II OSK 1639/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Chróścielewski /spr./ Sędzia NSA Krystyna Borkowska Sędzia NSA Bożena Walentynowicz Protokolant Mariusz Szufnara po rozpoznaniu w dniu 23 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. K. -K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2008 r. sygn. akt VIII SA/Wa 58/08 w sprawie ze skargi A. K. -K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 58/08 oddalił skargę A. K. -K. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] grudnia 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Prezydent W. działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2003 r., nr 207 poz. 2016 ze zm.) po rozpoznaniu wniosku inwestora [...] Sp. z o.o. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej UMTS WAR 2028E na wieży projektowanej, usytuowanej na terenie nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] z obrębu [...]. W uzasadnieniu decyzji Prezydent stwierdził, że projektowana inwestycja jest niezgodna z ustaleniami obowiązującej na tym obszarze zmiany planu uproszczonego zagospodarowania przestrzennego "H.- W. " zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] kwietnia 2000 r. W § 9 ust. 4 pkt 1 zmiany planu miejscowego ustalony został zakaz lokalizacji usług, których uciążliwość wykraczałaby poza granice działki własnej. Strefa oddziaływania projektowanego obiektu znacznie wykracza poza granice działki inwestycyjnej, co wynika z załącznika graficznego określającego przewidywane obszary pól elektromagnetycznych. Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r., Wojewoda Mazowiecki, po rozpoznaniu odwołania [...] Spółki z o.o., uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu swojego stanowiska stwierdził, iż decyzja organu I instancji została wydana w oparciu o błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Pominięto bowiem całkowicie ustalenia pozytywnej dla inwestora ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. W skardze do Sądu oraz w piśmie procesowym z dnia 25 kwietnia 2008 r. A. K. -K. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji, jako wydanej bez podstawy prawnej ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę stwierdził, że podejmując decyzję z dnia [...] marca 2008 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę Prezydent W. nie tylko pominął własną, wiążącą go na podstawie art. 56 ust. 9 w związku z art. 46 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. nr 25, poz. 150) pozytywną dla inwestora ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, ale także podjął ją powołując się na załącznik graficzny do uchwały Nr [...] Rady Gminy W. zatwierdzającej zmianę planu uproszczonego zagospodarowania przestrzennego "H.-W." , którego brak jest w aktach sprawy. Niekompletność materiału dowodowego zwłaszcza w kontekście ustaleń miejscowego planu zagospodarowania zawartych w rozdziale 2 § 4.1 pkt 2, który mówi, że przedmiotem ustaleń zmiany planu są tereny zabudowy usługowej II i III stopnia obsługi wraz z towarzyszącą zabudową wielorodzinną i jednorodzinną, oznaczone symbolem U/MN/MW spowodowała, że ocena organu I instancji o niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami planu uproszonego zagospodarowania nastąpiła bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Z tego względu, zdaniem Sądu nietrafny jest zarzut naruszenia przez Wojewodę Mazowieckiego art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zakresie, w jakim nakłada on na organ I instancji obowiązek sprawdzenia zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami środowiska, bowiem w istocie organ I instancji sprawdzenia tego nie dokonał. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), oddalił skargę. Od powyższego wyroku A. K.-K. wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości i zarzucając: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 135 p.p.s.a. ponieważ postępowanie Sądu I instancji i w jego konsekwencji wydanie wyroku nie doprowadziło do końcowego załatwienia sprawy. Odniosło wręcz przeciwny skutek i spowodowało, iż przedmiotowa sprawa wróci do organu I instancji; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. tj. skarga kasacyjna oparta jest na przesłance wynikającej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przepisów przez organ w toku postępowania administracyjnego, a szczególności: art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. z powodu błędnej interpretacji powołanych przepisów, która wynika pośrednio z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, a głównie ze stwierdzenia, organ odwoławczy wskazując, jakie okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia, należy wziąć pod uwagę jakie wady zawierało postępowanie organu I instancji, tym samym określił podstawę prawną wydanej decyzji, ocena materiału dowodowego powinna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego, nie wymagają dowodu fakty znane organowi z urzędu (art. 77 § 4), które powinny być znane każdemu rozsądnemu i posiadającemu doświadczenie życiowe mieszkańcowi miejscowości. Dopuszczalne jest więc uznanie, iż lokalizacja stacji bazowej jest niezgodna z planem zagospodarowania przestrzennego jeżeli wynika z dokumentacji tego organu a przepisy obligują go jedynie do dokonania czynności sprawdzających, organ ponadto powinien uwzględnić interes społeczny i słuszny interes obywateli, organ obowiązany jest prowadzić postępowanie, aby pogłębiać zaufanie obywateli do państwa. II. naruszenie prawa materialnego, a w szczególności: - art. 35 w zw. z art. 5 i 81 ustawy Prawo Budowlane - poprzez jego błędną wykładnię polegająca na przyjęciu, że organ I instancji powinien oprzeć swoje rozstrzygnięcie na uzasadnieniu decyzji ustalające środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia, w którym stwierdzono brak naruszeń obowiązującego planu miejscowego, podczas gdy organ I instancji zatwierdzający projekt budowlany i udzielający pozwolenia na budowę zobowiązany był do sprawdzenia zgodności projektu z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i wymaganiami środowiska, co też uczynił, gdyż podjęcie postępowania sprawdzającego w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego jest obowiązkiem organu właściwego do wydania pozwolenia na budowę, jak wynika bowiem ze sformułowania tego przepisu, sprawdzenia są obowiązkowe, a zatem brak ich dokonania lub dokonanie w sposób niewłaściwy oznacza, że decyzja jest wadliwa, jako wydana z naruszeniem prawa. Efektem przeprowadzonego postępowania było natomiast ustalenie, że projekt jest niezgodny z miejscowym planem, gdyż zakazuje on lokalizacji usług wymienionych w ust. 2, których uciążliwość wykraczałaby poza granice działki własnej inwestora, natomiast z załącznika graficznego określającego przewidywane obszary pól elektromagnetycznych strefa oddziaływania projektowanego obiektu znacznie wykracza poza granice działki inwestycyjnej, - naruszenie art. 32 oraz 64 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez nierówne traktowanie obywateli w tożsamych stanach faktycznych. Mając powyższe na uwadze skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uwzględnienie skargi na decyzję Wojewody Mazowieckiego, a ponadto o przyznanie stronie skarżącej należnych kosztów postępowania za obie instancje według norm przepisanych, W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że jak wynika z decyzji nr [...] organizacja pożytku publicznego Z. M. podnosi, że wokół stacji bazowej występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Budynki położone są w bardzo bliskiej odległości (ok. 40 metrów). Ponadto z dokumentów zgromadzonych w sprawie wynika, że w kierunku północnym znajduje się III kondygnacyjny budynek biurowy. Pola elektromagnetyczne przekraczają granice działki własnej, odległość 40 metrów obejmuje odległość do budynku a nie do granicy działki własnej, pola elektromagnetyczne dla anten radiolinii występują w zasięgu 36,3 m. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wyrażany był pogląd, że o naruszeniu uzasadnionego interesu osób trzecich można mówić wówczas, gdy zostały naruszone ich dobra chronione przez obowiązujące prawo a nie tylko przepisy dotyczące budownictwa. Przy ocenie czy doszło do takich naruszeń należy mieć na względzie konstytucyjne zasady równości obywateli i ochrony własności (art. 32 i 64 Konstytucji). Sąd nietrafnie stwierdził, że organ odwoławczy wskazując, jakie okoliczności, mające znaczenie dla rozstrzygnięcia, należy wziąć pod uwagę oraz jakie wady zawierało postępowanie organu I instancji, określił podstawę prawną wydanej decyzji. Ponadto Sąd nietrafnie stwierdził, że organ I instancji dokonał błędnej oceny załączonego do wniosku o pozwolenie na budowę materiału dowodowego przez pominięcie ustaleń pozytywnej dla inwestora decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia. Bowiem organ budowlany ma obowiązek przeprowadzić stosowne postępowanie sprawdzające, w tym w zakresie zgodności projektu z planem zagospodarowania przestrzennego. Po dokonaniu czynności sprawdzających organ ustalił, że projekt jest niezgodny ze zmianą planu miejscowego. Organ nie musi udowadniać faktów, które są mu znane z urzędu. Uwadze Sądu uszło, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia określa warunki z zakresu ochrony środowiska, natomiast postępowanie w sprawie lokalizacji inwestycji i warunków jej realizacji przeprowadza organ administracji architektonicznej w ramach postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. Fakt pozytywnej decyzji środowiskowej przy niezgodności projektu z planem zagospodarowania przestrzennego nie powoduje, że wnioskodawca powinien uzyskać pozwolenie na budowę. W szczególności, że decyzja środowiskowa zawiera błąd powodujący jej nieważność a mianowicie stwierdzenie, że jest ona zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego. Brak załącznika graficznego w aktach sprawy, do uchwały nr [...] Rady Gminy W. nie przesądza, że organ dokonał w sposób nieprawidłowy czynności sprawdzających w toku postępowania i w związku z powyższym należałoby uzupełnić postępowanie z powodu istotnych braków i w konsekwencji uchylić przedmiotową decyzję organu I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. - rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie do końca spełnia wymienione wyżej wymagania. Zarzucając naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., przepisów k.p.a. oraz art. 5 i 81 ustawy Prawo budowlane nie wskazano na czym właściwie miałoby polegać ich naruszenie, a uzasadnienie skargi kasacyjnej jest w części odnoszącej się do powyższych zarzutów niezrozumiałe. Ponadto zarzucając naruszenie art. 35 Prawa budowlanego, który ma złożoną budowę, wnosząca skargę kasacyjną nie wskazała konkretnej jednostki redakcyjnej tego przepisu, której naruszenie zarzuca Sądowi. To samo dotyczy zarzutu naruszenia art. 5 i 81 Prawa budowlanego. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej należało jednak wyprowadzić wniosek, że celem skarżącej było zarzucenie naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zakresie odnoszącym się do obowiązku organu sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tego względu jednak, że cześć podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów została nieprawidłowo sformułowana zakres merytorycznego rozpoznania skargi kasacyjnej podlegał ograniczeniu. W pierwszej kolejności należało rozpoznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania - ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wnosząca skargę kasacyjną zarzuciła Sądowi naruszenie art. 135 p.p.s.a. ponieważ w jej ocenie postępowanie Sądu I instancji i w konsekwencji wydanie przedmiotowego wyroku nie doprowadziło do końcowego załatwienia sprawy. Zgodnie z powyższym przepisem Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W sprawie niniejszej Sąd I instancji zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę, gdyż uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Skoro zatem Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji naruszenia prawa to tym samym oczywiste jest, że nie stosował przewidzianych w ustawie środków zmierzających do usunięcia naruszenia prawa jak stanowi powołany wyżej przepis art. 135 p.p.s.a. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia powyższego przepisu jest więc całkowicie nieuzasadniony. Za równie nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w postaci naruszenia art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. W skardze kasacyjnej przytoczono co prawda treść powołanych wyżej przepisów, ale nie wskazano na czym właściwe miałoby polegać ich naruszenie. Nie wskazano również, w jaki sposób Sąd I instancji miałby naruszyć wymieniony w tej części skargi kasacyjnej przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarga kasacyjna w tej części nie została zatem, o czym już była mowa, prawidłowo sformułowana. Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu. W sprawie niniejszej istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii czy organ I instancji w sposób uzasadniony przyjął, że przedłożony projekt budowlany stacji bazowej telefonii komórkowej jest niezgodny z ustaleniami obowiązującej na tym obszarze zmiany planu uproszczonego zagospodarowania przestrzennego "H. - W. " zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia 7 kwietnia 2000 r. Zdaniem organu I instancji strefa oddziaływania projektowanego obiektu znacznie wykracza poza granice działki inwestora, co jest niezgodne z § 9 ust. 4 pkt 1 powołanego planu miejscowego, w którym ustalony został zakaz lokalizacji usług, których uciążliwość wykraczałaby poza granice działki własnej. Według wnoszącej skargę kasacyjną Prezydent W. miał uzasadnione podstawy do stwierdzenia niezgodności projektowanej inwestycji z planem miejscowym, gdyż według niej zasięg jej oddziaływania wykracza na sąsiednie działki. Takiej oceny sprawy niniejszej nie można podzielić. Należy bowiem w tej kwestii zgodzić się za stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że ocena organu I instancji o niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami planu uproszczonego zagospodarowania nastąpiła bez przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie. Jak bowiem trafnie zauważył Sąd I instancji brak jest w aktach organu I instancji załącznika graficznego do uchwały Nr [...] Rady Gminy W. zatwierdzającej zmianę planu uproszczonego zagospodarowania przestrzennego "H. - W. ". Nie można natomiast zgodzić się z wnoszącą skargę kasacyjną, że organ nie miał obowiązku udowodnić niezgodności inwestycji z miejscowym planem, gdyż była to według niej okoliczność znana mu z urzędu. Tego rodzaju okoliczność zawsze powinna być bowiem udowodniona, tym bardziej, że miała w sprawie niniejszej istotny wpływ na wynik sprawy. Skoro natomiast brak w aktach organu I instancji załącznika graficznego do planu miejscowego trudno ocenić na jakiej podstawie organ wyprowadził wniosek o niezgodności przedmiotowej inwestycji z planem, w sytuacji gdy nie można stwierdzić na jakim obszarze objętym planem się ona znajduje. Na marginesie warto zauważyć, że w aktach organu I instancji znajduje się opinia prawna z dnia 1 marca 2007 r. należącego do Zespołu Radców Prawnych Urzędu radcy prawnego, który stwierdza, że z przesłanych przez Biuro Naczelnego Architekta Miasta - Delegatura w Dzielnicy [...] dokumentów nie wynika na jakim obszarze uproszczonego planu miejscowego "H.-W." znajduje się planowana inwestycja. Ponadto nie wiadomo skąd w aktach organu I instancji znalazł się załącznik graficzny obrazujący przewidywane obszary pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych oraz przez kogo został sporządzony. W takiej sytuacji za uprawnione należało uznać stwierdzenie Sądu I instancji, że Prezydent W. odmawiając zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę z powodu niezgodności planowej inwestycji z zapisami planu miejscowego nie przeprowadził w tym zakresie właściwego postępowania wyjaśniającego. Z tego względu nie mogły odnieść zamierzonego skutku podniesione w skardze kasacyjnej argumenty mające przemawiać za tym, że oddziaływanie przedmiotowej inwestycji - stacji bazowej telefonii komórkowej będzie wykraczać poza obszar działki inwestora. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się do kwestii legitymowania się przez inwestora pozytywną dla niego decyzją Prezydenta W. z dnia [...] września 2006 r. nr [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia należy wskazać, że fakt wydania tej decyzji nie oznacza, że organ administracji architektoniczno-budowlanej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę zwolniony jest z obowiązku sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po stwierdzeniu zgodności jedynie lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego obejmuje sprawdzenie zgodności wszystkich elementów projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego, a więc w o wiele szerszym zakresie niż w art. 56 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska. Należy przypomnieć, że w sprawie niniejszej chodziło o ustalenie czy oddziaływanie planowanej inwestycji wykroczy poza działkę inwestora. Ponadto zasadniczym celem decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia nie jest ocena zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nawet pomimo, że decyzję taką wydaje się po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z planem miejscowym. Jednak od takiej decyzji nie można abstrahować, a przeciwnie w uzasadnieniu decyzji organu I instancji należało się do niej odnieść. W powyższej kwestii nie można do końca podzielić stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W tej sytuacji należy uznać, że zaskarżony wyrok mimo częściowo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu (art. 184 p.p.s.a.). W kwestii podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 32 oraz art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej należy zauważyć, że wnosząca skargę kasacyjną nie wskazała na czym polega w sprawie niniejszej jej zdaniem nierówne potraktowanie obywateli w tożsamym stanie faktycznym. Nie można również dopatrzeć się, aby w sprawie niniejszej organy administracji publicznej naruszyły konstytucyjny obowiązek równego traktowania stron. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku o oddaleniu skargi.