 k.p.a., skoro uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez uznanie, iż organ, którego skarga dotyczy wziął pod uwagę wszystkie podnoszone przez skarżącego okoliczności i zgromadzone w toku postępowania dowody oraz przyjęcie, iż organ władny był dać pierwszeństwo interesowi społecznemu. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nietrafna jest teza WSA, iż osiąga on dochody powyżej ustawowego minimum socjalnego z pomocy finansowej udzielanej mu przez rodziców. Dochód stanowi bowiem nadwyżkę sumy przychodów nad kosztami ich uzyskania. Niezasadnym jest więc kwalifikowanie ciągłego i pogłębiającego zadłużenia jako dochodu. Przy tym nie można pożyczki traktować jako przychodu. Przychodem nie jest w takim przypadku pożyczka, ale odsetki, które podatnik musiałby zapłacić, gdyby pożyczka była oprocentowana, a które zaoszczędził, gdyż pożyczka była nieoprocentowana. Brak możliwości umorzenia, a co za tym idzie konieczność, nawet ratalnej spłaty zobowiązań wobec ZUS, niewątpliwie skutkować będzie znacznym pogorszeniem sytuacji skarżącego w takim stopniu, iż ten nie będzie nie tylko mógł spełniać dotychczas realizowana wobec córki obowiązku alimentacyjnego (co znajduje odzwierciedlenie w dotychczas zgromadzonym materiale dowodowym) ale nawet nie będzie w stanie zapewnić sobie środków pozwalających mu na codzienną, samodzielną egzystencje. W ocenie skarżącego sposób kontroli materiału dowodowego w tej sprawie wskazuje na całkowitą dowolność oraz absolutyzację uznania administracyjnego jako Sygn. akt II GSK 1315/10 instytucji umożliwiającej organowi całkowitą i nie podlegającą żadnym rygorom swobodę w dokonywaniu rozstrzygnięć. ZUS w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na podstawach: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego przez błędna jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Według regulacji zawartej w art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadku ziszczenia się co najmniej jednej z przesłanek wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia podstaw kasacyjnych, co zgodnie z art. 176 p.p.s.a. oznacza nie tylko obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym jego zdaniem uchybił sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu ale również uzasadnienie ich naruszenia. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało. Ponadto, związanie Naczelnego Sąd Administracyjnego zarzutami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił Sąd pierwszej instancji, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a jeżeli zarzut dotyczy naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (np. wyrok SN z 11 stycznia 2001r., IV CKN 1594/00, Lex nr 53119). Kasacja nie odpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. W sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlega zarzut naruszenia przepisów postępowania. Dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd pierwszej instancji jest prawidłowy można przejść do kontroli jego subsumpcji pod zastosowany przepis prawa materialnego. Sygn. akt II GSK 1315/10 Strona wnosząca skargę kasacyjną podniosła zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., tj. przepisu postępowania administracyjnego. W uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w pełnym składzie z dnia 26 października 2009 r, sygn. akt I OPS 10/09 (ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 1), w której wyjaśniono, że "Przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na NSA stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 p.p.s.a. obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych". W uzasadnieniu wspomnianej uchwały Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że w przypadku niepełnego wskazania podstawy kasacyjnej, ograniczającego się do wskazania przepisów postępowania administracyjnego, nie ma przeszkód, by NSA po przeanalizowaniu uzasadnienia skargi kasacyjnej samodzielnie zidentyfikował zarzut naruszenia prawa przez WSA. Mając na uwadze ogólną moc wiążącą powołanej uchwały (art. 269 § 1 p.p.s.a.), Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę po przeprowadzeniu analizy uzasadnienia skargi kasacyjnej stwierdza, że nie jest możliwe zidentyfikowanie zarzutu naruszenia prawa w omawianym zakresie przez WSA. Z tej przyczyny zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. przez Sąd pierwszej instancji nie mógł być uwzględniony. Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie są one zasadne. Autor skargi kasacyjnej zarzucił naruszenie art. 28 ust. 3a u.s.u.s. oraz § 1 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne - poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie przepisy ten nie mają zastosowania z uwagi na brak innych okoliczności które pozwalałyby na uznanie wnioskowanego umorzenia, pomimo iż przypadek skarżącego jest na tyle uzasadniony, że bez względu na stwierdzony przez organ brak całkowitej nieściągalności należności z tytułu składek na ubezpieczanie społeczne, należności te powinny zostać umorzone. Sygn. akt II GSK 1315/10 Autor skargi kasacyjnej powołał prawidłowo jedynie pierwszy z wymienionych przepisów prawa materialnego, gdyż drugi z powołanych przepisów został wskazany nieprawidłowo. Przepis § 1 wymienionego rozporządzenia nie zawiera bowiem ani ustępów ani punktów i określa zakres przedmiotowy rozporządzenia, które określa szczegółowe zasady umarzania przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne ubezpieczonych będących równocześnie płatnikami tych składek. Problematykę umorzenia należności z tytułu składek reguluje art. 28 u.s.u.s. oraz rozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne. Należy przyznać rację Sądowi pierwszej instancji, że przepisy powyższe mają odpowiednie zastosowanie do umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne, co wynika z art. 32 u.s.u.s. Sąd pierwszej instancji, podobnie jak ZUS trafnie stwierdził, że w stosunku do skarżącego nie zachodzi brak całkowitej nieściągalności ustalanej według kryteriów z art. 28 ust. 1-3 u.s.u.s. Sąd pierwszej instancji słusznie podkreślił, że decyzja o umorzeniu należności z tytułu składek na ubezpieczenia ma niewątpliwie charakter uznaniowy. W takim wypadku organ ma prawo wyboru treści rozstrzygnięcia. Zaznaczyć przy tym należy, że wybór ten nie może być dowolny i musi wynikać z rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, sama możliwość umorzenia należności z tytułu składek na podstawie art. 28 ust. 3a ustawy u.s.u.s. w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 r. podyktowana jest interesem strony. Chodzi bowiem o należności ZUS, które są uzasadnione, wymagalne i ściągalne, a jednak z woli ustawodawcy wyjątkowo, z uwagi na szczególnie trudną sytuację życiową zobowiązanego i jego rodziny, ZUS może należności te umorzyć. We wskazanych aktach prawnych wymienione są precyzyjnie okoliczności, które uprawniają ZUS do podjęcia decyzji o umorzeniu należności z tytułu składek, czyli rezygnacji z dochodzenia omawianych należności. W tej sytuacji jest oczywiste, że przepisy u.s.u.s. i rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 r. muszą być interpretowane ściśle, bowiem chodzi o określenie granic wyjątku od zasady dochodzenia należnych składek. Z punktu widzenia zobowiązanego zawsze zasadne jest umorzenie jego zaległych należności składkowych, zaś z Sygn. akt II GSK 1315/10 składek. Z punktu widzenia zobowiązanego zawsze zasadne jest umorzenie jego zaległych należności składkowych, zaś z punktu widzenia interesów ZUS umarzanie należności składkowych jest zawsze niekorzystne. Właśnie dla uniknięcia dowolności przy rozwiązaniu tego problemu sformułowane zostały przepisy (art. 28 ust. 3a ustawy u.s.u.s. i § 3 rozporządzenia z dnia 31 lipca 2003 r.) określające przesłanki uwzględnienia interesów strony przed interesami ZUS. Przepisy te, wskazując przesłanki umorzenia należności, zakreślają ramy uznania administracyjnego, na podstawie którego działa ZUS. Sąd kontrolując decyzję w sprawie umorzenia należności z tytułu składek powinien rozważyć, czy w świetle ustaleń poczynionych w sprawie, zostały spełnione przesłanki określone w powołanych przepisach i w ten sposób ocenić merytoryczną zasadność podjętej decyzji. Odnosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, że organ poprzedził wydanie decyzji w sprawie prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem zmierzającym do ustalenia aktualnej sytuacji skarżącego. Organ uwzględnił bowiem jego stan zdrowia, sytuację ekonomiczną oraz rodzinną. Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, że skarżący wprawdzie nie jest zatrudniony, ale ten stan może ulec zmianie. Powiatowy Urząd Pracy we W. poinformował, że od dnia [...] października 2009 r. strona jest zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku oraz że nie odnotowano wizyt strony u pośrednika pracy w celu zapoznania się z aktualnymi ofertami pracy. Urząd Skarbowy [...] poinformował, że za 2007 r. strona złożyła zeznanie podatkowe, w którym wykazała dochód w wysokości [...] zł, a w zeznaniu podatkowym za 2008 r. wykazała stratę w wysokości [...] zł. Gdyby zatem skarżący osiągnął jakieś dochody z działalności zarobkowej, mógłby je przeznaczyć na spłatę zobowiązań wobec ZUS. Ponadto skarżący korzysta z pomocy rzeczowej (mieszka u siostry) oraz pomocy finansowej udzielanej mu przez rodziców. Skarżący posiada także samochód osobowy marki [...], z którego można wyegzekwować przynajmniej część zadłużenia. Sąd pierwszej instancji trafnie przyjął, że stan zdrowia skarżącego może ulec poprawie, podkreślając, że skarżący nie ma orzeczenia określającego jego niepełnosprawność. Nie przesądza o tym zaświadczenie lekarskie z dnia [...] stycznia 2010 r sporządzone przez lekarza dermatologa, z którego wynika, że skarżący wymaga opieki ze względu na niemożność samodzielnej egzystencji. Jednakże Sygn. akt II GSK 1315/10 należy podkreślić, że choroba skóry, która wywołuje świąd - jak stwierdził w zaświadczenie lekarz specjalista - w ocenie Sądu nie powoduje niemożności podjęcia pracy zarobkowej. Z uwagi na powyższe nie została spełniona ani jedna przesłanka z § 3 pkt 1-3 rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.