II SA/Wa 2676/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2020 r. sprawy ze skargi T.Z. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiotem skargi jest rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji (dalej: "KGP", "organ odwoławczy") z dnia [...] września 2019 r. nr [...], utrzymujący w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej: "k.p.a.", rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej: "KWP", "organ I instancji") z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w sprawie zwolnienia sierż. szt. T. Z. (dalej: "strona", "skarżący") ze służby w Policji. W uzasadnieniu powyższego rozkazu personalnego organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: W dniu [...] marca 2019 r. około godz. [...] dyżurny Zespołu Dyżurnych Komendy Powiatowej Policji (dalej: "KPP") w [...] otrzymał informację o kolizji drogowej w miejscowości [...]. Skierowani na miejsce funkcjonariusze zgłosili, że w pojeździe znajduje się funkcjonariusz Policji - [...] D. W., który został zbadany na obecność alkoholu w wydychanym powietrzu - z wynikiem pozytywnym. Wtoku czynności przeprowadzonych z udziałem wskazanego policjanta ustalono, iż poprzedniego dnia spotkał się z T. Z. Wobec konieczności ustalenia udziału poszczególnych osób w zdarzeniu drogowym, Naczelnik Wydziału Prewencji KPP w [...] polecił stawić się ww. do jednostki. Po przybyciu na miejsce ww. został poddany badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu z wynikami: o godz. 7.52 - 0,11 mg/l oraz o godz. 7.54 - 0,12 mg/l. W wyniku podjętych czynności ustalono również, iż T. Z. w dniu 11 marca 2019 r. około godz. 7.30 prowadził własny samochód, co potwierdziło dwóch świadków. Z polecenia prokuratora o godz.: 9.20, 9.52, 10.20, 10.24 oraz 10.55 ponownie dokonano sprawdzenia zawartości alkoholu u ww. (wszystkie wyniki: 0,00 mg/l) oraz pobrano krew do badań na zawartość alkoholu. Postanowieniem z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] KPP w [...] wszczął przeciwko T. Z. postępowanie dyscyplinarne, w którym przedstawił zarzuty następującej treści: 1) w dniu 11 marca 2019 r. około godz. 00.00 w [...] w rejonie parku przy ul. [...], będąc zobligowanym do przestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta, w tym dbania o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmowania działań służących budowaniu zaufania do niej, naruszył te zasady w ten sposób, że będąc w czasie wolnym od służby po wypiciu dwóch piw marki [...] w obecności osób postronnych, kierował samochodem osobowym marki [...], co nie stanowi przejawu dbania o społeczny wizerunek Policji ani budowania zaufania do niej, tj. o czyn z art. 132 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.) w związku z § 1 ust. 2 i § 23 "Zasad etyki zawodowej policjanta", stanowiących załącznik do Zarządzenia nr 805 KGP z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta", 2) w dniu [...] marca 2019 r. około godz. [...] w miejscowości [...], będąc zobligowanym do przestrzegania zasad etyki zawodowej policjanta, w tym dbania o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmowania działań służących budowaniu zaufania do niej, naruszył te zasady w ten sposób, że będąc w czasie wolnym od służby kierował samochodem osobowym marki [...] z miejscowości [...] do miejscowości [...], będąc w stanie po użyciu alkoholu, udokumentowanym wynikami przeprowadzonych badań (I badanie 0,11 mg/l, II badanie 0,12 mg/l), co nie stanowi przejawu dbania o społeczny wizerunek Policji ani budowania zaufania do niej, tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 1 ust 2 i § 23 "Zasad etyki zawodowej policjanta", stanowiących załącznik do Zarządzenia nr 805 KGP z dnia 31 grudnia 2003 r. Rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] KPP w [...] zawiesił T. Z. w czynnościach służbowych od dnia [...] marca 2019 r. do dnia [...] maja 2019 r. Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. KWP w [...] zawiadomił ww. o wszczęciu w dniu [...] marca 2019 r. postępowania administracyjnego w sprawie zwolnienia go ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Realizując zaś obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji, pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. organ I instancji wystąpił do organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów o opinię w przedmiocie zwolnienia ww. ze służby w Policji. Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...] poinformował, iż Prezydium Zarządu negatywnie zaopiniowało zamiar rozwiązania stosunku służbowego z T. Z. w trybie wskazanym przez KWP w [...] . W dniu [...] kwietnia 2019 r. strona zapoznała się z aktami postępowania administracyjnego, zaś w dniu 6 maja 2019 r. do KWP w [...] wpłynął wniosek strony o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka – A. S. na okoliczność przebiegu zdarzeń mających miejsce w dniach [...] i [...] marca 2019 r. oraz o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu zakończenia postępowania przygotowawczego o sygn. akt [...]. Rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w [...] zwolnił T. Z. z dniem [...] czerwca 2019 r. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności w oparciu o art. 108 § 1 k.p.a. Pismem z dnia [...] czerwca 2019 r. strona, działająca przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła odwołanie od powyższego rozkazu personalnego zarzucając naruszenie: 1) art. 41 ust 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, polegające na braku należytego wskazania przez organ I instancji na czym polega "ważny interes służby", a w szczególności brak wykazania, na jakich wiarygodnych źródłach dowodowych bazował, przyjmując, że w niniejszej sprawie wystąpiła przesłanka zwolnienia skarżącego ze służby, podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż zachowanie skarżącego nie dawało dostatecznych ku temu podstaw, bowiem skarżący nie ma statusu osoby podejrzanej o prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie po spożyciu alkoholu, na co wielokrotnie powołuje się organ w zaskarżonej decyzji, 2) art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 w związku z art. 7 k.p.a., poprzez nieuwzględnienie okoliczności ujawnionych w toku postępowania oraz przeprowadzenie oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób wybiórczy bez uwzględnienia okoliczności korzystnych dla odwołującego, w tym nienagannego przebiegu służby skarżącego, dotychczasowych pozytywnych opinii z przebiegu służby, korzystnej opinii Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów oraz okoliczności, że w postępowaniu przygotowawczym toczącym się w Prokuraturze Rejonowej w [...] pod sygnaturą [...] przeciwko podejrzanemu D. W. skarżący do dnia dzisiejszego posiada status świadka i nie zostały przeciwko niemu przedstawione żadne zarzuty karne, a postępowanie dyscyplinarne prowadzone wobec skarżącego pozostaje zawieszone na mocy postanowienia KPP w [...] nr [...], 3) art. 8, art. 10 § 1, art. 78 § 1 w związku z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadka – A. S. oraz zaniechanie zwrócenia się do Prokuratury Rejonowej w [...] o udzielenie informacji, na jakim etapie jest postępowanie o sygn. [...] oraz o wskazanie, czy postępowanie to toczy się przeciwko skarżącemu - w sytuacji, gdy okoliczności, na które wskazane dowody zostały zgłoszone, mają istotne znaczenie dla rozpatrzenia sprawy, 4) art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, tj. powodów, dla których nie odniósł się merytorycznie do treści opinii wydanej przez Zarząd Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...] oraz pominął wniosek dowodowy skarżącego o zwrócenie się do Prokuratury Rejonowej w [...] o udzielenie informacji, na jakim etapie jest postępowanie o sygn. [...] oraz o wskazanie, czy postępowanie to toczy się przeciwko skarżącemu, w sytuacji gdy w ww. postępowaniu występuje on jedynie w charakterze świadka, a organ formułując tezę o utracie przez skarżącego przymiotu "nieposzlakowanej opinii" opiera na rzekomym podejrzeniu go o prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie po spożyciu alkoholu, a nawet w stanie nietrzeźwości, 5) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: - nieustosunkowanie się do okoliczności, że postępowanie przygotowawcze o sygn. akt [...] prowadzone jest przez Prokuraturę Rejonową w [...] jedynie przeciwko podejrzanemu D. W., zaś skarżący występuje w tej sprawie w charakterze świadka i nie zostały mu przedstawione żadne zarzuty karne, - brak wskazania powodów, dla których organ zaniechał wystąpienia do Prokuratury Rejonowej w [...] o udzielenie informacji, na jakim etapie jest postępowanie o sygn. akt [...] oraz o wskazanie, czy postępowanie to toczy się przeciwko skarżącemu, - brak odniesienia się do treści opinii wydanej przez Zarząd Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...], a jedynie arbitralne wskazanie przez organ, że opinia ta nie jest dla niego wiążąca, 6) art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji braku wystąpienia w niniejszej sprawie przesłanek zawartych w ww. przepisie. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i umożliwienie skarżącemu pozostania w służbie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu odwołania skarżący przedstawił obszerną argumentację na poparcie powyższych zarzutów. Motywując wymieniony na wstępie rozkaz personalny KGP powołał art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji wskazując, że ma on charakter fakultatywny, zatem decyzja o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. W sytuacji zastosowania podstawy wynikającej z ww. przepisu niezbędne jest dowiedzenie, że dalsze pełnienie służby przez policjanta, wobec zaistnienia określonych okoliczności, koliduje z jej ważnym interesem. Nadrzędnym celem jest zatem zbadanie aspektu przedmiotowego, odnoszącego się do organizacji, w której służy dany policjant, a także ustalenie czy nie nastąpiła kolizja pomiędzy dobrem tego policjanta (które zorientowane jest na dalsze kontynuowanie stosunku służbowego) a interesem służby (który determinuje organ do jego zwolnienia, w przypadku wystąpienia okoliczności godzących w to dobro). Przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. Ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności indywidualnego przypadku. Z powyższego wynika zatem, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest wyłącznie uzasadnione podejrzenie popełnienia przez T. Z. wykroczenia określonego w art. 87 Kodeksu wykroczeń, chociaż czyn ten i zaangażowanie w nim ww. ma istotne znaczenie w kontekście spełnienia przesłanki wynikającej z przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, ale przede wszystkim okoliczności towarzyszące całemu zdarzeniu (i to zarówno te, które nastąpiły bezpośrednio po nim, jak i podczas czynności prowadzonych przez funkcjonariuszy KPP w [...] w trakcie postępowania dyscyplinarnego), a w szczególności zachowanie policjanta w dniu zdarzenia, jego postawa oraz czynności, które podjął, a także jego zachowanie w stosunku do innych funkcjonariuszy. Organ nie badał więc czy w istocie czyn ten (wykroczenie) został popełniony, a także czy ewentualnie w wyniku jego popełnienia policjant może pełnić dalej służbę, ale czy okoliczności stanowiące pewien ciąg zdarzeń (zależnych oraz niezależnych od woli skarżącego) spowodowały konieczność wykluczenia go z szeregów formacji ze względu na "ważny interes służby". Dalej KGP podkreślił, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych, co wynika z charakteru zadań powierzonych funkcjonariuszom wymienionych w art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy o Policji. Realizacja tak ważnych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Stosunek służbowy funkcjonariusza Policji generuje pewne ograniczenia, jednak rezygnacja z praw przysługujących innym członkom społeczeństwa oparta jest na dobrowolności związanej ze zgłoszeniem się do służby. Istotne jest to, że prawa i obowiązki wynikające z relacji między policjantem i właściwym przełożonym rozciągają się zarówno na czas w jakim funkcjonariusz wykonuje czynności służbowe, jak i na czas wolny od służby, który jest jego czasem prywatnym. W obu przypadkach policjant musi mieć świadomość kim jest, jakie prawa i obowiązki są z tym związane, jaką formację reprezentuje oraz jakie musi w związku z tym dawać świadectwo w swoim otoczeniu, rodzinie, społeczności lokalnej czy wobec innych środowisk lub grup społecznych. W świetle powyższego, zdaniem KGP, istotne w niniejszej sprawie jest to, że o ile świadkowie zdarzeń mających miejsce w dniach [...] i [...] marca 2019 r. złożyli rozbieżne zeznania co do jazdy T. Z. po użyciu alkoholu w nocy z [...] na [...] marca 2019 r, to ich zeznania co do okoliczności kierowania przez ww. pojazdem rano w dniu [...] marca 2019 r. pozostają ze sobą spójne. Zarówno A. S. jak i W. R. podczas przesłuchania w dniu [...] marca 2019 r. oraz w dniu [...] marca 2019 r. - w charakterze świadków w prowadzonym przeciwko ww. postępowaniu dyscyplinarnym przyznały, iż kierował on własnym samochodem z miejscowości [...] do miejscowości [...]. Podczas badania stanu trzeźwości T. Z. oświadczył, iż spożywał alkohol o godz. [...] w nocy, zatem przed przyjazdem do jednostki. Brak jest zatem podstaw do powzięcia jakichkolwiek wątpliwości co do tego, że ww., kierując w dniu [...] marca 2019 r. około godz. [...] własnym samochodem, pozostawał pod działaniem alkoholu spożytego w tym dniu około godz. [...] (w tym zakresie oświadczenie strony pokrywa się z zeznaniami świadka – A. S.). Przy czym ww. jako policjant z kilkunastoletnim stażem służby winien zdawać sobie sprawę z tego, że pijąc alkohol w nocy, nie powinien rano prowadzić pojazdu, jeżeli nie ma pewności, że nie jest pod wpływem alkoholu. Powyższe okoliczności, zdaniem KGP, uniemożliwiają pozostawienie skarżącego w służbie. Utracił on bowiem nieposzlakowaną opinię oraz wiarygodność w odbiorze swoich przełożonych, które to elementy są niezbędne do wykonywania obowiązków policjanta. Pozostawanie w służbie policjanta, który ww. cech nie posiada narusza ważny interes służby. KGP zaznaczył również, że T. Z. w postępowaniu dyscyplinarnym odmówił składania wyjaśnień w sprawie wydarzeń mających miejsce w dniach [...] i [...] marca 2019 r., zaś w trwającym postępowaniu administracyjnym ograniczył się jedynie do wniosku o przesłuchanie w charakterze świadka A. S., nie wskazując jakichkolwiek nowych okoliczności, które miałyby zostać udowodnione, oraz wniosku o pozyskanie z Prokuratury Rejonowej w [...] informacji na temat toczącego się postępowania przygotowawczego. Działania wymienionego takie jak: odmowa złożenia wyjaśnień czy składanie wniosków dotyczących przeprowadzenia dowodów, które nie wnoszą do sprawy istotnych okoliczności, jakkolwiek mieszczą się w zakresie przysługujących mu uprawnień, to jednak mogą stanowić przykład działań mających na celu utrudnienie lub uniemożliwienie prawidłowej oceny całokształtu zdarzenia, a świadczą niewątpliwie o lekceważącym stosunku wymienionego do służby i innych funkcjonariuszy. W ocenie KGP zarzuty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Poszczególne instytucje i zasady postępowania karnego lub postępowania w sprawie o wykroczenie (a także dyscyplinarnego), nie mogą być a limine przenoszone do postępowania administracyjnego, gdyż rządzi się ono własnymi zasadami i regułami wynikającymi z odpowiednich przepisów k.p.a. O ile bowiem wątpliwości w zakresie odpowiedzialności karnej czy winy mogą być rozstrzygane na korzyść oskarżonego (obwinionego), o tyle te same wątpliwości mogą stanowić podstawę do wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, co też nastąpiło w niniejszej sprawie. Nie można zatem podzielić stanowiska pełnomocnika skarżącego, że wynik postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w [...] miał istotne znaczenie dla prawidłowego rozpoznania sprawy dotyczącej zwolnienia skarżącego ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zdaniem KGP zaskarżony rozkaz personalny nie narusza art. 7 k.p.a. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w zaistniałej sytuacji interes społeczny przeważa nad interesem strony. W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby pozostaje, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania formacji i w pełni realizujący stawiane przed tą formacją wymagania. Tych kryteriów skarżący nie spełnia. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., bowiem KWP działając w ramach uznania administracyjnego wyjaśnił stan faktyczny sprawy i dokonał prawidłowej jego oceny w świetle art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Ani w toku postępowania administracyjnego, ani w odwołaniu nie zostały przedstawione żadne okoliczności, które mogłyby podważyć trafność stanowiska organu I instancji. Weryfikacja okoliczności takich jak dotychczasowa postawa skarżącego w służbie, jej przebieg, osiągnięcia zawodowe czy odbiór jego osoby przez innych policjantów lub społeczeństwo byłaby bezprzedmiotowa dla tego postępowania. Istotna z puntu widzenia podjętej decyzji była bowiem sekwencja zdarzeń w dniu [...] marca 2019 r., ich charakter i postawa skarżącego, które skutkowały zwolnieniem ze służby. KGP zaznaczył, że wydanie zaskarżonego rozkazu personalnego poprzedzone było wystąpieniem o wymaganą opinię organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów, jednak fakt wydania przez Zarząd Wojewódzki NSZZ Policjantów województwa [...] negatywnej opinii nie ma mocy wiążącej dla organu. Wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącego, w przypadku nieuwzględnienia stanowiska organizacji związkowej, KWP nie miał obowiązku "merytorycznego odniesienia się" do treści tej opinii. Zdaniem KGP, organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. Czyniąc to kierował się koniecznością jak najszybszego rozwiązania stosunku służbowego z osobą, której pozostawanie w służbie jest sprzeczne z ważnym interesem służby. KGP nie stwierdził podstaw do wstrzymania natychmiastowej wykonalności zaskarżonego rozkazu personalnego. Nie zaistniały bowiem przesłanki z art. 135 k.p.a., zaś skutki prawne, jakie wywołało wykonanie decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji, mogą zostać odwrócone poprzez przywrócenie do służby na stanowisko równorzędne w przypadku uchylenia bądź stwierdzenia nieważności tejże decyzji z powodu jej wadliwości (art. 42 ust. 1 ustawy o Policji). Pismem z dnia 21 października 2019 r. T. Z., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na rozkaz personalny KGP z dnia [...] września 2019 r. zarzucając naruszenie: 1) art. 41 ust 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez uznanie, że wobec skarżącego winno zostać zastosowane fakultatywne zwolnienie ze służby z uwagi na ważny interes służby w sytuacji, gdy decyzja została podjęta bez przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego, a ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wyciągnięto wnioski sprzeczne z ustaleniami Prokuratury Rejonowej w [...] jakoby skarżący zachował się w sposób uzasadniający jego zwolnienie ze względu na dobro formacji, podczas gdy postępowanie przygotowawcze nigdy nie było prowadzone przeciwko skarżącemu i zostało już zakończone sporządzeniem aktu oskarżenia przeciwko innemu funkcjonariuszowi, 2) art. 8 k.p.a. poprzez działanie organu odwoławczego w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej oraz zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, przejawiający się w nieuprawnionym i bezzasadnym czynieniu skarżącemu zarzutu z faktu korzystania przez niego z uprawnień przysługujących mu w postępowaniu administracyjnym, tj. prawa do odmowy złożenia wyjaśnień, czy składania wniosków dowodowych i bezpodstawne uznanie ich za wyraz lekceważenia służby i innych funkcjonariuszy, 3) art. 77 § 1, art. 80 w związku z art. 7 k.p.a. poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego, skutkujące niewyjaśnieniem w sposób obiektywny stanu faktycznego sprawy, co skutkowało naruszeniem zasady prawdy obiektywnej z powodu niezrealizowania przez organy obu instancji obowiązku dokonania ustaleń zgodnie ze rzeczywistym stanem i w konsekwencji dowolne uznanie, że została spełniona przesłanka "uzasadnionego interesu służby" i "brak jest podstaw do powzięcia jakichkolwiek wątpliwości co do tego że skarżący kierując w dniu [...] marca 2019 r. około godz. [...] własnym samochodem pozostawał pod działaniem alkoholu spożytego w tym dniu", podczas gdy postępowanie przygotowawcze w tym przedmiocie zostało zakończone, a tym samym skarżący nigdy nie uzyskał w nim statusu podejrzanego, 4) art. 8, art. 77 § 1, art. 80 w związku z art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie przy orzekaniu całości okoliczności ujawnionych w toku postępowania administracyjnego oraz przeprowadzenie oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób wybiórczy, bez przeprowadzenia weryfikacji okoliczności korzystnych dla skarżącego, uznając je za bezprzedmiotowe dla tego postępowania, w tym nienagannego przebiegu służby, dotychczasowych pozytywnych opinii z przebiegu służby, opinii Zarządu NSZZ Policjantów województwa [...] w sprawie zwolnienia ze służby oraz okoliczności, że postępowanie przygotowawcze prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w [...] pod sygn. [...] nigdy nie było prowadzone przeciwko skarżącemu i zostało już zakończone skierowaniem aktu oskarżenia przeciwko innemu funkcjonariuszowi, 5) art. 8 i art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezasadne nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadka – A. S. i uznanie, iż powołanie świadka nie wniosłoby do sprawy istotnych okoliczności oraz zaniechanie zwrócenia się do Prokuratury Rejonowej w [...] o udzielenie informacji, na jakim etapie jest postępowanie o sygn. [...] oraz o wskazanie, czy ww. postępowanie toczy się przeciwko skarżącemu - w sytuacji, gdy okoliczności, na które wskazane dowody zostały zgłoszone, miały istotne znaczenie dla prawidłowego rozpoznania sprawy, 6) art. 11 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organy kierowały się przy załatwieniu sprawy, tj. powodów, dla których nie odniosły się merytorycznie do treści opinii wydanej przez Zarząd Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...] oraz pominęły wniosek dowodowy skarżącego o zwrócenie się do Prokuratury Rejonowej w [...] o udzielenie informacji, na jakim etapie jest postępowanie o sygn. [...] oraz o wskazanie, czy postępowanie to toczy się przeciwko skarżącemu, w sytuacji gdy w ww. postępowaniu występował on jedynie w charakterze świadka, a następnie zostało ono zakończone skierowaniem aktu oskarżenia przeciwko innemu funkcjonariuszowi, zaś organy obu instancji formułując tezę o utracie przez skarżącego przymiotu "nieposzlakowanej opinii" opierały się na istnieniu rzekomo uzasadnionego podejrzenia popełnienia przez niego wykroczenia z art. 87 kodeksu wykroczeń, 7) art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie zaskarżonemu rozkazowi personalnemu rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji braku wystąpienia w niniejszej sprawie przesłanek zawartych w ww. przepisie. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie obydwu wydanych w sprawie rozkazów personalnych; wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego; zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonym rozkazie personalnym. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. W piśmie procesowym z dnia [...] września 2020 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że wobec skarżącego nie toczy się żadne postępowanie karne w sprawie o przestępstwo prowadzenia pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Nie zapadł także żaden prawomocny wyrok w sprawie prowadzenia pojazdu w stanie po użyciu alkoholu na gruncie prawa wykroczeń, na co wielokrotnie powoływał się organ argumentując decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Istota niniejszej sprawy sprowadzała się do oceny, czy w ustalonych przez organy Policji okolicznościach faktycznych, istniejących w dacie wydania zaskarżonego rozkazu personalnego, istniał "ważny interes służby", uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Na tę okoliczność powołuje się bowiem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący materialnoprawną podstawą zaskarżonego rozkazu personalnego. Decyzja wydana na podstawie ww. przepisu ma charakter fakultatywny i podejmowana jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie akt o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Pojęcie "ważny interes służby", o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji ma charakter nieostry, niedookreślony, jednakże z uwagi na nieporównywalność sytuacji faktycznych jakie mogą zaistnieć, użycie przez ustawodawcę takiego właśnie zwrotu jest w pełni uzasadnione. Pozwala bowiem organom Policji na odpowiednią ocenę stanu faktycznego, by w konsekwencji organy te mogły zdecydować o celowości dalszego trwania stosunku służbowego. Z pewnością więc ustawodawca dostrzega potrzebę ochrony interesu służby (interesu społecznego), jako interesu nadrzędnego, dając jednocześnie właściwym organom możliwość oceny każdego indywidualnego przypadku. W orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, że przy odczytywaniu treści pojęcia "ważny interes służby" należy sięgnąć do przepisów określających cele i zadania Policji oraz status funkcjonariuszy tej formacji. Z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1 - 4 tej ustawy, do podstawowych zadań tej formacji należy m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego (...); inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi; wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważnych funkcji wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby nie tylko o wymaganych kwalifikacjach merytorycznych, ale również i etycznych, cieszące się nieposzlakowaną opinią, bezwzględnie przestrzegające obowiązującego prawa. Nierespektowanie obowiązującego porządku prawnego, jest zachowaniem niegodnym każdego policjanta, ewidentnie sprzecznym z rotą złożonego ślubowania, a ponadto zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym, podważającym dobre imię i autorytet macierzystej formacji (por. wyrok NSA z dnia z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1084/16, wyrok NSA z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt I OSK 111/15; publ. CBOSA). Pojęcie "ważnego interesu służby" należy wiązać z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii, a więc takie, którym nie można zarzucić, czy przypisać takiego zachowania, które uniemożliwia kontynuowanie służby bez uszczerbku dla ważnych interesów formacji (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 426/99, publ. LEX nr 47389). Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia zawodowego, jak i prywatnego policjanta. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką pracy w organach ścigania, a także celami, jakie formacja ta ma realizować. Policja ma bowiem gwarantować obywatelom ochronę przed wszelkimi działaniami sprzecznymi z prawem. Stąd osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą przede wszystkim przestrzegać prawa. Winny to być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania stosownie do art. 27 ust. 1 ustawy o Policji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 314/13, publ.j.w.). Powyższe prowadzi do wniosku, że pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się nieposzlakowaną opinią narusza ważny interes służby. Prowadzi bowiem do utraty wiarygodności w odbiorze przełożonych, a jednocześnie rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym. Negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił ww. cechę nieposzlakowanej opinii, należy oceniać jako przewyższające swoją wagą gatunkową uprawnienia policjanta określane mianem "słusznego interesu strony". Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przesłanka zwolnienia skarżącego – T. Z. ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby została wystarczająco wykazana. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] marca 2019 r. około godz. [...] miała miejsce kolizja drogowa w miejscowości [...] z udziałem funkcjonariusza Policji - [...] D. W., u którego w wyniku badania stanu trzeźwości stwierdzono obecność alkoholu w wydychanym powietrzu (k. 2 - 3 akt admin.) W toku przeprowadzonych czynności ustalono, że ww. policjant poprzedniego dnia spotkał się z T. Z., który na polecenie Naczelnika Wydziału Prewencji KPP w [...] stawił się do jednostki. Po przybyciu na miejsce został poddany badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu z wynikami: o godz. [...] - 0,11 mg/l oraz o godz. 7.54 - 0,12 mg/l (k. 3 akt admin.). W wyniku podjętych czynności ustalono, iż T. Z. w dniu [...] marca 2019r. ok. godz. [...] prowadził własny samochód, co znajduje potwierdzenie w zeznaniach świadków (k. 48 - 49, 50 - 51 akt admin.). Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu zawartym w zaskarżonym rozkazie personalnym, że jakkolwiek zeznania świadków co do jazdy skarżącego po użyciu alkoholu w nocy z [...] na [...] marca 2019 r. są rozbieżne (k. 24 - 25, 50 - 51 akt admin.), to ich zeznania co do okoliczności kierowania przez skarżącego pojazdem rano w dniu [...] marca 2019 r. pozostają ze sobą spójne. Zarówno A. S. jak i W. R. podczas przesłuchania w dniu [...] marca 2019 r. oraz w toku postępowania dyscyplinarnego w dniu [...] marca 2019 r. zeznały, że skarżący kierował własnym samochodem z miejscowości [...] do miejscowości [...] (k. 63 - 66 akt admin.). Podczas badania stanu trzeźwości skarżący oświadczył, że spożywał alkohol o godz. [...] w nocy, zatem przed przyjazdem do KPP w [...] (k. 69 - 70 akt admin.). W świetle powyższego KGP miał podstawy do uznania, że skarżący, kierując w dniu [...] marca 2019 r. około godz. [...] własnym samochodem, pozostawał pod działaniem alkoholu spożytego w tym dniu około godz. [...]. Oświadczenie skarżącego pokrywa się w tym zakresie z zeznaniami świadka – A. S. {k. 50 - 51 akt admin.). Zgodzić należy się przy tym z organem, że skarżący jako policjant z kilkunastoletnim stażem służby winien zdawać sobie sprawę z tego, że pijąc alkohol w nocy, nie powinien rano prowadzić pojazdu, jeżeli nie ma pewności, że nie jest pod wpływem alkoholu. Powyższe zachowanie skarżącego skutkowało tym, że skarżący jako funkcjonariusz Policji utracił "nieposzlakowaną opinię", a więc cechę konieczną do pozostania w służbie. Organy Policji mogły zatem uznać, że w interesie służby - polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby godne zaufania oraz w pełni realizujące wymagania stawiane przed tą formacją - leży zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola tej formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz związane z działalnością Policji zaufanie społeczne. Uzasadniony jest zatem pogląd, że nie do pogodzenia z "ważnym interesem służby" jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Policjantów obowiązują rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych, co znajduje pełne uzasadnienie w przepisach ustawy o Policji. Policjant powinien mieć zawsze wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien też unikać wszelkich sytuacji zarówno w służbie jak i w życiu prywatnym, które godziłyby w dobre imię Policji. Przeciwdziałanie odmiennym zachowaniom ma stanowić podstawę budowania zaufania do Policji w opinii publicznej, zwłaszcza że wiele przyznanych tej formacji uprawnień łączy się z ingerowaniem w sferę wolności i praw obywatelskich. W świetle powyższego, nieuzasadniony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Prawidłowo bowiem uznały organy, iż zachowanie skarżącego spowodowało, że utracił on zaufanie przełożonych oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w Policji. Zgodnie z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 może nastąpić po zasięgnięciu opinii organizacji zakładowej związku zawodowego policjantów. Organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z ww. przepisu, co potwierdza pismo z dnia [...] kwietnia 2019 r. (k. 73 akt admin.). Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r. Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...] wyraziło negatywną opinię w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Powyższa opinia nie ma charakteru wiążącego dla organu Policji i jej nieuwzględnienie nie mogło mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy w sytuacji, gdy powody tego rozstrzygnięcia zostały w sposób przekonujący przedstawione w zaskarżonym rozkazie personalnym. Z tego względu zarzuty skargi dotyczące naruszenia zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz zasady zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Nieuzasadniony jest również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Organ zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia, prawidłowo rozważył interes społeczny (interes służby) względem słusznego interesu skarżącego oraz w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętej decyzji. Organ kierował się przy tym dobrem służby i przez ten pryzmat dokonał oceny słusznego interesu skarżącego podejmując rozstrzygnięcie na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Wskazać w tym miejscu należy, że na poczynione przez organ ustalenia co do istnienia ważnego interesu służby nie mogą mieć wpływu argumenty, że skarżący przed opisanym zdarzeniem był cenionym i zaangażowanym w służbę funkcjonariuszem. Fakt wieloletniej, nienagannej służby skarżącego, wobec utraty przymiotów niezbędnych do dalszej służby, nie przemawia za pozostawieniem funkcjonariusza w szeregach Policji. Stąd okoliczność, że policjant prawidłowo wywiązywał się ze swych obowiązków służbowych nie może mieć w sprawie decydującego znaczenia zwłaszcza, że takie okoliczności powinny być standardem, a nie cechą wyróżniającą tylko niektórych policjantów. Nie jest również trafny zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 78 § 1 w związku z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia przez organ dowodu z zeznań świadka oraz zwrócenie się do prokuratury Rejonowej w [...] o udzielenie informacji na temat postępowania w sprawie o sygn. [...]. We wniosku z dnia [...] maja 2019 r. skarżący wskazał, iż żąda przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka "na okoliczność przebiegu zdarzeń mających miejsce w dniach [...] - [...] marca 2019 r., nie wskazując jakichkolwiek nowych okoliczności, które miałyby zostać udowodnione podczas tego przesłuchania (k. 79 akt admin.). Jak wynika z akt sprawy, skarżący, składając ww. wniosek dowodowy, znał treść dokumentów znajdujących się w aktach postępowania administracyjnego, bowiem zapoznał się z nimi w dniu [...] kwietnia 2019 r. (k. 78 akt admin.). Wiedział zatem, że zawierają one zeznania świadków, a pomimo tego nie sprecyzował zakresu swego żądania. Organ miał zatem podstawy do tego aby nie uwzględnić żądania skarżącego na zasadzie art. 78 § 2 k.p.a. Natomiast co do prowadzonego postępowania w sprawie o sygn. [...] organ, jak wynika z akt sprawy, posiadał wiedzę na temat statusu skarżącego w tym postępowaniu (k. 128 akt admin.). Sąd podziela przy tym stanowisko organu Policji, że instytucje i zasady postępowania karnego lub postępowania w sprawie o wykroczenie, nie mogą być bezpośrednio przenoszone do postępowania administracyjnego, ze względu na odrębny i samodzielny charakter tych postępowań. O ile bowiem wątpliwości w zakresie odpowiedzialności karnej czy winy mogą być rozstrzygane na korzyść oskarżonego (obwinionego), o tyle te same wątpliwości mogą stanowić podstawę do wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji. Nie można zatem uznać, że wynik ww. postępowania przygotowawczego miał istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zwolnienia skarżącego ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie rozkazowi personalnemu organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy jak wskazał organ odwoławczy, było to uzasadnione potrzebą jak najszybszego rozwiązania stosunku służbowego z osobą, która utraciła zaufanie przełożonych i nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Końcowo, mając na względzie argumentację skargi, Sąd podziela zapatrywanie KGP, zgodnie z którym przedmiotem niniejszego postępowania nie było (wyłącznie) uzasadnione podejrzenie popełnienia przez skarżącego wykroczenia określonego w art. 87 Kodeksu wykroczeń, ale przede wszystkim okoliczności towarzyszące całemu zdarzeniu wynikające z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a w szczególności zachowanie policjanta w dniu zdarzenia, jego postawa oraz czynności, które podjął, a także jego zachowanie w stosunku do innych funkcjonariuszy Policji. Organ nie badał czy w istocie czyn ten (wykroczenie) został popełniony, a także czy ewentualnie w wyniku jego popełnienia policjant może dalej pełnić służbę, ale czy okoliczności stanowiące pewien ciąg zdarzeń (zależnych oraz niezależnych od woli skarżącego) spowodowały konieczność wykluczenia tego policjanta z szeregów Policji, z uwagi na "ważny interes służby". Zatem w świetle poczynionych ustaleń, aktualnych na datę wydania zaskarżonego rozkazu personalnego, mając na względzie ważny interes służby, organ mógł wydać rozstrzygnięcie w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ww. ustawy o Policji. Konkludując stwierdzić należy, że wydane w sprawie rozstrzygnięcie nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, zaś podniesione w skardze zarzuty oceny tej nie podważają. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.