VII SA/Wa 844/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Artur Kuś po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. A., J. P., A. G., G. M., Ł. K., M. Ć., G. L., P. D., M. C., U. Z., J. O., A. W., A. K., M. J., A. B.1, A. B.2, A. H., P. sp. z o.o. z siedzibą w K. na uchwałę Rady Miejskiej K. z dnia [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1) odrzucić skargę M. A., J. P., A. G., Ł. K., M. Ć., G. L., P. D., M. C., A. K., A. B.1, A. B.2; 2) zwrócić skarżącym: M. A., Ł. K., M. Ć., M. C., A. K. uiszczone wpisy od skargi w kwocie 300 zł każdemu skarżącemu; 3) zwrócić skarżącym: J. P. i A. G. solidarnie wpis od skargi w kwocie 300 zł, G. L. i P. D. solidarnie wpis od skargi w kwocie 300 zł, A. B.1 i A. B.2 solidarnie wpis od skargi w kwocie 300 zł. UZASADNIENIE Pismem z 29 marca 2022 r. M. A., J. P., A. G., G. M., Ł. K., M. Ć., G. L., P. D., M. C., U. Z., J. O., A. W., A. K., M. J., A. B.1, A. B.2, A. H., P. sp. z o.o. z siedzibą w K., wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Rady Miejskiej K. z [...] maja 2021 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru północno-zachodniej części miasta K. – etap 4 (dalej: "Plan", "MPZP") w części dotyczącej: - § 6 pkt 6 MPZP (w odniesieniu do definicji powierzchni biologicznie czynnej); - § 9 pkt 2 MPZP (w odniesieniu do braku obligatoryjnego elementu MPZP, tj. wysokości zabudowy dla obiektów budowlanych z zakresu infrastruktury technicznej); - § 24 pkt 2 MPZP (w odniesieniu do możliwości przyłączenia wszystkich obiektów do sieci kanalizacji sanitarnej); - § 30 pkt 2 MPZP (w odniesieniu do ustalenia stawki służącej naliczaniu opłaty związanej ze wzrostem wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia Planu w wysokości 0% dla terenów oznaczonych symbolami ZP, KK, IW, KDGP, KDG, KDZ, KDL, KDD, KPR); - § 31 pkt 7 MPZP, § 32 pkt 6 MPZP, § 33 pkt 9 MPZP oraz § 34 pkt 6 MPZP (w odniesieniu do zakazu lokalizacji więcej niż jednego lokalu mieszkalnego w jednym budynku mieszkalnym jednorodzinnym); - § 31 pkt 6 MPZP, § 33 pkt 8 MPZP oraz § 34 pkt 6 MPZP (w odniesieniu do zakazu lokalizacji więcej niż jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na jednej działce budowlanej); - § 21 ust. 4 MPZP (w odniesieniu do uchylenia się organu planistycznego od określenia ilości miejsc parkingowych zaopatrzonych w kartę parkingową); - § 6 pkt 5 MPZP (w odniesieniu do definicji powierzchni zabudowy); - zaistniałej sprzeczności pomiędzy MPZP a uchwałą Rady Miejskiej K. z [...] grudnia 1999 r. nr [...] w sprawie przyjęcia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy K. (dalej: "Studium"); - wewnętrznej sprzeczności lub niespójności MPZP (w odniesieniu do ustaleń zawartych w: § 22 pkt 3 MPZP, § 35 pkt 2 MPZP, § 32 pkt 1b MPZP, § 33 pkt 1b MPZP, § 33 pkt 4a MPZP, § 34 pkt 1b MPZP); - § 3 ust. 2 MPZP (w odniesieniu do braku obligatoryjnych elementów MPZP, wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie: - § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zw. z art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zawarcie w § 6 pkt 6 MPZP definicji powierzchni biologicznie czynnej sprzecznej z definicją zawartą w przepisie powszechnie obowiązującym, co skutkuje tym, że zawarta w MPZP definicja powierzchni biologicznie czynnej, jako sprzeczna z przepisami odrębnymi, jest nieważna, a w konsekwencji zachodzi także nieważność ustalonych procentowo wskaźników powierzchni biologicznie czynnej dla poszczególnych terenów (jako parametrów określonych w oparciu o błędnie zdefiniowane pojęcie powierzchni biologicznie czynnej), co przesądza w dalszej konsekwencji o nieważności MPZP w całości (jako Planu, który nie zawiera obligatoryjnego elementu, o jakim mowa w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. minimalnego udziału procentowego powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej); - art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, związanego z niezawarciem - w § 9 pkt 2 MPZP - obligatoryjnego elementu MPZP, tj. wysokości zabudowy dla obiektów budowlanych z zakresu infrastruktury technicznej, co prowadzi do nieważności całego MPZP; - art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (dalej: "ustawa o utrzymaniu czystości") w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, związanego z wprowadzeniem przez organ planistyczny w § 24 pkt 2 MPZP - bez wyraźnego upoważnienia ustawowego - dodatkowego ograniczenia możliwości korzystania z przydomowych oczyszczalni ścieków (wbrew treści art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości); - art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ustalenie w § 30 pkt 2 MPZP, wbrew wyraźnemu przepisowi ustawy, stawki służącej naliczaniu opłaty związanej ze wzrostem wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia niniejszego planu w wysokości 0% dla terenów oznaczonych symbolami ZP, KK, IW, KDGP, KDG, KDZ, KDL, KDD, KPR; - art. 3 pkt 2a ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (dalej: "p.b.") w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez sprzeczność wprowadzonej przez organ planistyczny w § 31 pkt 7 MPZP, § 32 pkt 6 MPZP, § 33 pkt 9 MPZP oraz § 34 pkt 6 MPZP definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego z definicją zawartą w art. 3 pkt 2 a p.b.; - art. 15 ust 2 i ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wprowadzenie bez podstawy prawnej przez organ planistyczny w § 31 pkt 6 MPZP, § 33 pkt 8 MPZP oraz § 34 pkt 6 MPZP zakazu lokalizacji więcej niż jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na jednej działce budowlanej; - art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez uchylenie się organu planistycznego w § 21 ust. 4 MPZP od określenia liczby miejsc parkingowych zaopatrzonych w kartę parkingową, pomimo, że jest to obligatoryjny element MPZP; - art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie przez organ planistyczny w § 6 pkt 5 MPZP - przy określaniu powierzchni zabudowy - sposobu brzmienia art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w obecnym brzmieniu; - art. 9 ust. 4, art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zaistnienie sprzeczności pomiędzy MPZP, a Studium w zakresie: 1) dopuszczalnej wysokości zabudowy w terenach: a) MNU1 - MPZP dopuszcza zabudowę do 11 m (§ 32 pkt 3 MPZP), w sytuacji, gdy Studium dopuszcza nie więcej niż trzy kondygnacje (dwie kondygnacje z poddaszem użytkowym), tj. nie więcej niż 8-9 m (zob. Studium - Polityka przestrzenna dla poszczególnych funkcji - ustalenia dla funkcji mieszkaniowej - ust. 3 pkt 2b i 3b, 4a); b) MNU16, MNU17, MNU17, MNU21, MNU22, MNU23, MNU24, MNU25 - MPZP dopuszcza zabudowę do 12 m, tj. cztery pełne kondygnacje - również dla budynków mieszkalnych (§ 33 pkt 4b MPZP), w sytuacji, gdy Studium dopuszcza nie więcej niż trzy kondygnacje (dwie kondygnacje z poddaszem użytkowym), tj. nie więcej niż 8-9 m (zob. Studium - Polityka przestrzenna dla poszczególnych funkcji - ustalenia dla funkcji mieszkaniowej - ust. 3 pkt 2b i 3b, 4a); c) MNU 20 - MPZP dopuszcza zabudowę do 12 m, tj. cztery pełne kondygnacje również dla budynków mieszkalnych (§ 34 pkt 3 MPZP), w sytuacji, gdy Studium dopuszcza nie więcej niż trzy kondygnacje (dwie kondygnacje z poddaszem użytkowym), tj. nie więcej niż 8-9 m (zob. Studium - Polityka przestrzenna dla poszczególnych funkcji - ustalenia dla funkcji mieszkaniowej - ust. 3 pkt 2b i 3b, 4a); d) UP1 - MPZP dopuszcza zabudowę do 15 m (§ 35 pkt 4 MPZP), w sytuacji, gdy Studium dla usług w tym rejonie przewiduje wysokość dwóch kondygnacji (jedna kondygnacja z poddaszem użytkowym; zob. Studium - Polityka przestrzenna dla poszczególnych funkcji - ustalenia dla funkcji usługowej); 2) braku ograniczeń w MPZP co do możliwości zabudowy działek o powierzchni poniżej 1000 m², 1500 m² lub 3000 m² (w zależności od rejonu), w sytuacji, gdy Studium wprowadza takie ograniczenia (zob. Studium - Rozdz. IV. Polityka Przestrzenna - regulacje dotyczące strefy 9 E - pkt 3, Polityka przestrzenna dla poszczególnych funkcji - ustalenia dla funkcji mieszkaniowej - ust. 3 pkt 2a i 3a, Ustalenia dla stref rozwoju - Ur (projektowanej zabudowy) - 2Ur pkt 1); 3) braku wprowadzenia przez organ planistyczny w MPZP wskazanego w Studium ograniczenia dotyczącego prowadzenia działalności usługowej na terenie objętej Planem (zob. Rozdz. IV. Polityka Przestrzenna - ustalenia dla strefy urbanizacji - UA (adaptowanej zabudowy) - Strefa - Pozostałe tereny Ua - pkt 2; Ustalenia dla stref rozwoju - Ur (projektowanej zabudowy) - Pozostałe tereny Ur - pkt 3; Polityka przestrzenna dla poszczególnych funkcji, ustalenia dla funkcji usługowej ust. 1 pkt 3, Usługi pozostałe - pkt 2); 4) braku zapewnienia przez organ planistyczny w MPZP określonego w Studium wymogu maksymalnego zadrzewienia i zalesienia terenów (zob. Rozdz. IV. Polityka Przestrzenna - regulacje dotyczące strefy 9 E pkt 5; Ustalenia dla stref rozwoju - Ur (projektowanej zabudowy) - 2Ur pkt 1; Polityka przestrzenna dla poszczególnych funkcji, ustalenia dla funkcji mieszkaniowej - pkt 2c, 3c.); - art. 15 ust. 2 i ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez sprzeczność lub niespójność MPZP (w odniesieniu do ustaleń zawartych w: § 22 pkt 3 MPZP, § 35 pkt 2 MPZP, § 32 pkt 1b MPZP, § 33 pkt 1b MPZP, § 33 pkt 4a MPZP, § 34 pkt 1b MPZP); - art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez niezawarcie w § 3 ust. 2 MPZP obligatoryjnych elementów Planu, wskazanych w art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj.: a) zasad ochrony dóbr kultury współczesnej; b) wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznej; c) sposobu i terminu tymczasowego zagospodarowania, urządzania i użytkowania terenów. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonego MPZP w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Ewentualnie, z ostrożności procesowej (i mając na względzie okoliczność, że naruszenia wskazane w niniejszej skardze pozostają w związku z indywidualnym interesem prawnym skarżących i powodują dla nich następstwa w postaci ograniczenia konkretnych uprawnień do nieruchomości stanowiących ich własność), wnieśli o stwierdzenie nieważności MPZP w części dotyczącej ustaleń zawartych w: § 6 pkt 6 MPZP (w odniesieniu do definicji powierzchni biologicznie czynnej), § 9 pkt 2 MPZP (w odniesieniu do braku obligatoryjnego elementu MPZP, tj. wysokości zabudowy dla obiektów budowlanych z zakresu infrastruktury technicznej), § 24 pkt 2 MPZP (w odniesieniu do możliwości przyłączenia wszystkich obiektów do sieci kanalizacji sanitarnej); § 30 pkt 2 MPZP (w odniesieniu do ustalenia stawki służącej naliczaniu opłaty związanej ze wzrostem wartości nieruchomości w wyniku uchwalenia Planu w wysokości 0% dla terenów oznaczonych symbolami ZP, KK, IW, KDGP, KDG, KDZ, KDL, KDD, KPR), § 31 pkt 7 MPZP), § 32 pkt 6 MPZP, § 33 pkt 9 MPZP oraz § 34 pkt 6 MPZP (w odniesieniu do zakazu lokalizacji więcej niż jednego lokalu mieszkalnego w jednym budynku mieszkalnym jednorodzinnym), § 31 pkt 6 MPZP, § 33 pkt 8 MPZP oraz § 34 pkt 6 MPZP (w odniesieniu do zakazu lokalizacji więcej niż jednego budynku mieszkalnego jednorodzinnego na jednej działce budowlanej), § 21 ust. 4 MPZP (w odniesieniu do uchylenia się organu planistycznego od określenia ilości miejsc parkingowych zaopatrzonych w kartę parkingową), § 6 pkt 5 MPZP (w odniesieniu do definicji powierzchni zabudowy], § 3 ust. 2 MPZP (w odniesieniu do braku obligatoryjnych elementów MPZP, wynikających z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), jak również w części dotyczącej: zaistniałej sprzeczności pomiędzy MPZP a Studium (o której mowa w petitum skargi) oraz wewnętrznej sprzeczności lub niespójności MPZP (w odniesieniu do ustaleń zawartych w: § 22 pkt 3 MPZP, § 35 pkt 2 MPZP, § 32 pkt 1b MPZP, § 33 pkt 1b MPZP, § 33 pkt 4a MPZP, § 34 pkt 1b MPZP). W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnili, że są właścicielami nieruchomości (a, mówiąc bardziej precyzyjnie, nieruchomości gruntowych zabudowanych domami mieszkalnymi) bezpośrednio sąsiadującymi z nieruchomościami, których dotyczy MPZP. Podnieśli, że powyższe - już tylko z uwagi na fakt objęcia ustaleniami Planu nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z ich nieruchomościami - dowodzić może, że MPZP narusza ich interes prawny i wpływa negatywnie na ich sytuację prawną, co uprawnia ich do złożenia niniejszej skargi w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r. poz. 1372 ze zm., dalej: "u.s.g."). Jednocześnie odwołali się do orzecznictwa sądów administracyjnych i zaznaczyli, że nie można wykluczyć, iż mimo położenia nieruchomości poza obszarem objętym zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale w jego sąsiedztwie, może dojść do naruszenia interesu prawnego właściciela takiej nieruchomości. Zdaniem skarżących - jako właściciele nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z nieruchomościami objętymi MPZP - mają bezpośredni, realny i aktualny interes prawny w tym, ażeby właściciele nieruchomości sąsiednich (objętych Planem) nie korzystali z nich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości (w tym z ustaleń Studium) i stosunków miejscowych. Wskazali, że trzeba zarazem uwzględnić okoliczność, że gmina K. ma charakter gminy uzdrowiskowej a nieruchomości skarżących zlokalizowane są w obszarze zabudowy jednorodzinnej rezydencjonalnej, z kolei w zaistniałym stanie faktycznym MPZP dozwala na zabudowywanie; nieruchomości bezpośrednio graniczących z ich nieruchomościami w sposób naruszający zarówno przepisy prawa powszechnie obowiązującego oraz ustalenia Studium (w zakresie, o którym mowa w petitum skargi), jak i całokształt dotychczasowych stosunków miejscowych i dotychczasowy sposób społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości. Wyjaśnili, że powyższe skutkuje rzeczywistym i faktycznym (a nie jedynie hipotetycznym lub ewentualnym) oddziaływaniem MPZP na sytuację ich prawną (tym bardziej, że na obszarze objętym MPZP zostały już wszczęte pierwsze deweloperskie procesy inwestycyjne ukierunkowane na wybudowanie w bezpośrednim sąsiedztwie ich nieruchomości dużych inwestycji mieszkaniowych i związanej z nimi gęstej infrastruktury dróg publicznych). Wskazali również, że planowane do realizacji w najbliższej przyszłości inwestycje na obszarze objętym MPZP i bezpośrednio sąsiadujące z nieruchomością skarżących zarówno zakłócą wykorzystywanie przez skarżących ich nieruchomości w celach prywatnych, jak i znacząco wpłyną na zmianę "stosunków miejscowych" (co jest jeszcze bardziej znaczące z uwagi na okoliczność, że część obszaru bezpośrednio graniczącego z ich nieruchomościami, który objął MPZP (dozwalający na realizację dużych inwestycji mieszkaniowych), stanowiła do tej pory tereny zielone, służące rekreacji okolicznych mieszkańców. W odpowiedzi na skargę Rada Miasta K. (dalej: "organ", "Rada") wniosła o jej oddalenie podnosząc, że skarżący nie wykazali, aby na terenie objętym zaskarżoną uchwałą byli właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości, a także w jaki sposób, zaskarżone postanowienia (każde z nich z osobna) wpływają na sytuację prawną każdego z nich. Wyjaśniła ponadto, że nieruchomości, których właścicielami są: M. A., G. L., P. D., A. K., Ł. K., M. Ć., A. B.1, A. B.2 i P. sp. z o.o. z siedzibą w W. jedynie przylegają do obszaru objętego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru północno-zachodniej części miasta - etap 4. Natomiast nieruchomości, których właścicielami są: A. W., J. P., A. G., M. C., G. M., U. Z., J. O., M. J. jedynie znajdują się w bliskim sąsiedztwie obszaru objętego ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru północno-zachodniej części miasta - etap 4. Rada podniosła, że zaskarżając MPZP skarżący zakwestionowali tym samym przyjęte w planie zapisy dotyczące terenów do których nie mają tytułu prawnego, a co więcej nie wykazali w jaki sposób przepisy Planu wpływałyby negatywnie na ich sytuację prawną. W odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżących M. A., J. P., A. G., Ł. K., M. Ć., G. L., P. D., M. C., A. K., A. B.1, A. B.2 nadesłał dokumenty, z których wynika, że nieruchomości należące do ww. skarżących nie są objęte MPZP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi, w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Wskazać jednak należy, że stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest uchwała rady gminy. Zgodnie zaś z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. W związku z tym, przed merytorycznym rozpoznaniem skargi na uchwałę rady gminy akt, sąd zobowiązany jest w pierwszej kolejności do weryfikacji przesłanek jej dopuszczalności, a więc zbadania, czy skargę wniesiono w sprawie z zakresu administracji publicznej oraz czy wnoszący skargę legitymuje się interesem prawnym w zaskarżeniu uchwały. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest uchwała w sprawie planu miejscowego. Nie ulega zatem wątpliwości, że skarga dotyczy aktu prawa miejscowego. Następnie należało zbadać, czy doszło do naruszenia interesu prawnego skarżących, gdyż merytoryczna ocena zasadności skargi wniesionej na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. jest możliwa tylko wtedy, jeśli skarżący ma legitymację procesową do wniesienia skargi. Sąd stwierdził, że skarżący nie są legitymowani do wystąpienia ze skargą na przedmiotową uchwałę, a w związku z tym ich skarga podlega odrzuceniu. Przede wszystkim należy podkreślić, że ciężar wykazania naruszenia interesu prawnego spoczywa na podmiocie wnoszącym skargę (por. wyrok NSA z 14 marca 2002 r. sygn. akt II SA 2503/01). Interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę, przy czym winny ów interes cechować: bezpośredniość, indywidualność, konkretność i realny charakter. Dodatkowy wymóg zaistnienia "naruszenia" takiego interesu prawnego (uprawnienia) nakłada na skarżącego obowiązek wykazania, że istnieje określony związek pomiędzy jego indywidualną, prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, skutkujący ograniczeniem lub pozbawieniem danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożeniem konkretnych obowiązków (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 29 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 560/09 i tam przywołane orzecznictwo sądów administracyjnych). Skarżący musi zatem wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (por. wyrok NSA z 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04, wyrok NSA z 22 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 1127/05). Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego, a zaskarżoną uchwałą musi w dacie wniesienia skargi powodować następstwo w postaci wynikającego z przepisu prawa ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków (por. wyrok NSA z 7 maja 2008 r., sygn. akt. II OSK 84/08). Musi to być zatem interes znajdujący bezpośrednie i jasne odzwierciedlenie w przepisie prawa, przekładający się na stwierdzenie, że poprzez określoną regulację w uchwale nastąpi konkretne oddziaływanie na sytuację prawną skarżącego (nie faktyczną) poprzez uszczuplenie jego praw (pogorszenie jego sytuacji prawnej) lub wygenerowanie obowiązków (uciążliwości). Przy czym oddziaływanie to musi być rzeczywiste, a nie potencjalne, mogące wystąpić w przyszłości. Dopiero naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. Sąd zatem najpierw bada legitymację skargową, a dopiero później, gdy stwierdzi, że ta legitymacja skarżącemu przysługuje, może przejść do oceny, czy wraz z naruszeniem tego interesu prawnego naruszony został obiektywny porządek prawny (por. postanowienie NSA z 1 lipca 2021 r. sygn. akt II OSK 1105/21). Samo powołanie się na sprzeczność kwestionowanej uchwały z prawem nie legitymuje jeszcze do skutecznego wniesienia skargi w trybie art. 101 u.s.g., gdyż skarga ta nie ma charakteru actio popularis. Do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z 25 listopada 2008 r., sygn. akt II OSK 978/08; wyrok NSA z 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/2004, wyrok NSA z 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2349/14). Należy zatem wskazać, że zarówno ze skargi, jak i z nadesłanych dokumentów, z także z wyjaśnień organu wynika, że działki stanowiące własność skarżących nie są objęte zaskarżonym MPZP, a jedynie sąsiadują z działkami, które plan ten obejmuje. Jak słusznie podnoszą skarżący, brak objęcia nieruchomości skarżących postanowieniami zaskarżonej uchwały w sprawie miejscowego planu nie przesądza jeszcze o braku legitymacji procesowej do jej zaskarżenia (zob. np. wyroki NSA: z 3 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1780/10; z 1 września 2009 r., sygn. akt II OSK 900/09). Jednakże niezbędne jest wykazanie interesu prawnego do zaskarżenia planu miejscowego, zaś przywołana przez skarżących argumentacja wskazuje jedynie na potencjalne naruszenie ich interesu faktycznego. Skarżący upatrują naruszenia swojego interesu prawnego w tym, że wprowadzona duża zabudowa będzie wpływała na okolicę, przyrodę oraz mieszkańców sąsiadujących działek, gdyż w bezpośrednim sąsiedztwie ich nieruchomości powstaną duża inwestycje mieszkaniowe i związane z nimi gęsta infrastruktura dróg publicznych, co oddziaływuje na codzienne życie skarżących. Związane to będzie – zdaniem skarżących - z zagęszczeniem skupiska ludzi, zwiększonym ruchem pieszym i kołowym, wzrostem poziomu natężenia hałasu, wzrostem ilości odpadów oraz wzrostem zagrożeń związanych z ruchem pojazdów. Okoliczności te wskazują jedynie na istnienie interesu faktycznego skarżących. Nie ma bowiem przepisów prawa zabraniających lokalizowania dużej zabudowy, a tym bardziej przepisów określających wielkość zagęszczenia skupiska ludzi. Ponadto wprowadzone postanowienia MPZP w żaden sposób nie ograniczają możliwości zagospodarowania działek skarżących pod zabudowę mieszkaniowa. Przeznaczenie terenów sąsiednich na cele dużej zabudowy nie powoduje zatem żadnych zmian w zakresie uprawnień skarżących wynikających z tytułu własności do przedmiotowych działek. Tym samym nie wpływa bezpośrednio na naruszenie interesu prawnego skarżących. Nie narusza zatem istoty ich prawa własności. Zatem skarżący w żaden sposób w niniejszej sprawie nie wykazali, aby funkcja ta pozostawała w sprzeczności z funkcją dopuszczalną na ich działkach. Brak bezpośredniego wpływu uchwały na sferę prawną określonego podmiotu nie pozwala na przyznanie mu stosownej legitymacji. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazali naruszenia interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. W tej sytuacji Sąd nie może dokonać merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Rozstrzygając kwestię legitymacji skargowej, sąd nie bada merytorycznie zaskarżonego aktu z punktu widzenia jego legalności, nie rozstrzyga zatem merytorycznie danej sprawy sądowoadministracyjnej, ograniczając się jedynie do zbadania, czy skarżący może wnieść skargę. W związku z tym Sąd zobligowany był odrzucić skargę M. A., J. P., A. G., Ł. K., M. Ć., G. L., P. D., M. C., A. K., A. B.1 i A. B.2 na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. O zwrocie uiszczonych wpisów sądowych od skargi postanowiono w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.