I SA/Bd 782/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Dariusz Dudra Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: Asystent sędziego Daniel Łuczon po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi M. M. w przedmiocie skargi o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 października 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 606/11 postanawia 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego 2. zwrócić od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz M. M. kwotę [...] zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt I SA/Bd 606/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. M. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Sąd uznając za prawidłowe stanowisko organu podatkowego stwierdził, że całość przychodu uzyskiwanego przez skarżącego z działalności gospodarczej prowadzonej w S. i w Polsce podlega opodatkowaniu wyłącznie w Polsce, zgodnie z obowiązującymi zasadami w polskim prawie podatkowym. Wyrok stał się prawomocny z dniem 20 grudnia 2011 r. Wnioskiem z dnia 24 stycznia 2012 r. strona wystąpiła o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uznanie zaskarżonej interpretacji za prawidłową. Zaskarżonym orzeczeniom zarzucił błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na przyjęciu, że prowadził równocześnie działalność gospodarczą w Polsce i w S. Na poparcie swojej argumentacji przywołał informację uzyskaną ze s. urzędu skarbowego, z której wynika, że na terenie S. nie posiadał zarejestrowanej działalności gospodarczej oraz nie podlegał opodatkowaniu w związku z żadną działalnością. Skarżący podniósł, że wcześniej nie miał możliwości przedłożenia wskazanego dokumentu władz s., albowiem oczekiwał na jego uzyskanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Instytucja wznowienia postępowania sądowego jest nadzwyczajnym środkiem odwoławczym, którego istota polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem. Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., wylicza enumeratywnie przyczyny, które są podstawą żądania wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania dotyczy prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 18 października 2011 r., I SA/Bd 606/11. Wyrokiem tym Sąd oddalił skargę M. M. na indywidualną interpretację Ministra Finansów z dnia [...] r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Zdaniem skarżącego, w sprawie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego powyższym wyrokiem, ponieważ Sąd przyjął, że strona w czasie gdy zarejestrowała działalność gospodarczą w Polsce w marcu 2008 r., równocześnie prowadziła działalność gospodarczą w S. Jest to wadliwe z uwagi na to, że skarżący w S. działalności gospodarczej na prowadził. Skarżący przyznał, że mylnie określał, że wykonywanie w S. czynności w oparciu o umowy zlecenia lub o dzieło były działalnością gospodarczą. Powołując się na zaświadczenia s. urzędu skarbowego, noszące datę 28 października 2011 r. (załączone do skargi o wznowienie postępowania), strona podnosi, że wprawdzie była w S. zarejestrowanym płatnikiem VAT (otrzymała F-tax card), jednakże nie posiadała w tym kraju zarejestrowanej działalności i nie jest opodatkowana w związku z jakąkolwiek działalnością – nie płaci podatku dochodowego, ani podatku dla firm. S. F-tax card nie jest świadectwem zarejestrowanej działalności. Jako podstawę wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego skarżący wskazał art. 273 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Zgodnie natomiast z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Na rozprawie w dniu 12 grudnia 2012 r. strona oświadczyła, że z treścią zaświadczenia wydanego przez s. urząd skarbowy zapoznała się w dniu 11 grudnia 2011 r., skargę natomiast wniosła w dniu 15 lutego 2012 r. Z kolei, w myśl art. 279 p.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W postanowieniu z dnia 20 maja 1999 r., II UKN 105/99 Sąd Najwyższy stwierdził, że o spełnieniu wymagań stawianych skardze o wznowienie w zakresie dotyczącym jej podstawy nie decyduje samo wskazanie przepisu o wznowieniu postępowania i sformułowanie tej podstawy w sposób odpowiadający temu przepisowi, lecz ponadto wynik sprawdzenia przez sąd, czy twierdzenia skargi mogą stanowić jej ustawową podstawę. Wreszcie, zgodnie z art. 281 p.p.s.a. sąd na rozprawie rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. W świetle art. 273 § 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania w razie wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Nowe okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, to takie fakty, z których strona nie mogła skorzystać w postępowaniu prawomocnie zakończonym. "Wykrycie" natomiast, o którym mowa w art. 273 § 2 p.p.s.a. odnosi się do okoliczności i dowodów w poprzednim postępowaniu w ogóle nieujawnionych i wówczas nieujawnialnych, bo nieznanych stronie i dla niej niedostępnych (por. postanowienie SN z dnia 12 kwietnia 2012 r., II CZ 214/11). Nie dotyczy to pojęcie również takich okoliczności, które strona mogła powołać w prawomocnie zakończonym postępowaniu, mając ku temu obiektywnie istniejącą możliwość (por. postanowienie z dnia 26 października 2011 r., III CZ 57/11, postanowienie z dnia 25 maja 2011 r., II CZ 20/11), a zaniechanie strony w tym przedmiocie było następstwem jej zaniedbań, opieszałości, zapomnienia czy błędnej oceny potrzeby ich powołania. Innymi słowy fakty, które strona mogła i powinna znać, nie są objęte hipotezą tego przepisu (por. postanowienie SN z dnia 24 sierpnia 2011 r., IV CZ 31/11). W rezultacie możliwość wznowienia postępowania na podstawie art. 273 § 2 p.p.s.a. jest uzależniona od łącznego zaistnienia trzech przesłanek, po pierwsze - wykrycia po uprawomocnieniu się wyroku nowych faktów, które istniały w toku postępowania, ale nie zostały w nim powołane, po drugie - możliwości ich wpływu na wynik sprawy oraz po trzecie - niemożności skorzystania z nich przez stronę w poprzednim postępowaniu (por. postanowienie SN z dnia 26 maja 2011 r., II UZ 11/11). Rozpatrując niniejszą sprawę nie można abstrahować od tego, że dotyczy ona prawomocnego wyroku tut. Sądu oddalającego skargę na indywidualna interpretację. W myśl art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Podany we wniosku o wydanie interpretacji stan faktyczny jest dla organu podatkowego oraz sądu administracyjnego wiążący. Nie podlega on uzupełnieniu przez organ, czy sąd. Zatem indywidualna interpretacja, bez względu na to, czy podany we wniosku stan faktyczny jest zgodny z rzeczywistością, czy też jest pełny, stanowi podstawę do wydania przez organ interpretacji, kontrolowanej następnie przez sąd (por. wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2012 r., I FSK 1828/11). Innymi słowy, wskazany we wniosku stan faktyczny stanowi jedyną podstawę faktyczną rozstrzygnięcia i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone w ustawie skutki prawne (por. wyrok NSA z dnia 12 maja 2011 r., II FSK 2218/09). We wniosku o udzielenie interpretacji skarżący wskazał, że od 2004 r. prowadzi na terenie S. działalność gospodarczą w zakresie usług budowlanych. W związku z uzyskaniem powyższego zaświadczenia ze s. urzędu podatkowego zmienił on zdanie i twierdzi, że dotychczas mylnie przyjmował, iż wykonywanie w S. czynności w oparciu o umowy zlecenia lub o dzieło były działalnością gospodarczą. Fakt mylnego jednak rozumienia przez stronę charakteru wykonywanych czynności nie może skutkować uznaniem, że organ podatkowy w sposób wadliwy ustalił stan faktyczny. Organ bowiem w postępowaniu o wydanie interpretacji w ogóle nie ustala, czy stan faktyczny podany przez podatnika we wniosku o udzielenie interpretacji jest zgodny, czy niezgodny z rzeczywistością. Z tego względu organ podatkowy nie mógł naruszyć art. 122 Ordynacji podatkowej. Jeżeli w istocie stan faktyczny wskazany we wniosku o udzielenie interpretacji uległ zmianie, to skarżący może wystąpić z nowym wnioskiem o udzielenie interpretacji, nie stanowi to natomiast podstawy do wznowienia postępowania sądowego. Wskazać także należy, że podstawę wznowienia z art. 273 § 2 p.p.s.a. mogą stanowić środki dowodowe nie tylko nieujawnione, ale nieujawnialne, tj. takie, o których istnieniu strona nie wiedziała i obiektywnie wiedzieć nie mogła. Zauważyć należy, że ze skargi nie wynika, aby strona nie mogła wystąpić z wnioskiem o wydanie zaświadczenia do s. urzędu skarbowego wcześniej, tak aby stosowna informacja była już zawarta we wniosku o udzielenie interpretacji. W skardze strona stwierdziła jedynie, że nie miała możliwości przedłożenia powyższego dokumentu ze S. w toku postępowania, ponieważ oczekiwała na jego uzyskanie. Takie stwierdzenia pozwala sformułować wniosek, że brak we właściwym czasie tego dokumentu nie był spowodowany obiektywną niemożliwością uzyskania go wcześniej, tylko zbyt późnym wystąpieniem przez stronę o jego wydanie. Jednak określona w art. 273 § 2 p.p.s.a. podstawa skargi o wznowienie postępowania nie zachodzi, jak wskazano wyżej, jeżeli w poprzednim postępowaniu istniała obiektywna możliwość powołania się przez stronę na okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, a zaniechanie strony w tym przedmiocie było następstwem jej zaniedbań, opieszałości czy zapomnienia. W rezultacie, pomimo formalnego oparcia skargi na ustawowej przesłance wskazanej w art. 273 § 2 p.p.s.a., skarga nie jest oparta na tej podstawie wznowienia postępowania. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 281 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji. Zwrotu uiszczonego wpisu od skargi dokonano na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. D.Dudra L. Kleczkowski U.Wiśniewska