III SA/Wr 59/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Moskała, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankowska - Szostak (sprawozdawca), Sędzia WSA Katarzyna Borońska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi G.K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi G. K. (skarżąca, strona, odwołująca się, zobowiązana) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (DIAS, Dyrektor IAS, organ II instancji) z [...]r. numer [...]utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (organ I instancji, Dyrektor ZUS, organ egzekucyjny) w W. z dnia [...] r. nr [...], stwierdzające niedopuszczalność zarzutu w części dotyczącej nieistnienia egzekwowanego obowiązku na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 dalej u.p.e.a.) oraz nie uznającego pozostałych zarzutów wniesionych na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...]r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. Inspektorat w S. skierował na drogę postępowania egzekucyjnego należności z tytułu składek, w związku z decyzją tego organu z dnia [...] r. (nr [...]), w której określone zostało zadłużenie strony z tytułu składek na ubezpieczcie zdrowotne za okres [...] i [...]. Wydanie takiej decyzji było konieczne z uwagi na niedopełnienie obowiązku opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne. Decyzja ta została odebrana osobiście dnia [...]r., a następnie uzyskała prawomocność z dniem [...]r., po przeprowadzonym postępowaniu odwoławczym przed Sądem Apelacyjnym we W. III Wydział [...] - sygn. akt [...]. Wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym, tj.: Dyrektor Oddziału ZUS w W. wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...], [...] z dnia [...]r., tytuły obejmują zadłużenie z tytułu nieopłaconych składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od [...] i [...]. Dnia [...]r. Dyrektor Oddziału ZUS w W. dokonał zajęcia rachunku bankowego w Banku Spółdzielczym w J. Oddział w S. nr [...]. Zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisami tytułów wykonawczych zostały odebrane [...]r. przez męża zobowiązanej S. K. Dnia [...] r. wpłynęły zarzuty zobowiązanej w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów o numerach od [...] do [...]. Zarzuty zostały sformułowane przez pełnomocnika zobowiązanej S. K. i odnosiły się do: "1. nieistnienia obowiązku, ponieważ G. K. jest zwolniona z obowiązku podlegania ubezpieczeniom społecznym na mocy art. 9 ust. 5 ustawy systemowej stanowiącym, iż ubezpieczeniom społecznym podlega się jedynie dobrowolnie na podstawie złożonego wniosku. W zakresie dobrowolności ubezpieczenia społecznego G. K. od dnia [...]r. ([...] lat) nie składała takiego wniosku, a zatem od tego dnia nie podlega również ubezpieczeniu zdrowotnemu, 2. błędu co do osoby zobowiązanej, gdyż G.K. nie jest stroną tego postępowania administracyjnego, bowiem powyższego wniosku nigdy nie składała, a czynności ZUS Inspektorat w S. mają znamiona czynu zabronionego polegającego na obciążeniu i zabranie z jej konta bankowego pieniędzy bez podstawy prawnej obowiązku, 3. braku uprzedniego doręczenia upomnienia, błędnej treści tytułów wykonawczych podanej w części E poz. 9 wskazującej brak doręczenia upomnienia i powołania przepisu § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30.10.2014 r. Właściwe stosowanie tego przepisu ma zastosowanie tylko w przypadku wcześniejszego doręczenia stronie przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego w administracji wezwania do zapłaty, a ta czynność nie została przez wierzyciela wykonana w związku z czym tytuły nie spełniają treści zawartej w art. 27 § 1 pkt 12 u.p.e.a. poprzez błędne powołanie się na rozporządzenie Ministra Finansów na skutek nie doręczenia wezwania do zapłaty, 4. niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 7, dotyczący braku podpisu z podaniem pełnego imienia i nazwiska osoby działającej w imieniu Prezesa ZUS, a złożona parafka nie wypełnia ww. normy, 5. prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, tzn. prowadzenie egzekucji przez Dyrektora Oddziału ZUS w W., podczas gdy właściwym organem w sprawie jest Naczelnik Urzędu Skarbowego w S., 6. określenia obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia, wskutek wskazania w tytułach wykonawczych w polu E poz. 3, iż podstawą prawna obowiązku jest orzeczenie [...] z dnia [...]r. (poz. 5). Orzeczenie jest zawsze sądowe, a decyzja wierzyciela z dnia [...]r. wydana bez podstawy prawnej i podpisana nie w imieniu Prezesa ZUS miała znak sprawy [...]nie jest i nigdy nie będzie orzeczeniem. Oznacza to że tytułu wykonawcze wydano w innej sprawie, 7. braku wymagalności zobowiązania z uwagi na przekroczenie terminu, o którym stanowi art. 154 § 4 u.p.e.a. w zw. z § 6 6 art., 154 u.p.e.a., na skutek przekroczenia 2-miesięcznego terminu do przekształcenia się zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne." Postanowieniem z [...] r. na podstawie art. 34 § 4 w związku z art. 33 § 1 oraz art. 18 u.p.e.a. a także art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 259 dalej k.p.a.), Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W., działając jako organ egzekucyjny, po pierwsze stwierdził niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu w części dotyczącej nieistnienia obowiązku egzekwowanego na podstawie art. 33 § 1 pkt , po drugie nie uwzględnił pozostałych zarzutów zgłoszonych w piśmie z [...]r. Pismem z [...] r. zostało wniesione w termie zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego z [...] r. W uzasadnieniu zażalenia strona podtrzymała dotychczasowe argumenty i wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Po rozpatrzeniu zażalenia strony, organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...]r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołał się na treść przepisów art. 33 § 1 pkt 1-10, art. 34 § 1 i § 1a oraz § 4, art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wyjaśnił, że rozpatrując zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, badał prawidłowość zachowania procedury określonej w art. 34 u.p.e.a. W ocenie Dyrektora Izby działanie organu egzekucyjnego dotyczące trybu rozpoznania zarzutów było prawidłowe. Dyrektor Izby odnosząc się do sprawy wyjaśnił, że w kwestii zarzutu braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa wart. 15 § 1 u.p.e.a., przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego obejmującego należności określone w decyzji nie ma obowiązku kierowania dodatkowego upomnienia wzywającego do zapłaty. DIAS podkreślił, że wezwanie takie stanowi sama decyzja, a w jej pouczeniu zawarta jest informacja ostrzegająca o możliwości skierowania zaległych kwot na drogę postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do zarzutu nieistnienia obowiązku, w związku z niezaznaczeniem na tytule wykonawczym w części E pkt 3 poz. 1, a zaznaczeniem w pkt 3 poz. 1 - orzeczenie zamiast decyzji pomimo, że orzeczenie jest zawsze sądowe, Dyrektor Izby wyjaśnił, że termin orzeczenie należy tu rozumieć szerzej, zatem nie tylko w znaczeniu orzeczeń sądowych, ale i decyzji administracyjnych. Dyrektor IAS przypomniał, że zaległości z tytułu składek na ubezpieczenie zdrowotne za okres od [...] i [...], zostały prawomocnie przesądzone wyrokiem Sądu Apelacyjnego we W. - sygn. akt [...] i nie podlegają ponownemu rozstrzygnięciu. DIAS nie stwierdził również, by zachodził w sprawie błąd co do osoby zobowiązanego, zarzut ten zdaniem organu II instancji ma prowadzić do kwestionowania w ogóle zasadności nałożenia na zobowiązaną obowiązku i ma na celu ponownego zbadania zasadności jego nałożenia, co w postępowaniu egzekucyjnym nie jest możliwe. Organ II instancji nie uznał również za uzasadniony zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia, gdyż, jego zdaniem, w prawidłowy sposób obowiązek wynikający z decyzji określającej z dnia [...] r. został odzwierciedlony w tytułach wykonawczych. Zdaniem Dyrektora IAS nie zachodziła również w niniejszej sprawie okoliczność braku wymagalności obowiązku z uwagi na przekroczenie 2 miesięcznego terminu do przekształcenia się zajęcie zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne, bowiem w sprawie nie toczyło się postępowanie zabezpieczające. Organ odwoławczy nie uznał również zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art. 33 § 1 pkt 9 u.p.e.a.) i wskazał, że zgodnie z art. 19 k.p.a. (stosowanym w związku z odesłaniem zawartym w art. 18 u.p.e.a.) organy egzekucyjne są obowiązane przestrzegać swojej właściwości rzeczowej i miejscowej z urzędu w każdym stadium postępowania egzekucyjnego. Organ powołał się na treść art. 19 § 4 u.p.e.a. oraz pkt 37 rozporządzenia Ministra Finansów z 2 września 2016 r. i wyjaśnił, że miejscowość, na terenie której zamieszkuje zobowiązana, posiadającej status gminy o nazwie S., jest przyporządkowana miejscowo do właściwości Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. Dyrektor IAS zaznaczył, że zarzut niespełnienia wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. również należało uznać za niezasadny. W ocenie organu nadzoru, tytuł wykonawczy został wypełniony prawidłowo, zawierał wszystkie konieczne elementy oraz dane dotyczące osoby zobowiązanego, dochodzonego obowiązku, oznaczenia wierzyciela i organu egzekucyjnego. Organ wskazał również, że zarzut braku pełnego podpisu imieniem i nazwiskiem osoby upoważnionej nie jest zasadny. DIAS odniósł się również do wniosku zobowiązanej o umorzenia postępowania egzekucyjnego i wyjaśnił, że w niniejszym postępowaniu zarzutowym, zgodnie z art. 34 § 4 u.p.e.a., organ wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. W przypadku niniejszym organ nie uznał zarzutów strony za uzasadnione, zatem umorzenie postępowania egzekucyjnego jest niemożliwe. W skardze do tutejszego Sądu strona ponownie zarzuciła, że orzeczenia sądowe Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] r., sygn. akt [...] oraz Sądu Apelacyjnego we W. z dnia [...] r., sygn. akt [...] wydane w sprawie odwołania od decyzji ZUS Inspektorat w S. z dnia [...]r. znak [...], nie mają podpisanej sentencji przez skład orzekający, co oznacza, że orzeczenia tego nie ma w obrocie prawnym i nie rodzi ono skutków prawnych i obowiązków dla zobowiązanej w zakresie egzekucji sądowej i egzekucji administracyjnej. Następnie mając na względzie art. 11 p.p.s.a. pełnomocnik twierdzi, że uzupełnienie postępowania egzekucyjnego w administracji materiałem z postępowań z zastosowaniem przepisów k.p.c. jest niedopuszczalne ze względu na brak związania sądu administracyjnego ustaleniami istniejącymi w prawomocnych wyrokach sądów powszechnych. Ponadto zdaniem strony skarżącej wierzyciel w tytułach wykonawczych błędnie nazywa orzeczeniem decyzję [...] z dnia [...] r. Skarżąca stwierdza, iż art. 11 p.p.s.a ma zastosowanie wprost do art. 34 § la u.p.e.a. ponieważ nie wiąże organu egzekucyjnego, organu odwoławczego i sądu administracyjnego w przedmiocie ustaleń sądu powszechnego w zakresie zgłoszonego zarzutu, co skutkuje brakiem możliwości wydania przez wierzyciela postanowienia o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Ponadto zdaniem skarżącej organ odwoławczy powinien z urzędu dostrzec uchybienia organu wierzycielskiego sporządzającego tytuły wykonawcze o nie zastosowaniu się do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów tytułów wykonawczych stosowanych w egzekucji administracyjnej zawartych w Załączniku Nr 1- Objaśnienia dotyczące sporządzania tytułu wykonawczego (TW-1) i do obowiązkowego wypełnienia pozycji w sposób wskazany w tym załączniku. Uchybienie organu polega na innym zaznaczeniu właściwych kwadratów znakami nie będącymi "X". Skutkuje to nieważnością tego dokumentu urzędowego. Strona podkreśliła również, że błędne jest twierdzenie organu odwoławczego, że decyzja jest tożsama z upomnieniem i że zastępuje upomnienie. Ponadto w opinii skarżącej osoba działająca w imieniu wierzyciela: Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat w S. wnosząca o wszczęcie egzekucji administracyjnej może podpisać się tylko parafką. Jest to chybione stwierdzenie, bowiem osoba działająca w imieniu wierzyciela będącego państwową jednostką organizacyjną posiadającą osobowość prawną w osobie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych działa zawsze z upoważnienia Prezesa ZUS i w jego imieniu. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz o umorzenie postępowania egzekucyjnego jako bezprzedmiotowego z powodu braku podlegania obowiązkowi opłacania składek na ubezpieczenie zdrowotne wskutek nie złożenia przez zobowiązaną wniosku w myśl art. 7 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych po osiągnięciu wieku emerytalnego w dniu [...]r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem skargi jest postanowienie uznające za niezasadne zarzuty zgłoszone przez stronę na postępowanie egzekucyjne na podstawie art. 33 § 1 pkt 2, 3, 4, 7, 9, 10 u.p.e.a. oraz stwierdzające niedopuszczalność zarzutu w części dotyczącej nieistnienia obowiązku (art.33 § 1 pkt 1u.p.e.a.). Sąd przypomina, że skarżąca podnosiła zarzuty względem toczącego się wobec niej postępowania egzekucyjnego, które odnosiły się do: nieistnienie obowiązku (art.33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.), błąd co do osoby zobowiązanego (art.33 § 1 pkt 4 u.p.e.a.), brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia (art.33 § 1 pkt 7 u.p.e.), niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów (art.33 § 1 pkt 10 u.p.e.), prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny (art.33 § 1 pkt 9 u.p.e.), określenie obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia (art.33 § 1 pkt 3 u.p.e.), brak wymagalności zobowiązania (art.33 § 1 pkt 2 u.p.e.). Sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia nie stwierdził naruszenia przepisów prawa w stopniu skutkującym koniecznością jego uchylenia. Sąd stwierdził, że organy w sposób prawidłowy odniosły się do zarzutów podniesionych przez skarżącą w prawidłowy i wyczerpujący sposób wyjaśniły stronie powody ich nieuwzględnienia. Sąd zgadza się z motywami zaskarżonych decyzji. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są instytucją procesową, która ma na celu ochronę zobowiązanego w sytuacji, gdy postępowanie to narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna. Możliwość zastosowania tego środka jest jednak uzależniona od spełnienia określonych przesłanek, a mianowicie prawo wniesienia zarzutów może zostać zrealizowane tylko w ściśle określonym terminie, a ponadto w oparciu o przesłanki zawarte w ustawie. Termin na złożenie zarzutu wynosi 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. W przedmiotowej sprawie odpisy tytułów wykonawczych zostały doręczone [...]r. Zarzuty złożone [...]r. Należy zatem uznać, że zostały one złożone z zachowaniem wyznaczonego terminu. Stosownie do art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie m.in. art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Sąd stwierdził, że w sprawie zasadnie wskazał DIAS, że w sytuacji gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym (a tak jest w niniejszym przypadku) nie wydaje się odrębnych postanowień w sprawie stanowiska wierzyciela (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z dnia 25 czerwca 2007 r. sygn. akt I FPS 4/06 (dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl.orzeczenia). Sąd opierając się na dołączonych do sprawy aktach administracyjnych zgodził się z ustaleniami poczynionymi przez organy egzekucyjne, że decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W., Inspektoratu w S. z [...] r. (k. 3 akt adm.) określono wysokość zadłużenia G. K. jako płatnika składek. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że jeżeli zobowiązanie z niej wynikające nie zostanie uregulowane dobrowolnie w terminie miesiąca od daty doręczenia tego orzeczenia ZUS na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266) zobowiązany będzie do przymusowego ściągnięcia tego długu na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (k. 2 akt adm.). Decyzja została odebrana [...]r. przez pełnoletniego domownika skarżącej (k. 4 akt adm.). Wyrokiem z [...]r., sygn. akt [...], Sąd Okręgowy Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w S. oddalił odwołanie zobowiązanej (k.44 akt adm.). Następnie wyrokiem z [...]r. na skutek wniesionej apelacji od wyroku Sądu Okręgowego w S., Sąd Apelacyjny we W. III Wydział [...] w punkcie pierwszym zmienił zaskarżony wyrok i poprzedzającą go decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w W. z [...] r. w zakresie braku obowiązku opłacania składki na ubezpieczenie zdrowotne jedynie za [...]r. oraz odsetek od tej składki, a w punkcie drugim oddalił dalej idącą apelację (k. 56 akt adm.). Z powyższych faktów prawidłowo organy wywiodły, że zaległość za okres od [...]r. do [...]r. i [...]r. jest wymagalna. Na podstawie ww. decyzji zostały wystawione tytuły wykonawcze nr [...], [...], [...] i [...] (k. 7-16 akt adm.), W świetle wyżej przedstawionego stanu faktycznego DIAS prawidłowo stwierdził, że zarzut nieistnienia obowiązku, zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt. 1 u.p.e.a., został podniesiony w odrębnym postępowaniu odwoławczym o czym stanowi ww. wyrok Sądu Apelacyjnego we W. III Wydział [...] z [...] r., sygn. akt [...]. W konsekwencji, celem uniknięcia dwutorowości badania tych samych przesłanek w odrębnych postępowaniach, organ II instancji słusznie stwierdził niedopuszczalność zgłoszonego zarzutu w części dotyczącej nieistnienia obowiązku egzekwowanego. Uczynił to, prawidłowo powołując się na treść art. 34 §1a u.p.e.a., w myśl którego jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu." Zdaniem Sądu w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym prawidłowo ustalono jako osobę zobowiązana skarżącą. Przypomnienia wymaga, że decyzja z [...] r. ([...]) Zakładu Ubezpieczeń Społecznych określająca wysokość zadłużenia skarżącej, prawidłowo podaje imię, nazwisko skarżącej oraz jej NIP, REGON i PESEL, te same dane zostały właściwie umieszczone w tytułach wykonawczych, które zostały wystawione na podstawie ww. decyzji. Organy egzekucyjne odnosząc się do zarzutu skarżącej braku uprzedniego doręczenia upomnienia konsekwentnie i prawidłowo wyjaśniły skarżącej, że zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Prawidło wskazały jako przepisy szczególne, regulacje zawarte w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 131), w których zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia Egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu. W rozpoznawanej sprawie wysokość należności została ustalona na podstawie decyzji ZUS z [...] r. wydanej w oparciu o art. 83 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Opierając się na aktach administracyjnych podkreślić należy, że decyzja z [...] r. została odebrana przez pełnoletniego domownika [...]r. Natomiast w sytuacji wydania i doręczenia decyzji określającej wysokość należności, dla wszczęcia egzekucji nie jest wymagane przesłanie upomnienia. Sąd stwierdza ponadto, że o treści § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 ZUS poinformował skarżącą w ostatnim akapicie uzasadnienia decyzji (k. 2 akt adm.). Sąd zgadza się również ze stanowiskiem Dyrektora IAS, że zarzut braku pełnego podpisu osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela oraz stwierdzenia, że tytuły wykonawcze zawierają złą podstawę prawną tym samym nie spełniają wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 7 i 3 u.p.e.a. nie mógł znaleźć akceptacji organów egzekucyjnych. W ocenie Sądu właściwie organ II instancji stwierdził, że tytuły wykonawcze został wypełniony prawidłowo, zawierały wszystkie konieczne elementy oraz dane dotyczące osoby zobowiązanego, dochodzonego obowiązku, oznaczenia wierzyciela i organu egzekucyjnego. Sąd stwierdził, że w tytułach wykonawczych wskazane jest imię, nazwisko, stanowisko służbowe wraz z podpisem osoby upoważnionej do działania w imieniu wierzyciela, natomiast parafka zamiast pełnego podpisu nie stanowi podstawy do stwierdzenia, że tytuł nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 pkt 7 wobec ujawnionego pełnego imienia i nazwiska na pieczątkach stanowiących tło popisu własnoręcznego. Wskazać również należy, że decyzja stanowiąca podstawę wystawionych tytułów wykonawczych została w nich prawidłowo określona. Nie stanowi również podstawy nieważności tytułów wykonawczych zaznaczenia właściwych kwadratów znakami nie będącymi "X". Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącą kwestii prawidłowego podpisana wyroków Sądu Okręgowego w S. z dnia [...] r., sygn. akt [...] oraz Sądu Apelacyjnego we W. z dnia [...] r., sygn. akt [...] Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podkreśla, że organy egzekucyjne prowadzące egzekucję długu skarżącej nie są władne do weryfikacji tych orzeczeń. Sąd wskazuje jednak, że skarżąca dysponuje odpisami wskazanych wyroków, natomiast podpisy Sędziów orzekających znajdują się na oryginałach tych rozstrzygnięć. Odnosząc się do kolejnego zarzutu prowadzenia egzekucji przez niewłaściwy organ, Sąd po raz kolejny stwierdza, że postępowanie prowadzone jest w sposób prawidłowy. Ustosunkowując się do wskazanego zarzutu DIAS słusznie wskazał art. 19 § 4 u.p.e.a. zgodnie, z którym "Dyrektor oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyznaczony przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych jest organem egzekucyjnym uprawnionym do stosowania egzekucji z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z ubezpieczenia społecznego, z renty socjalnej, z wierzytelności pieniężnych oraz z rachunków bankowych, w egzekucji administracyjnej należności pieniężnych z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i należności pochodnych od składek oraz nienależnie pobranych świadczeń z ubezpieczenia społecznego lub innych świadczeń wypłacanych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, które nie mogą być potrącane z bieżących świadczeń." oraz pkt. 37 rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 2 września 2016 r. w sprawie siedzib i właściwości rzeczowej i miejscowej dyrektorów oddziałów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyznaczonych do działania jako organy egzekucyjne (Dz. U z 2016 r. poz. 1411), który określa właściwość miejscową dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W., wskazuje że status gminy o nazwie S. (miejscowości, w której mieszka skarżąca), jest przyporządkowana miejscowo do właściwości Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w W. Podobnie podniesiony przez skarżącą zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia został prawidłowo oceniony przez organy egzekucyjne. DIAS prawidłowo przyjął, że tytuły wykonawcze zostały wystawione na podstawie decyzji z [...] r. nr [...], która określa wysokość zadłużenia na ubezpieczenia zdrowotne za okres od [...]r do [...]r. Tytuły wykonawcze nie obejmują należności za okres [...]r., ponieważ wyrokiem Sądu Apelacyjnego we W. skarżąca została zwolniona z obowiązku jej opłacenia. Nie jest to jednak podstawą do stwierdzenia rozbieżności pomiędzy tytułami wykonawczymi, a decyzją stanowiącą podstawę ich wystawienia. Ocena zarzutu podniesionego przez skarżącą braku wymagalności zobowiązania wobec przekroczenia dwumiesięcznego terminu do przekształcenia się zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne została dokonana prawidłowo wobec stwierdzenia Dyrektora ZUS, ze nie dokonał w majątku skarżącej żadnego zajęcia zabezpieczającego. Odnosząc się do zarzutów skargi przypomnieć należy, że kwestionowanie merytorycznej zasadności ostatecznej decyzji administracyjnej na etapie postępowania egzekucyjnego nie może odnieść skutku. Jak wskazuje art. 29 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji, nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Jeżeli zatem decyzja stała się ostateczna, jej wykonanie nie zostało wstrzymane, to obowiązkiem organu egzekucyjnego było wszczęcie i prowadzenie postępowania egzekucyjnego. W tym stanie rzeczy Sąd nie podzielił zarzutów skargi dotyczących niezweryfikowania przez organ dopuszczalności egzekucji ze względu na nieistnienie obowiązku. Nie budzi wątpliwości Sądu, że skoro podstawę do wystawienia tytułów wykonawczych i w konsekwencji do przystąpienia z urzędu do egzekucji administracyjnej stanowiła decyzja administracyjna, w której ustalono wobec skarżącej jako płatnika składek, wysokość należności z tytułu składek to egzekucja tego obowiązku znajduje pełne oparcie w obowiązujących przepisach. Oczywistym jest, że użycie określenia orzeczenie w stosunku do decyzji administracyjnej jest w pełni poprawne. W konsekwencji w tej sprawie nie zaistniały przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Z uwagi na powyższe Sąd stwierdza, że podniesione w skardze zarzuty są nieuzasadnione. Stwierdzić należy, że kontrolowane postanowienia nie naruszają prawa w sposób mający lub mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Organy prawidłowo dokonały analizy podnoszonych przez skarżącą okoliczności, a postępowanie przeprowadziły zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami k.p.a., analizując okoliczności, na które powoływała się skarżąca oraz te, które powinny rozważyć z urzędu. W sprawie nie stwierdzono takiego naruszenia przepisów, które powodowałoby konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia, w związku z czym skargę oddalono na podstawie przepisu art. 151 p.p.s.a.