II SA/Rz 1215/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Ewa Partyka /spr./ Sędziowie WSA Maciej Kobak AWSA Karina Gniewek - Berezowska Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie budowy dwóch wiat I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego W. W. kwotę 997 zł /słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi W.W. (dalej: "skarżący") jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "WINB", "organ odwoławczy") z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PINB", "organ I instancji") z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] umarzającą w całości postępowanie w sprawie budowy wiat. Z akt sprawy wynika, że PINB przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie budowy dwóch wiat stalowych na działce nr ew. 43/5 w [...]. W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 10 września 2020 r. organ I instancji ustalił, że na ww. działce są budowane dwie wiaty konstrukcji stalowej o wymiarach zewnętrznych (po obrysie słupów) 8,10 x 6,50 m, usytuowane obok siebie w odstępie 3,20 m, których budowa nie została zakończona. Z uwagi na fakt, iż powierzchnia zabudowy pojedynczej wiaty wynosiła 52,65 m2, czyli przekraczała dopuszczalną przepisami prawa powierzchnię 50 m2, dla której nie jest wymagane pozwolenie na budowę ani zgłoszenie, organ wszczął w tej sprawie postępowanie administracyjne. Podczas oględzin organ I instancji dokonał ponownych szczegółowych pomiarów obiektów, w wyniku czego stwierdził, że inwestor dokonał przeróbek i zmian wymiarów zewnętrznych budowanych wiat. Wymiary te wówczas wynosiły 6,00 x 8,08 m, natomiast odległość między nimi - 4,04 m. Obie wiaty posadowione zostały na płycie fundamentowej wykonanej na tym samym poziomie. Podczas oględzin budowa wiat nie była jeszcze zakończona. Ponadto pod konstrukcją północnej wiaty stwierdzono ustawiony na płycie fundamentowej będący w trakcie budowy kontener z płyt warstwowych grubości 15 cm, o wymiarach 2,97 x 5,26 m. Uczestniczący w oględzinach właściciel działki B.J. podał, że kontener ten jest konstruowany w celu przesunięcia go na działkę rolniczą, użytkowany będzie w celach rolniczych, jako budynek gospodarczy i nie jest kotwiony do posadzki wiaty. PINB ustalił również, że właściciele działek nr 42/5 i 43/5 w [...] – A. i B.J. są właścicielami gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni 2,23 ha, a istniejące na tej nieruchomości budynki mieszkalne, gospodarcze lub inwentarskie, oraz wiaty należy uznać za zabudowę zagrodową, o której mowa w § 3 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065; dalej: "Rozporządzenie"). Ponadto na obszarze obejmującym działkę nr 42/5 i część działki 43/5 w [...] obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (dalej też w skrócie określany jako "MPZP" lub "Plan"), gdzie teren oznaczony jest symbolem "2.RM.61". Zgodnie z § 33 (rozdział 4 tego Planu), wskazany obszar to "teren zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych", na którym poza podstawowym przeznaczeniem dopuszcza się: lokalizację zabudowy jednorodzinnej; lokalizację wolnostojących obiektów usługowych z ograniczeniem do 50 m2 powierzchni użytkowej; lokalizację obiektów lub adaptację istniejących dla drobnej działalności produkcyjnej, (...). Decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. PINB, działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm. – dalej: "K.p.a."), umorzył w całości postępowanie administracyjne w sprawie budowy dwóch wiat stalowych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że na działce nr 43/5 w [...] możliwa jest budowa obiektów budowlanych, o których mowa w treści MPZP Gminy [...], w tym adaptacja obiektów istniejących jak i nowych związanych z zabudową zagrodową, którą potocznie należy rozumieć jako zespół budynków obejmujący wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, położone w obrębie jednego podwórza, co zdaniem organu niewątpliwie ma miejsce w rozpatrywanej sprawie. Natomiast powierzchnia działki wynosi 1600 m2, a więc nie jest przekroczony limit ustanowiony przepisami Prawa budowlanego, ograniczający liczbę wiat do dwóch na każde 1000 m2 działki. W dalszej części uzasadnienia PINB podał, że budowane na działce wiaty nie naruszają przepisów prawa i nie wymagają wykonania żadnych czynności lub dodatkowych robót w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z przepisami, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333 – dalej: "u.P.b."), a tym samym brak jest podstaw do wydania w sprawie decyzji. Końcowo organ wyjaśnił, że każda z wiat powinna być przedmiotem oddzielnego postępowania administracyjnego, jednak z uwagi na fakt, że w obu przypadkach zapadłoby identyczne rozstrzygnięcie, postanowił wydać jedną decyzję w sprawie. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 7, art. 77 i art. 80 w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego poprzez: a) uznanie, iż działka 43/5 znajduje się w obrębie MPZP Gminy [...], podczas gdy to działka 42/5, tj. działka sąsiednia należy do MPZP i jest przeznaczona pod budownictwo mieszkaniowe, a działka, na której znajdują się przedmiotowe wiaty, tj. działka 43/5 jest działką rolną, na której nie znajdują się żadne budynki; b) uznanie, iż wiaty stalowe należy uznać za zabudowę zagrodową, o której mowa w § 3 pkt 3 Rozporządzenia, podczas gdy wiaty te nie pełnią roli budynku gospodarczego lub inwentarskiego w rodzinnym gospodarstwie rolnym, a są i będą wykorzystywane w celach prowadzenia działalności gospodarczej syna właściciela nieruchomości, o czym świadczy dokumentacja fotograficzna sporządzona podczas oględzin nieruchomości; c) uznanie, iż przedmiotowa budowa stanowi dwie oddzielne wiaty stalowe i powinny być one traktowane jako dwa oddzielne obiekty budowlane, podczas gdy w zamiarze inwestora stanowią one jeden budynek, o czym świadczy fakt posadowienia słupów stalowych na jednym fundamencie; d) niedokonanie ustaleń z zakresu odległości jaka powinna być zachowana przy posadowieniu obiektu budowlanego przy linii wodociągowej oraz linii światłowodowej; e) niedokonanie ustaleń z zakresu prawa ochrony środowiska ze względu na planowane przedsięwzięcie w zakresie prowadzenia w obiektach działalności gospodarczej polegającej na obróbce metali na znajdujący się w bliskim położeniu obszar chroniony Natura 2000 oraz wpływu na najbliższe otoczenie; 2) § 28 Rozporządzenia poprzez nieuwzględnienie zapewnienia odprowadzenia wód opadowych na teren, na którym znajduje się wiata, na teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych, podczas gdy brak takiego odprowadzenia będzie doprowadzać do zalania działki 43/6; 3) art. 29 ust 1 pkt 2c u.P.b. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, iż na działce, na której znajdują się wiaty znajduje się budynek mieszkalny i jest ona przeznaczona pod budownictwo mieszkaniowe, podczas gdy jest to działka rolna, bez budynków mieszkalnych co oznacza, iż zastosowanie znajduje art. 29 ust. 1 pkt 2, z którego warunek nie został spełniony ze względu na wielkość wiaty, co z kolei powoduje, iż konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę. Opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2021 r., WINB działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu wydanej decyzji organ odwoławczy podzielił argumentację przedstawioną przez organ I instancji. Jak wskazał, z wypisu i wyrysu z obowiązującego MPZP Gminy [...] dla działki nr 43/5 w [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. i opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa z dnia [...] czerwca 2007 r. Nr [...], poz. [...] wynika, że działka ta położona jest w części w MPZP w symbolu 2.RM.61, tj.: tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych, z podstawowym przeznaczeniem pod lokalizację zabudowy zagrodowej. Natomiast zgodnie z zaświadczeniem Wójta Gminy [...] w pozostałej części ww. działka położona jest poza opracowaniem MPZP. Z kolei na podstawie Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. ww. działka położona jest w konturze "Kompleksy łąk i pastwisk", "Obszary zmeliorowane". WINB zaznaczył również, że działka nr ew. 43/5, na której usytuowane są wiaty, przylega bezpośrednio do działki nr ew. 42/5, na której z kolei usytuowany jest budynek mieszkalny. Obydwie działki nr ew. 42/5 i 43/5 tworzą wspólną działkę budowlaną, należącą do A. i B.J. Organ zaznaczył, że działka budowlana to niekoniecznie działka ewidencyjna, co ma miejsce w rozpatrywanym przypadku. Działka budowlana może być złożona z wielu działek ewidencyjnych pod warunkiem spełnienia warunków określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy. Organ odwoławczy stwierdził, że wobec powyższego budowa przedmiotowych wiat, zgodnie z obecnie obowiązującym stanem prawnym, nie wymaga pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. WINB podkreślił, że skoro wiata nie posiada wszystkich cech, które charakteryzują budynek (brak ścian), to należy zakwalifikować ją do kategorii budowli (art. 3 pkt 3 u.P.b.). Zdaniem organu odwoławczego brak jest podstaw, aby rozszerzać przepisy na innego rodzaju obiekty budowlane, a w szczególności budowle, które nie spełniają funkcji użytkowych budynku. Do przedmiotowych wiat nie odnoszą się zatem przepisy Rozporządzenia. W ocenie organu budowane wiaty nie stanowią również zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, jak też nie naruszają ustaleń obecnie obowiązującego MPZP, natomiast ustalenia studium nie stanowią podstawy do wydawania decyzji administracyjnych. Wobec powyższego brak jest podstaw do wdrażania postępowania naprawczego. Odnosząc się do argumentacji odwołania WINB podał, że zarzuty dotyczące przyszłych zamierzeń inwestora i prowadzonej działalności przez syna inwestora pozostają bez znaczenia dla wyniku sprawy. Kwestie te wykraczają poza zakres niniejszego postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Skarżący powtórzył częściowo zarzuty odwołania, a dodatkowo zarzucił naruszenie: 1) art. 3 pkt. 2 u.P.b., poprzez jego pominięcie albowiem przepis ten jednoznacznie wskazuje, że budynkiem jest tylko taki obiekt budowlany, który łącznie spełnia następujące warunki: jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych (ścian), a także posiada fundamenty i dach. Przenosząc powyższe wnioski na grunt rozpoznawanej sprawy według skarżącego stwierdzić należy, że przedmiotowe wiaty posiadają powyższe cechy, które charakteryzują budynek a więc należy uznać je za budynek; 2) art. 29 ust. 1 pkt. 2 u.P.b., zgodnie z którym pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych, wiat i altan oraz przydomowych oranżerii (ogrodów zimowych) o powierzchni zabudowy do 25 m, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki, zaś w niniejszej sprawie wiata przekracza wskazane wartości. W odpowiedzi na skargę WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 – określanej dalej jako P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 P.p.s.a., sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, albo zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Po zbadaniu sprawy w powyższych aspektach Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie zarzuty są zasadne, a ocena niektórych byłaby przedwczesna. Kontrolując przedstawione Sądowi akta sprawy nie sposób stwierdzić, w oparciu o co organy ustaliły powierzchnie działek nr ew. 42/5 i nr ew. 43/5 w [...]. Nie ma bowiem żadnego dowodu, z którego by wynikały te wielkości. Ponadto wiaty, które były przedmiotem postępowania mogą nie być jedynymi wiatami na ww działkach. Wskazuje na to zwłaszcza jedno ze zdjęć (na dole karty załączonej do protokołu kontroli w aktach organu I instancji), gdzie obok szkieletów wiat, których powierzchnia w dniu 10 września 2020 r. przekraczała 50 m2 widoczne są 2 inne budowle, które wyglądają jak wiaty. Także wykonane w czasie oględzin w dniu 15 października 2020 r. zdjęcia wydają się potwierdzać, że te budowle znajdujące się pomiędzy obiektami będącymi przedmiotem postępowania a halą stalową nadal istniały, chociaż w protokole nie ma o nich żadnej wzmianki. Na możliwość istnienia większej ilości wiat na działce może wskazywać także wydruk zdjęcia z google maps i różnorodność widocznych na nim pokryć dachowych (karta 4 na odwrocie akt I instancji). Kwestię tę należy wyjaśnić. Pomiędzy kontrolą a oględzinami, przy wiatach wykonano prace, które wpłynęły na rozmiary budowanych wiat w ten sposób, że zwiększyła się między nimi odległość a ich powierzchnia już nie przekraczała 50 m2 (poprzednio 52,65 m2). Wymiary stwierdzone podczas oględzin to 6,00 m x 8,08 m co oznacza powierzchnię 48,08 m2 każdej z nich. Z kolei do pisma procesowego przedłożonego w dniu rozprawy sądowej zostało załączone zdjęcie, które według pełnomocnika skarżącego wykazywać miało, że aktualnie na działce nr 43/5 obydwie wiaty stanowiące przedmiot postępowania zostały połączone w jedną całość. Z uwagi na nieobecność na rozprawie inwestora Sądowi trudno było zweryfikować twierdzenia dotyczące zdjęcia, które zostało wykonane prawdopodobnie w okresie letnim, na co może wskazywać basen rozłożony przy budynku mieszkalnym na sąsiedniej nieruchomości i zielone liście drzew widocznych na zdjęciu. Ponieważ zdjęcie mogło zostać wykonane już po zakończeniu postępowania, nie mogło ono mieć wpływu na wynik postępowania sądowego, chociaż lepsza jakość niż wydruku z gogle maps może potwierdzać zarzuty skarżącego co do większej ilości wiat na tej działce. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd organów, że działki nr 42/5 i nr 43/5 stanowią jedną nieruchomość, co potwierdza również załączone do akt sprawy wraz z pismem złożonym w dniu rozprawy zdjęcie. Jest to jedna posesja, na której znajduje się budynek mieszkalny oraz budynek (lub budynki) gospodarczy, hala stalowa, a także inne budowle, w tym stanowiące przedmiot postępowania wiaty. Jeśli zaś nieruchomość składa się z kilku działek ewidencyjnych, a pozwolenie na budowę lub zgłoszenie mogą, co do zasady, dotyczyć takiej nieruchomości składającej się z kilku działek, to brak racjonalnych argumentów aby przyjmować, że w takim wypadku jak w niniejszej sprawie należy uwzględnić jedynie działkę ewidencyjną, na której posadowione zostały obiekty, których dotyczy postępowanie. Stąd w orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że pojęcia "działka" zawartego w art. 29 u.P.b. nie należy utożsamiać z działką ewidencyjną (zob. m.in. wyroki NSA z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 2498/19, z dnia 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1046/18, wyrok WSA w Warszawie z dnia 12 grudnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 921/18 – wszystkie powołane dostępne na www.cbois.nsa.gov.pl). Jednakże w niniejszej sprawie, bez względu na to czy zastosowanie znajdować będzie art. 29 ust. 1 pkt 2 u.P.b. czy też pkt 2c tej ustawy w brzmieniu przyjętym do zastosowania przez organ I instancji, czy też art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. c bądź art. 29 ust. 2 pkt 2 u.P.b. w brzmieniu z daty orzekania przez organ II instancji, brak jest dowodów na okoliczność jaka jest powierzchnia działek nr 42/5 i nr 43/5. Nie wiadomo bowiem w oparciu o co organy w ogóle ustaliły powierzchnie tych działek, a to już narusza art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i jest to naruszenie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bo ma znaczenie ile wiat znajduje się na określonej powierzchni działki. Także istotne w tym kontekście dla rozstrzygnięcia jest ustalenie ile faktycznie wiat na tych działkach się znajduje, bo we wszystkich ww przepisach u.P.b. dopuszczalna ilość wiat jest uzależniona od powierzchni działki i nie jest ona dowolna także w odniesieniu do zabudowy zagrodowej. Tymczasem ani z protokołu kontroli, ani z protokołu oględzin nie wynika ile tych wiat jest faktycznie na działce. Przedłożone zaś na rozprawie zdjęcie wskazuje, że może ich być więcej. Zapisy protokołu kontroli z dnia 10 września 2020 r. nie są do końca czytelne, a zdjęcia nie są w pełni kompatybilne ze szkicem sytuacyjnym. Obydwa zdjęcia z kontroli są tak samo podpisane, a przedstawiają zupełnie inne obiekty – w sumie 4. Nie wiadomo, który obiekt został opisany na szkicu sytuacyjnym jako "hala stalowa" i wydaje się, że na szkicu nie uwzględniono obiektów przedstawionych na dolnym zdjęciu załączonym do protokołu kontroli. Ponadto zdjęcia nie objęły całej nieruchomości. Także przedłożone przed rozprawą zdjęcie (abstrahując już od stanowiących przedmiot postępowania wiat) wydaje się potwierdzać, że szkic sytuacyjny wykonany podczas kontroli nie uwzględnia innych budowli, które mogą podpadać pod pojęcie wiaty. Faktycznie przepisy u.P.b. ani wydane na jej postawie przepisy wykonawcze nie definiują pojęcia "wiata". W orzecznictwo przyjmuje się zgodnie, że brak ustawowej definicji takiego obiektu oznacza, że jego kwalifikacja wymaga każdorazowo uwzględnienia m.in. jego funkcji. Wiata to zatem najczęściej samodzielna, lekka budowla, posiadająca dach, niekiedy ściany – maksymalnie 3, której celem jest ochrona miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym (deszczem, śniegiem, wiatrem), lekka otwarta konstrukcja, wsparta na słupach. Organy powinny więc dokładnie opisać obiekty znajdujące się na działkach nr 43/5 i nr 42/5, w tym przede wszystkim te, które odpowiadają tym cechom i ewentualnie wskazać dlaczego niektórych nie zakwalifikowano w ten sposób, mimo że wyglądają jak wiaty. Co istotne - w ocenie Sądu w decyzjach wydanych w kontrolowanej sprawie zabrakło również ustaleń, na czym oparte zostało przekonanie, a w konsekwencji ustalenie, że obiekty wznoszone na działce nr 43/5 nie będą budynkami, co wykluczało taki wniosek, skoro budowa w czasie oględzin nie była zakończona a roboty realizowano na fundamencie płytowym. Nie budzą z kolei wątpliwości ustalenia, że na części działki nr 43/5 i całej nr 42/5 obowiązują postanowienia MPZP Gminy [...], a obszar, w którym znalazł się powyższy teren jest oznaczony symbolem 2.RM.61, który oznacza tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych, z podstawowym przeznaczeniem pod budowę zagrodową. Zgodnie z § 33 ust. 2 MPZP Gminy [...], w granicach ww terenów wyznaczonych, poza podstawowym przeznaczeniem dopuszcza się m.in.: 1) lokalizację zabudowy jednorodzinnej, 2) lokalizację wolnostojących obiektów usługowych z ograniczeniem do 50m2 powierzchni użytkowej, 3) lokalizację obiektów lub adaptację istniejących dla drobnej działalności produkcyjnej, 4) lokalizację obiektów małej architektury (altany, wiaty, zadaszenia, kapliczki itp.) (...). Czyli co do zasady na tych terenach objętych Planem możliwa jest lokalizacja wiat, chociaż te objęte postępowaniem trudno uznać za "obiekty małej architektury" w świetle definicji z art. 3 pkt 4 u.P.b. Sąd zauważa, że organy nie zbadały też czy nie zostały naruszone ustalone Planem warunki zagospodarowania terenu i kształtowania zabudowy (§ 33 ust. 3 MPZP ale też z § 4 tego Planu, do którego odsyła § 33 ust. 5), co jest sprzeczne z art. 7 i art. 107 § 3 k.p.a. Rację miał natomiast organ odwoławczy, że ustalenia Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] nie decydują o przeznaczeniu terenu nie objętego MPZP, a decyzja o warunkach zabudowy dla tego terenu nie byłaby wymagana, gdyby dla budowy obiektów nie było wymagane pozwolenie na budowę. Słusznie też organ II instancji wskazuje, że w sprawie zastosowanie znajdują przepisy u.P.b. obowiązujące po zmianie tej ustawy według brzmienia od dnia 19 września 2020 r. a to zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471). Postępowanie zostało bowiem wszczęte po dacie wejścia w życie tej ustawy i – wbrew temu co wskazał PINB w zawiadomieniu z dnia 29 września 2020 r.– jest to postępowanie, które organ wszczyna z urzędu a nie na wniosek. Kontrola przeprowadzona w dniu 10 września 2020 r. odbyła się przed wszczęciem postępowania. Protokół z jej przebiegu, szkice i zdjęcia mogły stać się podstawą do wszczęcia postępowania (i tak było w istocie) a następnie materiały można było wykorzystać w jego toku jako dowody. Zresztą – jak wynika z akt sprawy pomiędzy kontrolą a oględzinami inwestor dokonał zmiany wymiarów wznoszonych obiektów, co oznacza, że nie były to te same obiekty. Dodatkowo tylko zauważyć należy, że przedstawione przez stronę skarżącą, przy piśmie złożonym w dniu rozprawy, dokumenty w postaci opisu technicznego (uzupełniającego) wraz z projektem zagospodarowania działki mogą wskazywać na możliwy przebieg linii gazowej Ø 100 przez teren inwestycji, co również powinno być zbadane w toku postępowania w aspekcie ewentualnego zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia, mimo że żadna ze stron nie zgłaszała w tym zakresie zarzutów. W oparciu o te dokumenty z uwagi na datę ich powstania nie można jednak przesądzać, czy ta linia gazowa nadal istnieje. Stwierdzone przez Sąd luki w ustaleniach faktycznych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy obligowały do uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji PINB na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. W tej sytuacji nie sposób odnieść się do pozostałych zarzutów skargi w sposób wiążący. Dopiero bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny może być podstawą oceny czy prawidłowo zastosowano przepisy prawa materialnego. W ponownym postępowaniu organ zgromadzi dowody dla ustalenia jakie obiekty lub obiekt rzeczywiście są budowane na działce nr 43/5, oceni dopuszczalność jego budowy na konkretnym terenie objętym Planem w aspekcie jego postanowień, w tym co do powierzchni zabudowy i biologicznie czynnej, a także na pozostałej części działki, przede wszystkim ustali powierzchnię działek nr 42/5 i nr 43/5, a także – jeśli budowana jest wiata lub wiaty, ustali liczbę takich obiektów na terenie tych działek, również w aspekcie czy w ustalonym stanie faktycznym potrzebne było pozwolenie na budowę lub zgłoszenie. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącego od organu zwrot uiszczonego wpisu od skargi, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa a także wynagrodzenie pełnomocnika – adwokata stosowne do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., oz. 1800 ze zm.).