I FZ 516/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Arkadiusz Cudak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R.P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 września 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 485/15 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi R.P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 21 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2009 r. postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE I FZ 516/15 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 29 września 2015 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie o sygnaturze akt III SA/Wa 485/15, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.,), dalej p.p.s.a., odrzucił skargę R.P. (Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 listopada 2014 roku, w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2009 r. Ze stanu sprawy przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że Skarżący w dniu 20 stycznia 2015r., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 21 listopada 2014r., orzekającą o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za I i II kwartał 2009 r. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe pouczenie o możliwości, terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Termin 30-dniowy do wniesienia skargi na decyzję doręczoną w dniu 10 grudnia 2014 r. w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.), dalej O.p., rozpoczął bieg w dniu 11 grudnia 2014 r., i upłynął w dniu 9 stycznia 2015 r. (piątek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 p.p.s.a. Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt I FZ 247/15 oddalił zażalenie Skarżącego na to postanowienie. Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia uznał, że skarga została wniesiona w dniu 20 stycznia 2015 r., a zatem z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. i w konsekwencji orzekł o odrzuceniu skargi. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący zaskarżył wskazane powyżej postanowienie w całości, zarzucając mu naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 86 § 1 p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, to jest odmowę przywrócenia terminu do wniesienia skargi i w konsekwencji odrzucenie skargi, w sytuacji gdy Skarżący w terminie 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, w którym wykazał, iż nie dochował terminu do wniesienia skargi bez swojej winy. Wskazując na powyższe zarzuty autor zażalenia wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o uchylenie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2015 r., o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, w tym rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zatem należało je oddalić. Zażalenie jest środkiem odwoławczym od wskazanych w ustawie postanowień. Przepis art. 194 § 1 pkt 1a) p.p.s.a., stanowi, że zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje od postanowienia, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz 220 § 3 p.p.s.a., a zatem między innymi od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o odrzuceniu skargi wniesionej po upływie terminu do jej wniesienia. W postanowieniu z dnia 29 września 2015 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie słusznie uznał, że skarga R. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 21 listopada 2014 roku została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia wynikającego z art. 53 § 1 p.p.s.a., i prawidłowo postanowił odrzucić skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało więc oddalić. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy dokumentu zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wynika bezsprzecznie, że wskazaną powyżej decyzję doręczono Skarżącemu w trybie art. 150 O.p., w dniu 10 grudnia 2014 r., a zatem termin do jej zaskarżenia upłynął w dniu 9 stycznia 2015 r. Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2015 roku została więc wniesiona po upływie terminu wynikającego z art. 53 § 1 p.p.s.a. Analiza zarzutów zażalenia oraz ich uzasadnienie prowadzi do wniosku, że Skarżący nie kwestionuje faktu wniesienia skargi po terminie do jej wniesienia, lecz nie zgadza się odmową przywrócenia terminu do jej wniesienia i w konsekwencji z odrzuceniem skargi. Tymczasem przedmiotem toczącego się obecnie postępowania zażaleniowego jest jedynie postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., a zatem z powodu uchybienia terminu do jej wniesienia, co jest okolicznością bezsporną. Natomiast wniosek Skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia skargi był przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego przed sądem, zakończonego prawomocnym postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2015 roku, w którym odmówiono Skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Orzeczeniem tym związany jest Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający zażalenie w niniejszej sprawie, co wynika z art. 170 p.p.s.a. W myśl tego przepisu, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Oznacza to, że zarzut zażalenia wskazujący na naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 86 § 1 tej ustawy, poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia skargi i w konsekwencji odrzucenie skargi, należało ocenić jako oczywiście nieuzasadniony. Wskazując na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.