I SA/Gl 1285/16

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dorota Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 29 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy Ś. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w kwestii wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia UZASADNIENIE Decyzją oznaczoną w sentencji niniejszego postanowienia Zarząd Województwa [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy dotyczącej umorzenia odsetek i rozłożenia na raty należności z tytułu zwrotu części dofinansowania ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007 – 2013: - uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] nr [...] odmawiającą Gminie Ś. (dalej: "skarżąca" albo "Gmina") umorzenia odsetek w wysokości [...] zł naliczonych od należności określonych w decyzji z dnia [...] nr [...] oraz w decyzji z dnia [...] nr [...] i rozkładającą należność wynikającą z ww. decyzji na raty, - umorzył postępowanie dotyczące rozłożenia na raty oraz umorzenia odsetek w części zwrotu dofinansowania w kwocie [...] zł ze środków dotacji rozwojowej wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych wynikających z decyzji z dnia [...] nr [...] utrzymanej w mocy decyzją z dnia [...] nr [...]; - odmówił umorzenia odsetek w wysokości [...] zł naliczonych od należności określonej w decyzji z dnia [...] nr [...]; - rozłożył należność wynikającą z ww. decyzji w wysokości [...] zł wraz z odsetkami w wysokości [...] zł naliczonymi do dnia złożenia wniosku o udzielenie ulgi, tj. do dnia [...] na 16 rat, zgodnie z harmonogramem spłaty zawartym w tejże decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję z dnia [...] pełnomocnik skarżącej wniósł o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając wniosek pełnomocnik Gminy wskazał, że wykonanie decyzji będzie naruszało interes prawny skarżącej ale także słuszny interes mieszkańców Gminy. Pełnomocnik zaznaczył, że biorąc pod uwagę kwotę żądaną do zwrotu przy uwzględnieniu potrzeb mieszkańców istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia Gminie i jej mieszkańcom znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sąd po przekazaniu mu skargi może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazać następnie należy, że inicjatywa do wskazania na istnienie przesłanek wstrzymania wykonania aktu przysługuje stronie skarżącej, która winna taki stan rzeczy uprawdopodobnić w uzasadnieniu swego wniosku. Tylko bowiem na podstawie jej twierdzeń Sąd może ocenić istnienie przesłanek pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji. Użyte w wyżej cytowanym przepisie pojęcia nieostre, wymagają skonkretyzowania poprzez dokładną i wyczerpującą argumentację czy też zobrazowania za pomocą odpowiednich dokumentów. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest zatem wskazanie we wniosku na okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Zakamycze 2005, s. 168). W orzecznictwie akcentuje się, że ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 2914/12, LEX nr 1240731). Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami i dowodami. W interesie strony leży takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2014 r., sygn. akt II FSK 298/14, LEX nr 1500173). Zaznacza się, że wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie zachodzą okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim wniosek o wstrzymanie wykonania został sformułowany w sposób bardzo ogólnikowy i w istocie sprowadza się do powtórzenia treści przepisu ustanawiającego przesłanki wstrzymania wykonania aktu przez sąd administracyjny. Wniosek nie został poparty również jakąkolwiek dokumentacją, w tym w szczególności uchwałą budżetową Gminy, pozwalającą na dokonanie analizy, czy wykonanie decyzji w istocie może spowodować wyrządzenie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. Zauważyć również przyjdzie, że zaskarżona decyzja zawiera w części rozstrzygnięcie o rozłożeniu należności na raty, zaś sama skarżąca na wcześniejszym etapie postępowania administracyjnego wnosiła o udzielenie ulgi w postaci rozłożenia na raty zapłaty zaległości z tytułu zwrotu części dofinansowania. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.