X Ka 528/25

Sądy powszechne2025-06-27

Sygnatura

X Ka 528/25

Data orzeczenia

2025-06-27

Rodzaj

SENTENCE

Sędziowie

Grzegorz Miśkiewicz (PRESIDING_JUDGE)

Treść orzeczenia

Sygn. akt X Ka 528/25 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 27 czerwca 2025 r. Sąd Okręgowy w Warszawie w X Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący Sędzia SO Grzegorz Miśkiewicz Protokolant sekr. sądowy Dominika Kryszkiewicz przy udziale pełnomocnika oskarżycielki prywatnej A. B. po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2025 r. sprawy  S. P. oskarżonego o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 2)">art. 212 § 2 k.k.</a> na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie z dnia 06 grudnia 2024 r. sygn. akt X K 167/22 orzeka I zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II zasądza od oskarżonego S. P. na rzecz oskarżycielki prywatnej A. B. kwotę 840 (osiemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów udziału ustanowionego pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym; III zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę za postępowanie odwoławcze w wysokości 2.500 (dwa tysiące pięćset) złotych oraz obciąża pozostałymi wydatkami tego postępowania. <table> <colgroup> <col/> <col/> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td colspan="4"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td> Formularz UK 2 </td> <td> Sygnatura akt </td> <td colspan="2"> X Ka 528/25 </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: </td> <td> 1 </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> CZĘŚĆ WSTĘPNA </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> </colgroup> <tr> <td> 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> </colgroup> <tr> <td> Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie X Wydział Karny z dnia 06 grudnia 2024 roku, sygn. akt X K 167/22 </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> </colgroup> <tr> <td> 1.2. Podmiot wnoszący apelację </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> </colgroup> <tr> <td> ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td> ☐ oskarżyciel posiłkowy </td> </tr> <tr> <td> ☐ oskarżyciel prywatny </td> </tr> <tr> <td> ☒ obrońca </td> </tr> <tr> <td> ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td> ☐ inny </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> </colgroup> <tr> <td> 1.3. Granice zaskarżenia </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td colspan="5"> 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść </td> <td colspan="3"> ☒ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> ☐ w części </td> <td> ☐ </td> <td> co do winy </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td> co do kary </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td> co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> 1.1.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a>  – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> brak zarzutów </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> </colgroup> <tr> <td> 1.4. Wnioski </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> <col/> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td> ☐ </td> <td> uchylenie </td> <td> ☒ </td> <td> zmiana </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> </colgroup> <tr> <td> Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> </colgroup> <tr> <td> 1.5. Ustalenie faktów </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> <col/> <col/> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td colspan="5"> 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione </td> </tr> <tr> <td> Lp. </td> <td> Oskarżony </td> <td> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td> 2.1.1.1. </td> <td> S. P. </td> <td> Oskarżony w dacie orzekania nie jest osobą karaną. </td> <td> Informacja z Krajowego Rejestru Karnego </td> <td> 358 </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione </td> </tr> <tr> <td> Lp. </td> <td> Oskarżony </td> <td> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td> 2.1.2.1. </td> <td> - </td> <td> - </td> <td> - </td> <td> - </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> </colgroup> <tr> <td> 1.6. Ocena dowodów </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td colspan="3"> 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów </td> </tr> <tr> <td> Lp. faktu z pkt 2.1.1 </td> <td> Dowód </td> <td> Zwięźle o powodach uznania dowodu </td> </tr> <tr> <td> - </td> <td> Informacja z Krajowego Rejestru Karnego </td> <td> Dokument wytworzony przez organ administracji, brak podstaw do kwestionowania dowodu. </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td colspan="3"> 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </td> </tr> <tr> <td> Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 </td> <td> Dowód </td> <td> Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu </td> </tr> <tr> <td> - </td> <td> - </td> <td> - </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td colspan="3"> STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków </td> </tr> <tr> <td> Lp. </td> <td colspan="2"> Zarzut </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> 3.1. </td> <td> Obrońca oskarżonego  S. P. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: I. błąd w ustaleniach faktycznych: 1. przyjęcie przez sąd, że wypowiedzi oskarżonego na temat oskarżycielki prywatnej są nieprawdziwe, nie mają pokrycia w faktach; 2. przyjęcie przez sąd, że oskarżyciela prywatna nie „ustawiała” hejtu; podczas gdy stan taki nie został wykazany w zebranym materiale dowodowym; II. naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 213;art. 213 § 2;art. 213 § 2 pkt. 1)">art. 213 § 2 pkt 1 k.k.</a> poprzez jego niezastosowanie i niedopuszczenie przez sąd faktu, że oskarżycielka prywatna jest osoba powszechnie znana w mediach i polityce, w związku z tym opinie zawarte w wypowiedziach oskarżonego dotyczą postępowania osoby, która jest aktywną politycznie; III. rażące naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366)">art. 366 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.p.k.</a> wyrażające się w tym, że sąd nie dążył do ustalenia prawd materialnej oraz nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, w szczególności nie wyjaśnił: 1. dlaczego przyjął za fakt, że oskarżony nie przedstawił dowodów potwierdzających przedstawione przez siebie informacje, kiedy zeznania świadków oraz zebrany materiał dowodowy z dokumentów, potwierdzają słowa oskarżonego; 2. w jaki sposób sąd doszedł do konkluzji, że oskarżycielka prywatna nie „ustawiała hejtu”, kiedy dwóch niekwestionowanych przez sąd świadków potwierdziło, że oskarżycielka prywatna namawiała ich do pisania negatywnych komentarzy dotyczących oponentów politycznych jej syna oraz męża; IV. naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> poprzez jednostronną, wybiórczą i nieuwzględniającą zasad doświadczenia życiowego analizę materiału dowodowego, a także rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości na niekorzyść oskarżonego wyrażających się w: 1. stosownie się przez sąd do jednostronnej, nieobiektywnej opinii na temat wypowiedzi oskarżonego, które znajdowały swoje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym; 2. sąd bez jakichkolwiek wątpliwości przyznał wiarygodność zeznaniom wszystkich świadków oraz oskarżycielki prywatnej, natomiast tylko w części oskarżonemu, którego wyjaśnienia korelowały z wypowiedziami świadków; 3. wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia sądu, który wskazał, że dał wiarę zeznaniom świadków, natomiast nie wziął ich realnie pod uwagę przy wydaniu spornego orzeczenia; 4. wewnętrzną sprzeczność orzeczenia sądu, który sam wskazał, że istotnym jest to, że oskarżycielka prywatna namawiała I. S. i B. Z. do publikacji negatywnych komentarzy dotyczących oponentów politycznych jej syna i męża, natomiast jednocześnie sąd uznał, że nie potwierdza to słów oskarżonego o tym, że A. B. brała udział w politycznych aktach na oponentów prezydenta B. i posła B. oraz „ustawiała hejt”; V. naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840050024" title="Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 5, poz. 24 (art. 12;art. 12 ust. 1;art. 12 ust. 1 pkt. 1)">art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo prasowe</a> z uwagi na jego nieprawidłową interpretację i uznanie przez sąd, że pomimo przedstawionego materiału dowodowego, potwierdzającego słowa oskarżyciela prywatnego, oskarżyciel prywatny jako dziennikarz naruszył zasady staranności oraz rzetelności, tym samym nierzetelnie i jawnie wprowadził w błąd. </td> <td> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie. W ocenie Sądu Okręgowego apelacja obrońcy oskarżonego nie zawierała argumentów, które mogłyby skutkować zmianą zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. Apelacja obrońcy oskarżonego, mimo podniesionych zarzutów obrazy prawa materialnego, naruszenia przepisów postępowania oraz błędnych ustaleń faktycznych, w istocie koncentrowała się na sferze sędziowskiej oceny dowodów praz końcowych konkluzjach sądu pierwszej instancji, stąd też zarzuty apelacji zostały omówione łącznie. Zdaniem sądu odwoławczego, apelacja obrońcy ma charakter polemiczny. Analiza akt postępowania w niniejszej sprawie wskazuje, że sąd meriti prowadził postępowanie dowodowe wnikliwie i wszechstronnie, a końcowe konkluzje i wnioski sądu pierwszej instancji zostały kompleksowo i dokładnie przedstawione oraz omówione w pisemnych motywach zapadłego wyroku. Sąd rejonowy w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dokonał analizy wszystkich aspektów niniejszej sprawy (zarówno prawnych, jak i faktycznych), i żaden z istotnych elementów nie został pominięty lub zlekceważony. Sąd odwoławczy akceptuje ustalenia oraz końcowe konkluzje sądu pierwszej instancji. W ocenie Sądu Okręgowego sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania wskazanych przez apelującego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">7 k.p.k.</a>, czy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366)">art. 366 k.p.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.p.k.</a> Sąd Okręgowy zwraca uwagę, że przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> czy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 2;art. 2 § 2)">art. 2 § 2 k.p.k.</a> mają charakter ogólnych zasad postępowania i nie mogą stanowić samodzielnej skutecznej podstawy prawnej zarzutu apelacji – zaskarżenie rozstrzygnięcia sądu powinno bowiem wskazywać nie uchybienie ogólnych zasad postępowania karnego, ale konkretnych regulacji określających chociażby kwantyfikatory oceny materiału dowodowego czy podstawę faktyczną wyroku. W przypadku <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 k.p.k.</a> takim przepisem jest wspomniany w zarzucie z pkt IV apelacji <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366)">art. 366 k.p.k.</a>, wskazujący na kierowniczą rolę przewodniczącego składu orzekającego w toku postępowania dowodowego, również nie został naruszony – apelujący podnosząc tego rodzaju zarzut nie wykazał, na czym naruszenie owego przepisu miałoby polegać oraz jaki ewentualnie wpływ miałoby mieć naruszenie tej reguły postępowania na treść zapadłego wyroku. Podnosząc zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § 1 k.p.k.</a> apelujący ograniczył się w istocie do zaprezentowania swojego krytycznego stanowiska, stanowiącego niejako powtórzenie – tyle że w innej formie – zarzutu ze sfery oceny dowodów (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>) czy ustaleń faktycznych. Sąd Okręgowy nie dopatrzył się również naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Obdarzenie wiarą w całości lub w części jednych dowodów, przy odmówieniu tej wiary innym, pod warunkiem prawidłowego ujawnienia tych dowodów w toku postępowania i przy rozważeniu wszystkich okoliczności przemawiających zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego (oskarżonej), zgodnie ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, pozostaje uprawnieniem sądu i podlega ochronie ze strony <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> Zasady swobodnej oceny dowodów nie narusza w szczególności sytuacja, gdy sąd meriti odmówi wiarygodności pewnym fragmentom zeznań oskarżyciela prywatnego bądź poszczególnych świadków, zaś uzna je za wiarygodne w innej części, bądź też na tej samej zasadnie podzieli linię obrony przedstawioną przez oskarżonego (oskarżoną). Aby skutecznie wykazać uchybienie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a>, apelujący winien wskazać na błąd w rozumowaniu sądu, którego przebieg przedstawia z kolei treść pisemnego uzasadnienia wyroku. Skuteczność zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> nie może sprowadzać się tylko do gołosłownego zapewnienia apelującego, że proponowane przez niego ocena dowodów jest „właściwszą” od oceny przedstawionej przez sąd pierwszej instancji. W ocenie Sądu Okręgowego pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wyczerpująca analizę poszczególnych dowodów, ich ocenę, jak i okoliczności faktycznych z nich wynikających. Sad Okręgowy jako polemiczny ocenia podniesiony zarzut błędnych ustaleń faktycznych. Twierdzenia i konkluzje apelującego sprowadzają się do prezentacji własnych wniosków i konkluzji – zgodnych z interesem procesowym reprezentowanej strony – a które są odmienne od ocen i ustaleń dokonanych przez sąd pierwszej instancji, bez jednoczesnego wskazania, jakich konkretnie uchybień w zakresie zasad logicznego rozumowania i wyciągania wniosków dopuścił się sąd meriti. Zarzuty apelacji nie mogą sprowadzać się – tak jak czyni to jej autor – jedynie do zwykłego zanegowania poczynionych przez sąd pierwszej instancji ustaleń faktycznych, poprzez gołosłowne stwierdzenie, że są one nieprawidłowe (tylko dlatego, że owe ustalenia okazały się dla skarżącego niekorzystne). Apelacja nie może polegać jedynie na forsowaniu własnego poglądu strony na daną kwestię w oparciu jedynie o cześć materiału dowodowego, przy jednoczesnym pominięciu wszystkich tych elementów, które w swojej wymowie dla skarżącego były niekorzystne. Tego rodzaju próba przedstawienia odmiennego poglądu przez autora apelacji odnośnie ocen i konkluzji sądu meriti w realiach dowodowych niniejszej sprawy nie mogła okazać się skuteczną i doprowadzić do postulowanej w apelacji zmiany wyroku. W ocenie Sądu Okręgowego, obrońca oskarżonego w swojej argumentacji – zarzucając sądowi pierwszej instancji dowolność ocen – sam niejako w taką dowolność popada. Apelujący, nie zgadzając się z ustaleniami faktycznymi sądu rejonowego w żaden sposób nie wskazuje, na czym owa wadliwość czy nieprawidłowość ustaleń sądu pierwszej instancji miałaby polegać. Samo tylko zakwestionowanie określonych ustaleń faktycznych – jako niekorzystnych dla reprezentowanej przez apelującego strony – nie może zostać uznana za wystarczającą. Tego rodzaju argumentacja nie mogła zyskać akceptacji sądu odwoławczego i nie mogła okazać się skuteczną. Autor apelacji – poza przedstawieniem w części motywacyjnej odmiennych poglądów w zakresie oceny materiału dowodowego oraz ustaleń faktycznych – nie sprecyzował, z czego wywodzi rzekome uchybienia. Apelacja nie może polegać jedynie na ogólnikowym wskazaniu, które przepisy postępowania zostały naruszone, bądź też którym elementom materiału dowodowego należało odmówić wiary, lub też które ustalenia faktyczne zdaniem apelującego są wadliwe, przy jednoczesnym powieleniu własnych spostrzeżeń wyrażonych jeszcze w toku postępowania dowodowego. W ocenie Sądu Okręgowego chybionym jest również podnoszony przez skarżącego zarzut obrazy prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 213;art. 213 § 2;art. 213 § 2 pkt. 1)">art. 213 § 2 pkt 1 k.k.</a> W realiach niniejszej sprawy nie można przyjąć, iż oskarżony działał w warunkach kontratypów określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 213;art. 213 § 1;art. 213 § 2)">art. 213 § 1 i 2 k.k.</a> Zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 213;art. 213 § 1)">art. 213 § 1 k.k.</a> nie ma przestępstwa, jeżeli zarzut uczyniony niepublicznie jest prawdziwy, tzn. w swej istocie zgodny z rzeczywistością. W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 213;art. 213 § 2)">art. 213 § 2 k.k.</a> nie popełnia przestępstwa określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 212;art. 212 § 1;art. 212 § 2)">art. 212 § 1 lub § 2 k.k.</a> ten, kto publicznie podnosi lub rozgłasza prawdziwy zarzut dotyczący postępowania osoby pełniącej funkcję publiczną lub służący obronie społecznie uzasadnionego interesu. Dla zaistnienia omawianego kontratypu (wyłączenia bezprawności zniesławienia) nie wystarczy subiektywne przekonanie sprawcy o prawdziwości zarzutu (dobra wiara), gdyż bezprawność pomówienia uchyla tylko obiektywna prawdziwość stawianych zarzutów. Ciężar dowodu prawdziwości zarzutów spoczywa na oskarżonym (pomawiającym) – to nie pomawiany ma udowodnić nieprawdziwość stawianych mu zarzutów, lecz pomawiający winien udowodnić ich prawdziwość. W ocenie Sądu Okręgowego zebrany w toku postępowania materiał dowodowy nie wykazał, że stwierdzenia, których treść przywołano w zarzucie z aktu oskarżenia odpowiadają rzeczywistości, zatem z tego względu nie można wyłączyć bezprawności działania oskarżonego. Z omawianym zarzutem obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 213;art. 213 § 2;art. 213 § 2 pkt. 1)">art. 213 § 2 pkt 1 k.k.</a> powiązanym jest zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840050024" title="Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 5, poz. 24 (art. 12;art. 12 ust. 1;art. 12 ust. 1 pkt. 1)">art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo prasowe</a>. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840050024" title="Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 5, poz. 24 (art. 12;art. 12 ust. 1)">art. 12 ust. 1 ustawy Prawo Prasowe</a> dziennikarz jest obowiązany zachować szczególną staranność i rzetelność przy zbieraniu i wykorzystaniu materiałów prasowych, zobowiązany jest sprawdzić zgodność z prawdą uzyskanych wiadomości lub podać ich źródło. Europejski Trybunał Praw Człowieka wielokrotnie podkreślał w swoim orzecznictwie wagę obowiązków ciążących na osobach korzystających ze swobody wypowiedzi. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem tego organu Konwencja chroni prawo dziennikarzy do ujawniania informacji o sprawach stanowiących przedmiot powszechnego zainteresowania, pod warunkiem, że działają oni w dobrej wierze, dostarczają wiarygodnych i precyzyjnych wiadomości, które mają potwierdzenie w faktach, oraz postępują zgodnie z etyką dziennikarską ( tak, np. wyrok z 21.01.1999 r., 29183/95, F. i R. p. (...); wyrok z 20.05.1999 r., (...), B. T. i S. p. (...)) (Zaremba M. (red.), Drozdowicz K., Łoszewska-Ołowska M., Prawo prasowe. Komentarz, LEX el.). Pojęcie rzetelności na gruncie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840050024" title="Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 5, poz. 24 (art. 12;art. 12 ust. 1)">art. 12 ust. 1 ustawy Prawo Prasowe</a> obejmuje m.in. odpowiedzialność za słowo, uczciwość i solidność. Szczególna staranność to nic innego jak powinność sprawdzenia zgodności z prawdą uzyskanych informacji, ich weryfikacji u osób, których dotyczą opisywane zdarzenia (przy czym dziennikarz nie ma obowiązku w każdych okolicznościach zwracać się o wyjaśnienia do osoby, o której ma zamiar krytycznie wypowiedzieć się lub napisać artykuł; tak m.in. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 15 stycznia 2013 roku, I ACa 1014/2012 , LexisNexis nr 5155085; Brzozowska-Pasieka M., Olszyński M., Pasieka J., <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19840050024" title="Ustawa z dnia 26 stycznia 1984 r. - Prawo prasowe - Dz. U. z 1984 r. Nr 5, poz. 24 ()">Prawo prasowe</a>. Komentarz praktyczny, LEX el.). Sąd Okręgowy nie podzielił zarzutów apelacji kwestionujących ocenę prawną i faktyczną sądu meriti staranności oskarżonego S. P. przy redagowaniu na łamach serwisu społecznościowego (...) wpisu, w którym to zarzucił A. B., że ta brała udział w organizowaniu ataków na oponentów politycznych jej męża (prezydenta miasta I. R. B.) oraz syna (posła K. B.), w szczególności poprzez „ustawianie” przeciwko nim tzw. hejtu. Oskarżony podnosząc tego rodzaju twierdzenia odwołał się do prywatnej korespondencji A. B., która – ja wynika z postepowania dowodowego – w żaden sposób nie była związana ze sformułowanymi przez oskarżonego zarzutami pod adresem oskarżycielki prywatnej. Oskarżony opierając się na wyrwanym z kontekstu fragmencie wypowiedzi oraz na niezweryfikowanych, fragmentarycznych informacjach wyprowadził daleko idące wnioski, które miały charakter zniesławiający wobec oskarżycielki prywatnej. W ocenie Sądu Okręgowego oskarżony nie dopełnił w tym zakresie ciążących na nim jako dziennikarzu obowiązków. Reasumując powyższe rozważania, Sąd Okręgowy nie stwierdza, by sąd pierwszej instancji dopuścił się uchybień w postaci naruszenia wskazanych w apelacji. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Wniosek </td> </tr> <tr> <td> Obrońca oskarżonego wniósł o zmianę orzeczonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. </td> <td> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Wobec niezasadności podniesionych zarzutów - wniosek obrońcy oskarżonego nie mógł zostać uwzględniony. </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 4.1. </td> <td> - </td> </tr> <tr> <td> Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności </td> </tr> <tr> <td> - </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> 5.1.1. </td> <td> Przedmiot utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td> Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie X Wydział Karny z dnia 06 grudnia 2024 roku, sygn. akt X K 167/22, utrzymano w mocy w całości. </td> </tr> <tr> <td> Zwięźle o powodach utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td> W ocenie sądu odwoławczego, sąd pierwszej instancji przeprowadził przewód sądowy zgodnie z wymogami procedury karnej, nie dopuścił się uchybień wskazanych we wniesionym środku odwoławczym ani też uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionego zarzutu, stosownie do wymogów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> czy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 440)">art. 440 k.p.k.</a>. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> 5.2.1. </td> <td> Przedmiot i zakres zmiany </td> </tr> <tr> <td> - </td> </tr> <tr> <td> Zwięźle o powodach zmiany </td> </tr> <tr> <td> - </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> <col/> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td colspan="4"> 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 5.3.1.1.1. </td> <td colspan="2"> - </td> <td> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> - </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 5.3.1.2.1. </td> <td colspan="2"> Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości </td> <td> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> - </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 5.3.1.3.1. </td> <td colspan="2"> Konieczność umorzenia postępowania </td> <td> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> - </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 5.3.1.4.1. </td> <td colspan="2"> - </td> <td> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> - </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> - </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="2"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> - </td> <td colspan="2"> - </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Koszty Procesu </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td> II </td> <td> Sąd Okręgowy zasądził od oskarżonego S. P. na rzecz oskarżycielki prywatnej A. B. kwotę 840 (osiemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów udziału ustanowionego pełnomocnika w postępowaniu odwoławczym. </td> </tr> <tr> <td> III </td> <td> Zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatę za postępowanie odwoławcze w wysokości 2.500 (dwa tysiące pięćset) złotych oraz obciążono go pozostałymi wydatkami tego postępowania. </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col/> </colgroup> <tr> <td> PODPIS </td> </tr> <tr> <td> Grzegorz Miśkiewicz </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="37"/> <col width="329"/> </colgroup> <tr> <td colspan="6"> 1.11. Granice zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Kolejny numer załącznika </td> <td> 1 </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Podmiot wnoszący apelację </td> <td> Obrońca oskarżonego S. P. </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja </td> <td> Wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia w Warszawie X Wydział Karny z dnia 06 grudnia 2024 roku, sygn. akt X K 167/22 </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść </td> <td colspan="4"> ☒ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> ☐ w części </td> <td colspan="2"> ☐ </td> <td> co do winy </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td> co do kary </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td> co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 1.1.3.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> brak zarzutów </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 1.1.4. Wnioski </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="3"> uchylenie </td> <td> ☒ </td> <td> zmiana </td> </tr> </table> </div>