I SA/Gd 943/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 6 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 14 czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od II kw. 2015 r. do IV kw. 2016 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi. UZASADNIENIE Pismem z dnia 15 lipca 2022 r. J. C. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 14 czerwca 2022 r. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 24 sierpnia 2022 r. wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków fiskalnych skargi, poprzez uiszczenie wpisu sądowego od skargi w kwocie 2000 zł - w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka, zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, została uznana za doręczoną w dniu 14 września 2022 r. Pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 23 września 2022 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi podając, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. Wyjaśnił, że od dnia 29 sierpnia 2022 r. do dnia 16 września 2022 r. przebywał poza K., w podróży służbowej. W tym okresie została awizowana przesyłka polecona, która niestety z powodu braku innej osoby upoważnionej do odbioru nie mogła zostać odebrana. Gdy po powrocie stawił się w placówce Poczty Polskiej w celu odbioru przesyłki, uzyskał informację, że przesyłka została zwrócona do nadawcy, jednocześnie nie potrafiono wskazać, kto był nadawcą. Dopiero w dniu 23 września 2022 r. ustalił, że była to przesyłka z Sądu zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 2.000 zł. Tego samego dnia skarżący uiścił wpis od skargi w kwocie 2000 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługiwał na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz.329 ze zm. – zwanej dalej "p.p.s.a."), czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli jednak strona nie dokonała w terminie czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a nadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 p.p.s.a.). Instytucja przywrócenia uchybionego terminu ma na celu usunięcie ujemnych następstw procesowych wynikłych wskutek uchybienia terminowi procesowemu, gdy strona nie ponosi winy w tym uchybieniu. W świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej o swoje interesy. Nie jest możliwe przywrócenie terminu, gdy z okoliczności sprawy będzie wynikało, że strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Ponadto dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, może stanowić uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie strona skarżąca nie uprawdopodobniła, że naruszenie wyznaczonego terminu do usunięcia braków fiskalnych skargi nastąpiło bez jej winy. Okolicznością uzasadniającą - jej zdaniem - zasadność przywrócenia terminu do usunięcia braków fiskalnych skargi, jest pozostawanie w podróży służbowej. Skarżący wyjaśnił, że od dnia 29 sierpnia 2022 r. do dnia 16 września 2022 r. przebywał poza K., w podróży służbowej. W tym okresie została awizowana przesyłka polecona, która niestety z powodu braku innej osoby upoważnionej do odbioru nie mogła zostać odebrana. Gdy po powrocie stawił się z placówce Poczty Polskiej w celu odbioru przesyłki, uzyskał informację, że przesyłka została zwrócona do nadawcy, jednocześnie nie potrafiono wskazać, kto był nadawcą. Podnieść należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych panuje ugruntowany pogląd, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, że podróż służbowa nie spełnia przesłanek do przywrócenia terminu. Powołanie się na tę okoliczność nie jest jednoznaczne z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminowi nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 29 września 2016 r., sygn. akt II OZ 1050/16; z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II GZ 84/17, baza orzeczeń CBOSA). Podkreślić należy, że z wniosku o przywrócenie terminu nie wynika, że podróż służbowa skarżącego miała nagły, a nie planowany charakter. Skarżący nie uprawdopodobnił też, iż nie mógł się wyręczyć inną osobą. Zdaniem Sądu, w przypadku wyjazdu planowanego co do zasady, jakim jest podróż służbowa, należyta dbałość o swoje interesy umożliwiająca uchronienie się od ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego wymaga, aby przed takim wyjazdem osoba będą stroną postępowania sądowego podjęła odpowiednie działania, gwarantujące zabezpieczenie jej interesów. Konkludując, wnioskodawca nie wykazał, że podróż służbowa stanowiła okoliczność nagłą bądź nadzwyczajną, której wystąpienia nie mógł w normalnych okolicznościach przewidzieć. Nadto, składając skargę do Sądu, powinien spodziewać się korespondencji sądowej, wobec czego, przy zachowaniu minimalnej dbałości swoje o interesy, powinien tak zorganizować pracę, aby móc w sposób prawidłowy i terminowy wykonać obowiązki związane z postępowaniem sądowoadministracyjnym (np. upoważnić właściwą osobę do działania pod swoją nieobecność). Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.