I SA/Łd 510/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Asesor WSA Grzegorz Potiopa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 listopada 2022 r. sprawy ze skargi B. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 26 kwietnia 2022 r. nr KO.401.52.2021 w przedmiocie zarzutów złożonych w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności z tytułu podatku od nieruchomości oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Piotrkowie Trybunalskim (dalej: "SKO", "organ odwoławczy"), utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza W. (dalej: "Burmistrz", "organ I instancji") z dnia 20 października 2021 r., w którym: 1) uznał zarzuty zobowiązanej B. N. (dalej: "skarżąca") za uzasadnione w części, t.j. w zakresie należności pieniężnej egzekwowanej na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia [...] r., w części wynikającej z decyzji Burmistrza nr [...] z dnia 12 lutego 2015r., ustalającej podatek od nieruchomości za 2015 r. t.j. kwoty wynikającej z tytułu wykonawczego [...] z pozycji E.1, E.2, E.3, E.4 (należność główna w wysokości 1189 zł wraz z kwotą odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego za 2015 r. oraz dalszymi odsetkami), jak również kwoty upomnienia z pozycji E punkt 10 tytułu wykonawczego w wysokości 11,60 zł. 2) uznał zarzuty skarżącej za nieuzasadnione w pozostałym zakresie, t.j. w zakresie należności pieniężnej egzekwowanej na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia 16 czerwca 2020 r. w części wynikającej z decyzji Burmistrza [...] z dnia 6 marca 2017 r, ustalającej podatek od nieruchomości na 2016 r. oraz decyzji [...] z dnia 6 marca 2017 r. ustalającej podatek od nieruchomości na 2017 r. kwoty wynikającej z tytułu wykonawczego [...] z pozycji E.5, E.6, E.7, E.8, E.9, E.10, E.11, E.12 (należność główna w wysokości 2 378 zł wraz z kwotą odsetek na dzień wystawienia tytułu wykonawczego za 2016 i 2017 r. oraz dalszymi odsetkami), jak również kwoty upomnienia z pozycji E punkt 10 tytułu wykonawczego w wysokości 11,60 zł. Z akt sprawy wynika, że skarżąca wniosła zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim (dalej: "NUS") na podstawie tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia 16 czerwca 2020 r. wystawionego przez Burmistrza. Burmistrz postanowieniem z dnia 25 września 2020 r. uznał zarzuty zobowiązanej za w części uzasadnione. Postanowieniem z dnia 4 grudnia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. (dalej jako: "SKO") uchyliło ww. postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Na ww. postanowienie skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2021 r. sygn. akt I SA/Łd 245/21 oddalił skargę. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w dniu 18 grudnia 2020 r. Burmistrz wydał kolejne postanowienie, w którym uznał w części za uzasadnione zarzuty zobowiązanej złożone w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2015-2016. Następnie postanowieniem z dnia 2 września 2021 r. SKO uchyliło ww. rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na ww. postanowienie SKO z dnia 2 września 2021 r. skarżąca wniosła skargę do WSA w Łodzi, który wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Łd 905/21 oddalił skargę. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Burmistrz wydał postanowienie z dnia 20 października 2021 r. na podstawie art. 34 § 1 w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm., dalej: u.p.e.a.") w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r. zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2070 ze zm.)., w brzmieniu obowiązującym do dnia 29 lipca 2020 r., a SKO zaskarżonym postanowieniem utrzymało je w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na ww. rozstrzygnięcie skarżąca wskazała, że w postanowieniu z dnia 26 kwietnia 2022 r. SKO nie odniosło się do złożonego zażalenia i wskazanych w nim zarzutów. Organy nie wyjaśniły kwestii istnienia długu, który miałby być egzekwowany. Skarżąca kwestionuje prawidłowość doręczenia decyzji w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej. Końcowo skarżąca stwierdza, iż pismo SKO z dnia 26 kwietnia 2022 r. jest bezczynnością wobec czego domaga się odszkodowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga była niezasadna. Kontroli Sądu poddano postanowienie SKO utrzymujące w mocy postanowienie wierzyciela, wydane po rozpatrzeniu zarzutów skarżącej. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zostały wniesione na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (DZ. U. poz. 2070). Zgodnie z art. 13 ust. 1 tej ustawy, do postępowań egzekucyjnych wszczętych na podstawie ustawy zmieniającej i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy (30 lipca 2020 r.) stosuje się przepisy dotychczasowe. Postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 16 czerwca 2020 r. Dokonano czynności zajęcia świadczeń zobowiązanej w ZUS, a zawiadomienie o zajęciu wraz z tytułem wykonawczym zostało jej doręczone 21 lipca 2020 r., z którą to datą należy wiązać wszczęcie egzekucji (art. 26 § 5 u.p.e.a.). Dlatego też zastosowanie w tej sprawie mają przepisy sprzed nowelizacji. Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku (pkt 1), odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej (pkt 2). Skarżąca w zarzutach, późniejszych pismach procesowych i w skardze do sądu wskazywała, że zobowiązanie w podatku od nieruchomości nie istnieje, a egzekucja jest bezprawna. Postępowanie egzekucyjne, do którego skierowano zarzuty, zostało wszczęte przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Piotrkowie Trybunalskim na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 16 czerwca 2020 r. wystawionego przez Burmistrza W. (wierzyciel). Wierzyciel dochodził należności pieniężnych wynikających z nieuiszczonego przez zobowiązaną podatku od nieruchomości za okres od 1 stycznia 2015 r. do 31 grudnia 2017 r. oraz odsetek za zwłokę i dodatkowych kosztów związanych z postępowaniem egzekucyjnym. Jako podstawę prawną obowiązku ujętego w tytule wykonawczym wskazano trzy decyzje wymiarowe ustalające skarżącej wysokość podatku od nieruchomości za lata 2015-2017. Na skutek zarzutów wierzyciel postanowieniem z dnia 20 października 2021 r. uznał je za uzasadnione w części wynikającej z jego decyzji wymiarowej z dnia 12 lutego 2015 r. (dotyczącej podatku od nieruchomości za 2015 r.) wraz z odsetkami i kosztami upomnienia, zaś w pozostałym zakresie (dotyczącym podatku za 2016 i 2017 r.) uznał zarzuty za nieuzasadnione. Powodem uznania zarzutów za uzasadnione w części dotyczącej podatku za 2015 r. był fakt wyeliminowania decyzji wymiarowej za 2015 r. z obrotu prawnego. Decyzja ta (z dnia 12 lutego 2015 r.) została pierwotnie utrzymana w mocy przez SKO decyzją z dnia 22 maja 2015 r., jednak po rozpatrzeniu wniesionej na decyzję SKO skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2016 r. sygn. akt I SA/Łd 945/15 uchylił tę decyzję. Wykonując wyrok Sądu SKO decyzją z dnia 23 czerwca 2016 r. uchyliło decyzję Burmistrza W. z dnia 12 lutego 2015 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Egzekucja należności z tej decyzji utraciła zatem swą podstawę. Za bezzasadny wierzyciel uznał natomiast zarzut dotyczący nieistnienia zobowiązania w stosunku do pozostałych decyzji wymiarowych – dotyczących podatku za 2016 i 2017 r. Podkreślono, że decyzje te, wskazane w tytule wykonawczym, są ostateczne i podlegają egzekucji. Sąd stwierdza, że SKO utrzymując w mocy postanowienie wierzyciela postąpiło w pełni zasadnie, trafnie identyfikując i prawidłowo oceniając wszelkie okoliczności, które mogły stanowić podstawę kwestionowania istnienia dochodzonych należności (za 2016 i 2017 r.). Jak już wcześniej zaznaczono, podstawą dochodzonych od zobowiązanej należności podatkowych za 2016 i 2017 r. były decyzje Burmistrza W.: z dnia 6 marca 2016 r. ustalająca podatek od nieruchomości na 2016 r. w kwocie 1.189,00 zł i z dnia 6 marca 2017 r. ustalająca podatek od nieruchomości na 2017 r. w kwocie 1.189,00 zł. Zobowiązanie podatkowe z nich wynikające powstało na zasadach określonych w art. 21 § 1 pkt 2 O.p., a mianowicie z dniem doręczenia decyzji (ustalającej wysokość tego zobowiązania). Decyzje te zostały skarżącej doręczone, skarżąca wniosła od nich odwołania, a SKO zaskarżone decyzje utrzymało w mocy (decyzjami z dnia 25 lipca 2017 r.). Decyzje te są ostateczne. Zgodnie z art. 239e O.p., decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie. Oznacza to, że zobowiązania wynikające z decyzji organu I instancji mogły być dochodzone w trybie u.p.e.a. Zobowiązania wynikające z tych decyzji nie uległy także przedawnieniu. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin płatności podatku od nieruchomości przypadał w 2016 i 2017 r., a więc termin przedawnienia mijał z końcem 2021 r. (podatek za 2016 r.) i 2022 r. (podatek za 2017 r.). Egzekucja została wszczęta w lipcu 2020 r. i w tej dacie zobowiązania były wymagalne. Były one wymagalne również później, w trakcie postępowania egzekucyjnego. Wobec tego, że zastosowano w jego ramach zajęcie świadczeń przysługujących zobowiązanej z ZUS, doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 4 O.p., zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Wobec powyższego zupełnie bezpodstawne były zarzuty skarżącej, wskazujące na nieistnienie, wygaśnięcie (przedawnienie), czy brak wymagalności egzekwowanego obowiązku z innego powodu. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). P.C.