II SA/Wa 270/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. Komendant Główny Policji (dalej także: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez M. P. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] (dalej także: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] września 2019 r. nr [...], w przedmiocie odmowy wypłaty skarżącemu wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe za lata 2013-2017- utrzymał w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji. W wyniku analizy zgormadzonego materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny. Skarżący M. P. był funkcjonariuszem Policji i na podstawie rozkazu personalnego [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] został zwolniony ze służby z dniem [...] kwietnia 2017 r. Skarżący w chwili zwolnienia posiadał 150 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego. W związku z powyższym, skarżącemu wypłacono ekwiwalent pieniężny w kwocie 46.902,00 złotych brutto za wszystkie dni niewykorzystanych urlopów, przyjmując, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego odpowiadał wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2018 r. skarżący wystąpił o wypłacenie wyrównania należnego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze służby, według stanu na dzień zwolnienia ze służby w Policji, z uwzględnieniem treści orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. W wyniku rozpatrzenia powyższego wniosku skarżącego Komendant Wojewódzki Policji w [...], powołując się na przepisy art. 104 § 1 k.p.a. w związku z art. 6a ust. 2 pkt 2, art. 32, art. 114 ust. 1 pkt 2 i art. 115a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.), decyzją z dnia [...] września 2019 r., nr [...], odmówił wypłaty skarżącemu wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe za lata 2013-2017. W uzasadnieniu decyzji Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał, że zgodnie z art. 114 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji, policjant zwalniany ze służby otrzymuje ekwiwalent pieniężny za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe oraz za niewykorzystany czas wolny od służby udzielany na podstawie art. 33 ust. 3. Organ pierwszej instancji poinformował jednocześnie, że sposób ustalania wysokości tego ekwiwalentu określa art. 115a ustawy o Policji, który do dnia 6 listopada 2018 r. stanowił, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Ponadto, Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał, że wyrokiem z dnia 30 października 2018 r., wydanym w sprawie sygn. akt K 7/15, Trybunału Konstytucyjnego stwierdził, że art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W tej sytuacji, jak zauważył organ pierwszej instancji, omawiany wyrok Trybunału Konstytucyjnego spowodował zmianę treści przepisu art. 115a ustawy o Policji w ten sposób, że wyeliminował z systemu prawnego tę część przepisu prawa, która ustala wartość ułamkową miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym niezbędną do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wskazał także, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, jest orzeczeniem negatoryjnym, eliminującym normę prawną odnoszącą się do ułamkowej części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym przez niego stanowisku służbowym, będącą podstawą do obliczenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego. Oznacza to, w ocenie organu pierwszej instancji, że orzeczenie tworzy tym samym lukę w systemie prawnym, uniemożliwiającą ustalenie wysokości należnego policjantowi zwalnianemu ze służby ekwiwalentu pieniężnego za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz dekompletuje tym samym konstrukcję prawną określającą zasady obliczania tego ekwiwalentu, pozbawiając ją elementu niezbędnego do ustalenia wysokości ekwiwalentu za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego. Komendant Wojewódzki Policji w [...] podniósł, że z treści omawianego wyroku Trybunału Konstytucyjnego wynika zatem wyłącznie, że wartość niezbędna do określenia wysokości ekwiwalentu nie może wynosić 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Zdaniem organu pierwszej instancji, wskazane orzeczenie nie ma natomiast charakteru prawotwórczego w znaczeniu pozytywnym, tj. nie zastępuje ustawodawcy, jak też nie określa wartości ułamkowej uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego policjantowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, niezbędnej do ustalenia wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy. Mając powyższe na względzie, organ pierwszej instancji - odnoszą się do stanu faktycznego sprawy z aktualnymi przepisami - stwierdził, że norma prawna zawarta w art. 115a ustawy o Policji, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania niniejszej decyzji, nie może zostać w odniesieniu do skarżącego zrealizowana w sposób inny, niż to zostało wykonane w 2011 r., a więc poprzez wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy w wysokości wówczas określonej. Komendant Wojewódzki Policji w [...] stwierdził jednocześnie, że dopiero nowelizacja ustawy, konkretyzująca wymiar części miesięcznego uposażenia za 1 dzień niewykorzystanego urlopu, stworzy nowy stan prawny, w którym organ będzie upoważniony dokonywać porównania wysokości ekwiwalentu wypłaconego na podstawie niekonstytucyjnego przepisu z wysokością określoną w znowelizowanym przepisie, a w konsekwencji dokonywać wypłaty uzupełniającej. W piśmie z dnia [...] października 2019 r. skarżący wniósł odwołanie od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2019 r., nr [...]. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącego, Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. utrzymał w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty skarżącemu wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe w latach 2007-2011. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 - stwierdził, iż orzeczenie to spowodowało powstanie luki w systemie prawnym, która wobec obowiązku działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa (vide: art. 6 k.p.a.), uniemożliwia ustalenie wysokości należnego policjantowi zwalnianemu ze służby ekwiwalentu pieniężnego za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego oraz dodatkowego. Organ odwoławczy uznał, że sytuacja taka (brak podstaw prawnych do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego) będzie miała miejsce aż do czasu ustanowienia przez ustawodawcę przepisu prawa, w którym wskazane zostanie, jak należy obliczać wysokość ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy (koniecznym będzie przyjęcie danego wskaźnika tych przeliczeń). Komendant Główny Policji wskazał, że istotne znaczenie będzie miało wprowadzenie przez ustawodawcę przepisów przejściowych, rozstrzygających, do jakich zdarzeń prawnych bądź też podmiotów nowe przepisy prawa znajdą zastosowanie, co w konsekwencji może skutkować koniecznością ponownego ustalenia wysokości omawianego ekwiwalentu i wypłaty różnicy w jego wysokości osobom, które taki ekwiwalent otrzymały na podstawie zakwestionowanej przez Trybunał Konstytucyjny regulacji. W tej sytuacji, Komendant Główny Policji stwierdził, iż nie budzi wątpliwości to, że wobec aktualnego braku przepisów prawa, które mogłyby stanowić podstawę wypłaty przedmiotowego ekwiwalentu w innej, niż dotychczas wysokości, organ administracji, decydując się na rozpatrzenie wniosku, nie ma możliwości rozstrzygnięcia w inny sposób niż poprzez odmowę uwzględnienia zgłoszonego w tym zakresie żądania, która następuje w formie decyzji administracyjnej. W piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. skarżący M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2019 r. Wnosząc w petitum skargi o uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] września 2019 r., skarżący zarzucił organom Policji obu instancji naruszenie obowiązujących przepisów prawa. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca stwierdziła, że nie zgadza się z przyjętym przez organy Policji obu instancji rozstrzygnięciem oraz przedstawioną przez te organy argumentacją. Strona skarżąca zarzuciła, że organy Policji obu instancji błędnie przyjęły, że nie jest możliwe ponowne wyliczenie przysługującego skarżącej ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy. Zdaniem skarżącej, sposób dokonania interpretacji obecnie obowiązujących przepisów dających możliwość wyliczenia tego ekwiwalentu, zgodnego z Konstytucją RP oraz ustawą o Policji, wynika wprost z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15. Powołując się na brzmienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego dnia 30 października 2018 r., strona skarżąca wskazała, że wynika z niego wprost sposób wyliczenia wysokości należnego ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, którym jest na dzień zwolnienia ze służby ilość dni niewykorzystanego urlopu przy przyjęciu, że za 1 dzień niewykorzystanego urlopu przysługuje wynagrodzenie za 1 dzień roboczy na dzień zwolnienia ze służby. Strona skarżąca zauważyła przy tym, że art. 115a ustawy 1990 r. o Policji nie został wyeliminowany z systemu prawnego w całości, co oznacza, że organ Policji powinien zrekonstruować treść tego przepisu zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Strona skarżąca, powołując się na brzmienie art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, podkreśliła, że orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Ponadto, strona skarżąca podniosła, że sposób wyliczenia ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop przyjęty przez Trybunał Konstytucyjny wskazuje, że wyliczenie należnego skarżącej na dzień zwolnienia ze służby ekwiwalentu za niewykorzystany urlop nie tylko nie wymaga nowelizacji przepisów, ale nie powinno nastręczać organom Policji trudności, skoro przyjmuje się, że świadczeniem ekwiwalentnym za jeden dzień niewykorzystanego urlopu policjanta jest jego wynagrodzenie za jeden dzień roboczy. Strona skarżąca wskazała przy tym, że ilość dni roboczych w każdym roku kalendarzowym jest okolicznością faktyczną, możliwą do ustalenia w oparciu o kalendarz na dany rok i w oparciu o przepisy ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 90). Na marginesie, strona skarżąca zauważyła, że "wymiar czasu pracy" w każdym roku publikowany jest w internecie. Strona skarżąca wskazała jednocześnie, że ustalenie wysokości wygrodzenia skarżącej, będącego postawą ponownego wyliczenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop znajduje się w dokumentach posiadanych przez organy Policji. Ponadto, strona skarżąca stwierdziła, że jej argumentacja znajduje odzwierciedlenie w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Skarżąca zauważyła, że zapadłe dotychczas wyroki sądów administracyjnych świadczą o tym, iż orzecznictwo dotyczące spraw związanych z ponownym przeliczeniem oraz wypłatą wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, ma charakter jednolity. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej także: "P.p.s.a."). Należy zauważyć na wstępie, że przepis art. 115a ustawy o Policji, będący przedmiotem badania Trybunału Konstytucyjnego w sprawie sygn. akt K 7/15, stanowił, że ekwiwalent pieniężny za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego oraz za każde rozpoczęte 8 godzin niewykorzystanego czasu wolnego przysługującego na podstawie art. 33 ust. 3 ustala się w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Powyższą regulację wprowadzono w życie ustawą z dnia 27 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o Policji, ustawy o działalności ubezpieczeniowej, ustawy - Prawo bankowe, ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 2001 r. Nr 100, poz. 1084) i obowiązywała od dnia 19 października 2001r. W wyniku wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 (wyrok Trybunału opublikowany w Dz. U. z 2018 r., poz. 2102) była utrata od dnia 6 listopada 2018 r. (data publikacji wyroku Trybunału w Dzienniku Ustaw) mocy obowiązującej art. 115a ustawy o Policji, w takim zakresie, w jakim określał on współczynnik ułamkowy 1/30 uposażenia policjanta, jako podstawę ustalenia wysokości ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. Przepisu art. 115a ustawy o Policji. nie wyeliminowano zatem z systemu prawnego w całości. Tym samym, rację ma strona skarżąca, że stosownie do art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, organ administracji publicznej winien zrekonstruować treść tego przepisu, zgodnie ze wspomnianym wyżej wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego. Na mocy bowiem art. 190 ust. 1 Konstytucji RP, orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego mają moc powszechnie obowiązującą i są ostateczne. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu omawianego wyroku, opublikowanego w OTK-A 2018/65, wyinterpretował z przepisów art. 66 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 115a ustawy o Policji normę prawną, zgodnie z którą świadczeniem ekwiwalentnym za jeden dzień urlopu jest wynagrodzenie funkcjonariusza za jeden dzień roboczy. Stąd też organy Policji przy stosowaniu art. 115a ustawy o Policji, dokonując wyliczenia ekwiwalentu za niewykorzystany urlop powinny uwzględnić, że świadczeniem ekwiwalentnym za dzień niewykorzystanego urlopu jest wynagrodzenie nie w wysokości 1/30 części miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, lecz w wysokości jednego dnia roboczego. Zdaniem Sądu, Komendant Główny Policji, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2019 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2019 r., naruszył zatem art. 190 ust. 4 Konstytucji RP w związku z art. 115a ustawy o Policji i w związku z art. 66 ust. 2 Konstytucji RP z uwagi na ich błędną wykładnię i w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że przepisy te nie dawały w chwili wydawania powołanych na wstępie decyzji Komendanta Głównego Policji i Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] podstawy do wyliczenia ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowy i dodatkowy, o których mowa we wniosku strony skarżącej. Warto w tym miejscu zauważyć, że w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym również w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (vide: m.in. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 499/20, czy też wyrok z dnia 1 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 399/20), wskazywano wielokrotnie, że prawidłowa wykładnia ww. przepisów stanowi, w kontekście ww. orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, że świadczeniem ekwiwalentnym za dzień urlopu jest wynagrodzenie funkcjonariuszy za jeden dzień roboczy. Sąd zwraca jednakowoż uwagę, że w dniu 1 października 2020 r. weszła w życie ustawa z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 1610, zwana dalej: "ustawą nowelizującą"), która m.in. uregulowała kwestię wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy. Ustawa ta wykonuje ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15 i wprowadza do art. 115a ustawy o Policji przelicznik 1/21 miesięcznego uposażenia za jeden dzień urlopu, a nie 1/30 - tak jak przewidywał to art. 115a ustawy o Policji przed dniem 6 listopada 2018 r., czyli przed ogłoszeniem ww. orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w urzędowym publikatorze. Sąd wskazuje ponadto, że ustawodawca, normując kwestię ww. ekwiwalentu w art. 9 ust. 1 cyt. ustawy nowelizującej wskazał, że przepis art. 115a zmienianej ustawy o Policji, w brzmieniu nadanym tą ustawą, stosuje się do spraw, dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy, wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 6 listopada 2018r. Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za okres przed dniem 6 listopada 2018 r. ustala się na zasadach wynikających z przepisów ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 6 listopada 2018r. Przy obliczaniu wysokości ekwiwalentu pieniężnego, przysługującego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy za rok 2018, określa się proporcję liczby dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego przysługującego przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz od dnia 6 listopada 2018 r. Sąd stwierdza, że jakkolwiek powołany wyżej przepis art. 9 ust. 1 ww. ustawy nowelizującej wszedł w życie już po wydaniu zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji, tym niemniej jego brzmienie w chwili orzekania przez Sąd, jednoznacznie wyklucza uwzględnienie wniosku strony skarżącej. Ustawodawca przyjął bowiem w ww. przepisie art. 9 ust. 1 ww. ustawy nowelizującej, że art. 115a zmienianej ustawy o Policji, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, stosuje się jedynie do spraw, dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy, wszczętych i niezakończonych przed dniem 6 listopada 2018 r. oraz do spraw dotyczących wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy policjantowi zwolnionemu ze służby od dnia 20 kwietnia 2017 r. Tym samym, uznać należy, że organy Policji obu instancji, które zarówno w zaskarżonej decyzji jak i w utrzymanej nią w mocy decyzji powoływały się na brak unormowań prawnych, które pozwoliłyby orzekać w sposób żądany przez stronę skarżącą we wniosku z dnia [...] listopada 2018 r., przy ponownym rozpoznawaniu sprawy zobowiązane będą orzekać, zgodnie z zasadą praworządności, przewidzianą w art. 6 k.p.a., na mocy ww. przepisu art. 9 ust. 1 ww. ustawy nowelizującej. W konsekwencji, zauważyć należy, że uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nie spowodowałoby uwzględnienia wniosku strony skarżącej z dnia [...] listopada 2018 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika bowiem, że postępowanie administracyjne wszczęto po dniu [...] listopada 2018 r., w związku z wnioskiem skarżącej z dnia [...] listopada 2018 r., zaś skarżącego zwolniono ze służby w Policji z dniem [...] kwietnia 2017 r. W tej sytuacji, Sąd zauważa, że uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji i utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], wobec stwierdzonych przez Sąd ww. naruszeń, w przypadku zastosowania przy ponownym rozpoznawaniu sprawy obowiązującego art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej, w związku z art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP - nie spowodowałoby odmiennego rozpatrzenia sprawy wszczętej wnioskiem strony skarżącej z dnia [...] listopada 2018 r. Nie sposób więc uznać, że wyżej wskazane przez Sąd wadliwości wydanych w sprawie decyzji (Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] września 2019 r. i Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2019 r.) miały, czy też mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w związku z wykonaniem przez ustawodawcę ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r., sygn. akt K 7/15, w sposób wskazany w ww. art. 9 ust. 1 ww. ustawy nowelizującej. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. - orzekł, jak w sentencji wyroku.