VII SA/Wa 761/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. D. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym budynku gospodarczego postanawia: przywrócić K. D. termin do uzupełnienia braków formalnych skargi. UZASADNIENIE W dniu 4 kwietnia 2007 r. K. D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2007 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...], nakazującą A. G. usunięcie stwierdzonej nieprawidłowości w stanie technicznym (brak orynnowania) budynku gospodarczego kuchni letniej, zlokalizowanego w W. nr [...], gm. L. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 maja 2007 r., wezwano skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi - przez nadesłanie dwóch odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. Wezwanie doręczono skarżącej w dniu 22 maja 2007 r., jednak skarżąca nie nadesłała wymaganych odpisów skargi. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 20 czerwca 2007 r. przyznano skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Pismem z dnia 1 sierpnia 2007 r. Okręgowa Rada Adwokacka w W. poinformowała o wyznaczeniu adwokata P. D. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej. Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę K. D. z uwagi na nienadesłanie wymaganych odpisów skargi, co stanowi uchybienie formalne, uniemożliwiające nadanie biegu sprawie i jej merytoryczne rozpoznanie. Odpis postanowienia z uzasadnieniem doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 29 sierpnia 2007 r. W dniu 5 września 2007 r. pełnomocnik skarżącej adwokat P. D. wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi argumentując, iż o wezwaniu skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi dowiedział się w dniu 29 sierpnia 2007 r., kiedy zapoznawał się z aktami sprawy. Wskazał, że skarżąca nie dochowała terminu do uzupełnienia braków formalnych nie ze swojej winy, ze względu na szczególną sytuację, w jakiej się znajduje, wynikającą z nieporadności życiowej. Podniósł, iż strona korzystająca z prawa pomocy przez ustanowienie pełnomocnika z urzędu oraz zwolnienie od kosztów sądowych jest do tego zmuszona zarówno swoją sytuacją materialną, jak i stanem świadomości oraz brakiem kwalifikacji lub rozeznania dla skutecznego reprezentowania swoich praw. Z uwagi na niedopełnienie przez wnoszącego o przywrócenie terminu niedokonanej w terminie czynności procesowej, zgodnie z zarządzeniem z dnia 25 września 2007 r., wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych wniosku przez nadesłanie dwóch egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych. Brakujące odpisy skargi zostały nadesłane w dniu 13 października 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Do rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu Sąd przystępuje dopiero wówczas, gdy strona dopełniła wszystkich wymogów formalnych, od których jest uzależnione nadanie właściwego biegu czynności, której strona nie dokonała w terminie, a jedyną przeszkodą jest uchybienie terminu (postanowienie NSA z dnia 15 grudnia 2005 r. sygn. akt I FZ 648/2005). We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu. Brak winy po stronie podmiotu dokonującego czynności procesowej stanowi konieczną, a jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego dbającego o swoje interesy (postanowienie NSA z dnia 24 marca 2004 r., FZ 13/04, niepubl.) Przywrócenia terminu może domagać się strona, która przyznaje, iż nie dokonała czynności w terminie i jest w stanie uprawdopodobnić, że stało się tak bez jej winy, ze względu na wystąpienie okoliczności od niej niezależnych, którym pomimo dołożenia należytej staranności nie była w stanie przeciwdziałać (postanowienie NSA z dnia 25 maja 2004 r., FZ 63/04, niepubl.). Uwzględniając powyższe, należy stwierdzić, że argumentacja przedstawiona przez pełnomocnika skarżącej w zakresie niezawinionego uchybienia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi jest zasadna. Ustanowienie pełnomocnika z urzędu nastąpiło bowiem już po wezwaniu skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi, przez co nie miała ona na tym etapie postępowania możliwości skorzystania z pomocy prawnej w celu ochrony swoich interesów. Z tych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji postanowienia.