II GZ 275/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 29 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "J" Sp. z o.o. w S na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 22 czerwca 2020 r. sygn. akt III SA/Bk 371/20 w zakresie odrzucenia skargi oraz zwrotu wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi "J" Sp. z o.o. w S na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B z dnia [...] marca 2020 r. nr [....] w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonywanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z 22 czerwca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w B odrzucił skargę "J" Sp. z o.o. w Sna decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B z dnia [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie kary pieniężnej za niewykonywanie obowiązków określonych w przepisach ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów. Sąd I instancji wskazał, że spółka wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w przedmiocie kary pieniężnej. Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z 14 maja 2020 r. wezwano skarżącą Spółkę do uiszczenia uzupełniającego wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł oraz uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (statut, odpis z KRS lub inny dokument), w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania zostały doręczone skarżącej w dniu 26 maja 2020 r. W dniu 26 maja 2020r. skarżąca Spółka uiściła brakujący wpis sądowy od skargi, natomiast nie uzupełniła opisanych braków formalnych skargi. W związku z powyższym WSA odrzucił skargę art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), Spółka zaskarżyła powyższe postanowienie zażaleniem wnosząc o jego uchylenie w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi, mimo częściowego uzupełnienia braków. Skarżąca wskazała, że w wyniku roztargnienia nie został przesłany dokument określający umocowanie do działania w imieniu spółki. W ocenie skarżącej nie jest to przesłanka odrzucenia skargi. Skoro częściowo uzupełniła braki, powinna być wezwana jeszcze raz do uzupełnienia pozostałych braków. Wskazała, że rejestr KRS jest ogólnodostępny i sąd mógł samodzielnie dokonać weryfikacji umocowania do reprezentacji spółki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4) p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Art. 46 § 3 p.p.s.a. stanowi z kolei, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Stosownie do art.49 p.p.s.a. jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W rozpoznawanej sprawie skarga spółki zawierała braki. Do strony skierowano wezwanie o uzupełnienie tych braków, wskazując jednocześnie konsekwencje ich nieuzupełnienia. Wezwania zostały doręczone skarżącej w dniu 26 maja 2020 r. Tego dnia skarżąca spółka uiściła brakujący wpis sądowy od skargi, natomiast nie uzupełniła pozostałych braków formalnych. W związku z powyższym Sąd I instancji zasadnie odrzucił skargę. Skarżąca w zażaleniu nie zaprzeczała okolicznościom faktycznym wskazanym w uzasadnieniu Sądu I instancji, a w szczególności nie podważała faktu otrzymania wezwania i terminu jego otrzymania. Podała, że nieuzupełnienie braku było wynikiem roztargnienia. Skarżąca starała się podważyć zasadność odrzucenia jej skargi wskazując, że rejestr KRS jest ogólnodostępny i sąd mógł samodzielnie dokonać weryfikacji umocowania do reprezentacji spółki. Zauważyć należy, że kwestia ta była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. W postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2019 r., sygn. akt I FZ 155/19, odnosząc się do kwestii samodzielnego zweryfikowania przez sąd KRSu spółki, stwierdził, że "w świetle art. 28 § 1 w zw. z art. 29 P.p.s.a., osoby uprawnione do działania w imieniu osób prawnych powinny wykazać to prawo stosownym dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Dokumentem tym w przypadku spółki prawa handlowego jest co do zasady odpis z rejestru przedsiębiorców KRS, czyli dokument, o przedstawienie którego została wezwana skarżąca. Zaniechanie w tym zakresie stanowi brak formalny skargi, podlegający uzupełnieniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., a w sytuacji, gdy strona nie uczyni zadość wezwaniu w ww. zakresie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Powyższego stanowiska nie zmienia okoliczność, że zgodnie z art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2018 r. poz. 986 ze zm.) pobrane samodzielnie wydruki komputerowe aktualnych i pełnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru mają moc zrównaną z mocą dokumentów wydawanych przez Centralną Informację, tj. odpisów odpisy, wyciągów i zaświadczeń oraz udzielanych informacji z Rejestru. Należy bowiem wskazać, że obowiązek wykazania umocowania spoczywa na stronie skarżącej, a rolą Sądu nie jest wyręczanie strony w zakresie wykazania istnienia umocowania do jej reprezentacji przed sądem administracyjnym (por. postanowienia NSA: z 9 maja 2018 r., II GZ 156/18; z 23 października 2015 r., II OSK 2456/15)." Tym samym przyjąć należało, że skarżąca nie uzupełniła braku formalnego skargi, co skutkowało jego odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., jak prawidłowo przyjął Sąd I instancji. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.