II SA/Rz 1005/11

SENTENCJA 5.12.2011 r. POSTANOWIENIE Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 5.12.2011 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku, B. C. i M. C., o zwolnienie od całości kosztów sądowych, w sprawie ze skargi wyżej wymienionych, na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, z dnia [...].08.2011 r., nr [...], wydaną w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, - postanawia – zwolnić skarżących od kosztów sądowych ponad wysokość 50 zł (słownie: pięćdziesiąt złotych). UZASADNIENIE M. C. i B. C. zwrócili się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (zwolnienie od opłat i wydatków sądowych). Wniosek ten złożono do sprawy o sygn. akt II SA/Rz 1005/11, dotyczącej skargi wyżej wymienionych na decyzję organów nadzoru budowlanego o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego. Sprawa zainicjowana przez wymienionych wyżej skarżących nie została zakończona przed WSA. Wniesienie skargi sądowoadministracyjnej na decyzję administracyjną dotyczącą nakazu rozbiórki obiektu budowlanego wiąże się z obowiązkiem solidarnego uiszczenia przez strony skarżące wpisu sądowego w wysokości 500 zł. Sytuacja majątkowa stron skarżących została dokładnie przedstawiona w treści urzędowego formularza PPF. Wynika z jego treści, że wnioskujący o prawo pomocy mają na swym utrzymaniu wielodzietną rodzinę. W skład gospodarstwa domowego wchodzi oprócz skarżących trójka niepracujących dzieci. Rodzina C. zamieszkuje w mieszkaniu o pow. 48 m². Dysponuje pojazdem samochodowym marki Śkoda Felicia. Podstawą utrzymania członków gospodarstwa jest kwota 3600 zł. Na członka rodziny przypada kwota 530 zł netto. W uzasadnieniu wniosku podkreślono, że całe dochody rodziny zostają przeznaczone na bieżące życie. Stwierdzono, co następuje: Na wstępie należy ustalić zakres przedmiotowy żądania skarżących. Nie ulega wątpliwości, że wniosek stron dotyczy wyłącznie zwolnienia od kosztów sądowych. Ze względu na tak zakreślone granice żądania, strony powinny udowodnić, że poniesienie kosztów sądowych w postaci opłat sądowych i wydatków sądowych, spowoduje znaczne obniżenie warunków egzystencji. Według treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 152, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej P.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym jest możliwe, jeżeli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku na poziomie utrzymania koniecznego. W aktualnej sytuacji procesowej, w jakiej znajdują się wnioskujący o prawo pomocy, koszty sądowe obejmują wpis sądowy w wysokości 500 zł. Opisana w wniosku PPF sytuacja majątkowa i rodzinna stron, ponad wszelką wątpliwość udowodnia brak większych możliwości pokrycia wiążących się z procesem sądowym kosztów. B. C. i M. C. nie posiadają zasobów majątkowych, które dawałyby szanse na uiszczenie pełnej kwoty wpisu sądowego jak i pozostałych ciężarów finansowych (opłat i wydatków sądowych) prowadzonej sprawy. Skarżący mają na utrzymaniu trójkę niepracujących dzieci, co niewątpliwe znacząco obciążą budżet rodziny. Ze względu na uzyskiwanie stałych dochodów oraz posiadanie lokalu mieszkalnego, można od skarżących wymagać uiszczenia wyłącznie kwoty 50 zł. Pozostałe koszty sądowe powinny zostać zniesione w celu utrzymania stanu bieżącej egzystencji rodziny C. Niniejsze postanowienie oznacza, że oprócz kwoty wpisu sądowego w wysokości 50 zł, strony nie poniosą w przyszłości jakikolwiek innych ciężarów finansowych w ramach rozpoznawania sprawy o sygn. II SA/Rz 1005/11. Z przedstawionych powodów orzeczono o przyznaniu prawa pomocy w części poprzez zastosowanie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a.