Art. 8. 1. Osobie, wobec której stwierdzono nieważność orzeczenia, przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, wynikłe z wydania takiego orzeczenia. W razie śmierci tej osoby, uprawnienie to przechodzi na małżonka, dzieci i rodziców. 2. Żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia należy zgłosić odpowiednio w sądzie wojewódzkim

Art. 22. Wymierzając karę ograniczenia wolności, organ orzekający może zobowiązać ukaranego: 1) do naprawienia w całości albo w części szkody wyrządzonej wykroczeniem; 2) do przeproszenia pokrzywdzonego.

Art. 75. 1. Przed wydaniem decyzji dowódca jednostki wojskowej powinien dążyć do zawarcia z poszkodowanym ugody określającej wielkość szkody i sposób jej naprawienia. 2. Naprawienie szkody może nastąpić przez przywrócenie stanu poprzedniego lub zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej.

Art. 445. § 1. W wypadkach przewidzianych w artykule poprzedzającym sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. § 2. Przepis powyższy stosuje się również w wypadku pozbawienia wolności oraz w wypadku, gdy kobietę skłoniono za pomocą podstępu, gwałtu lub nadużycia stosunku zależności do poddania się czynowi nierządnemu. § 3

Art. 8. 1. Osobie, wobec której stwierdzono nieważność orzeczenia albo wydano decyzję o internowaniu w związku z wprowadzeniem w dniu 13 grudnia 1981 r. w Polsce stanu wojennego, przysługuje od Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę wynikłe z wydania lub wykonania orzeczenia albo decyzji. W razie śmierci tej osoby uprawnienie to przechodzi

Art. 1. 1. Ustawa określa zasady zadośćuczynienia członkom rodzin osób, które na skutek działań wojska, milicji i innych organów aparatu bezpieczeństwa poniosły śmierć w związku z wystąpieniami wolnościowymi na rzecz odzyskania przez Państwo Polskie suwerenności, niepodległości oraz respektowania praw człowieka i obywatela w czerwcu 1956 r. w Poznaniu, w październiku 1957 r. w Warszawie,

Art. 6. Stwierdzając nieważność orzeczenia, sąd poucza osoby uprawnione o przysługujących im uprawnieniach do żądania odszkodowania za poniesioną szkodę i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Art. 415. Kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.

Zadośćuczynieni ma mieć przede wszystkim charakter kompensacyjny, wobec czego jego wysokość nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać ekonomicznie odczuwalną wartość. Jednocześnie nie może być nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy.

Odnosząc się do prewencyjnej i represyjnej funkcji zadośćuczynienia nie mogło ujść uwadze Sądu Okręgowego, że w toku postępowania pozwany konsekwentnie kwestionował fakt popełnienia przestępstwa, twierdził że zostały wobec niego sformułowane fałszywe oskarżenia inspirowane przez matkę powódki, z którą pozostaje w konflikcie. Pozwany nie wykazał zatem skruchy, nie przeprosił powódki, co mogłoby sta

przesłanki przyznania zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych

O rozmiarze należnego zadośćuczynienia decyduje stopień cierpień fizycznych i psychicznych poszkodowanego.

Jeżeli pokrzywdzony wybaczył oskarżonej, to zasadne jest zastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary.

Orzekając o zadośćuczynieniu należy mieć zatem na uwadze całokształt okoliczności, a w przypadku śmierci osoby bliskiej najistotniejsze są relacje pomiędzy tą osobą a osobami dochodzącymi zadośćuczynienia, oraz skutki jakie wywołał zgon osoby bliskiej. W sprawie niniejszej bezsporne pozostawało, że powodów z ojcem nie odpowiadał ideałowi, a poszkodowany nie wypełnił swojej roli w sposób prawidłowy

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt VIII Ko 191/22 </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 18 stycznia 2024 roku</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy w Warszawie w VIII Wydziale Karnym w składzie:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: sędzia SO Maciej Gruszczyński</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: sekretarz sądowy Dalia Przepł

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt III Ca 2446/22</strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 28 lipca 2022 roku Sąd Rejonowy w Łowiczu w sprawie o zapłatę z powództwa <span class="anon-block">M. P.</span> przeciwko Skarbowi Państwa – Zakładowi Karnemu w <span class="anon-block">Ł.</span>:</p> <p>1. zasądził od pozwanego Skarbu Państwa Zakładu Karnego w <span class="anon-block">Ł.</sp