II SAB/Wa 232/11

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Sędziowie WSA Janusz Walawski (spr.), Anna Mierzejewska, Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2011 r. sprawy ze skargi T. Z. na bezczynność Wójta Gminy L. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy L. do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2011 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz aktami postępowania administracyjnego 2. zasądza od Wójta Gminy L. na rzecz skarżącego T. Z. kwotę 100 zł (słownie: sto), tytułem zwrotu kosztów postępowania UZASADNIENIE T. Z. w dniu [...] maja 2011 r. złożył w Urzędzie Gminy w L. wniosek o udostępnienie informacji w następującym zakresie: 1) czy Rada Gminy L. została poinformowana o rozstrzygnięciach nadzorczych Wojewody [...] w sprawie uchwał nr [...] i nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] grudnia 2010 r.; jeśli tak – to kiedy i w jakiej postaci (proszę o kserokopie dokumentów); jeśli nie – to dlaczego informacja ta nie została przekazana radnym; 2) dlaczego Rada Gminy L. nie skorzystała z możliwości odwołania się do wojewódzkiego sądu administracyjnego od powyższych rozstrzygnięć nadzorczych Wojewody [...], skoro podczas sesji Rady Gminy L. w dniu [...] grudnia 2010 r. obie wymienione uchwały zostały przyjęte jednogłośnie, pomimo zgłaszanych podczas sesji wątpliwości i zastrzeżeń wobec tych uchwał; 3) czy zostały podjęte jakiekolwiek czynności wobec wykonawcy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla jeziora Z. położonego na terenie Gminy L. i gruntów przyległych do jeziora w strefie 300 m, w związku ze stwierdzeniem nieważności uchwały nr [...] Rady Gminy L.: jeśli tak – to jakie czynności zostały podjęte; jeśli nie – to dlaczego nie zostały podjęte, pomimo negatywnych skutków finansowych dla Gminy L., w postaci braku planu przy równoczesnym wypłaceniu większości należności za ten plan wykonawcy. Wójt Gminy L. w dniu [...] czerwca 2011 r. udzielił wnioskodawcy następującej odpowiedzi: "w nawiązaniu do Pana kolejnych wniosków o udostępnienie informacji publicznej informuję, że odpowiedzi w sprawach podlegających publikacji znajdzie Pan na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Gminy w L. oraz na tablicy ogłoszeń w budynku Urzędu Gminy, podawanymi do wiadomości publicznej w wymaganym okresie. Udzielenie Panu informacji i odpowiedzi w przypadku pozostałych pytań w sprawach niepublikowanych, będzie możliwe po wykazaniu przez Pana, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2011 r. o dostępie do informacji publicznej są one szczególnie istotne dla interesu publicznego, a nie wyłącznie własnego". W kolejnym piśmie z dnia [...] lipca 2011 r. Wójt Gminy w L. poinformował wnioskodawcę, że wobec braku odpowiedzi na powyższe pismo, zgodnie z art. 64 § Kpa, jego wniosek pozostawia się bez rozpoznania. T. Z. w dniu [...] czerwca 2011 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy L. w przedmiocie jego wniosku z dnia [...] maja 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania powyżej określonego wniosku oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie. Zdaniem organu skarga "nie spełnia przesłanek do bezpośredniego przesłania do Sądu Wojewódzkiego, a ponadto jest bezzasadna, gdyż zarówno przez udział własny i wgląd własny, jak i bezpośrednio przez Wójta Gminy, wnioskodawca był informowany i sprawa jest mu doskonale znana". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powyżej określonych przepisów, sądy administracyjne orzekają, w zakresie swojej właściwości, m. in. w zakresie skarg na bezczynność organów, w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Właściwość Sądu dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Zdaniem Sądu, skarga T. Z. na bezczynność Wójta Gminy L. zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podać, iż zgodnie z art. 61 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.), obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (ust. 4). Natomiast art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.) stanowi, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej (...). Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 powołanej ustawy. Z treści tych przepisów wynika, iż informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. W powyższym rozumieniu, żądane przez skarżącego informacje spełniają warunki informacji publicznej i wbrew twierdzeniu organu nie stanowią informacji przetworzonej, bowiem informacją przetworzoną jest taka, która wymaga nakładu pracy polegającej na opracowaniu posiadanych informacji (dokumentów) w postać stanowiącą przedmiot wniosku. Należy podkreślić, że kwestia, co jest informacją przetworzoną, a co nią nie jest, pozostaje do uznania organu zobowiązanego, jednakże w rozpoznawanej sprawie organ w sposób nieuzasadniony uznał, że żądane przez skarżącego informacje stanowią informację przetworzoną. Jednocześnie należy podkreślić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej określa odrębny tryb postępowania administracyjnego. Przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), mogą być stosowane tylko w przypadkach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Ta natomiast nie daje możliwości zastosowania art. 64 § 2 Kpa, tj. pozostawienie wniosku bez rozpoznania, jak to uczynił organ w niniejszej sprawie. Organ prowadzący postępowanie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej zobowiązany jest procedować w jej trybie, a w szczególności wydawać rozstrzygnięcia w niej przewidziane. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 sentencji wyroku. Orzekając o kosztach, Sąd działał na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 powyżej określonej ustawy.