I OZ 974/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Adamiak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. U. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 października 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1440/10 o pozostawieniu wniosku Z. U. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania w sprawie ze skargi Z. U. i M. U. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia i umorzenia postępowania w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Pismem z dnia 1 lipca 2011 r. sprecyzowanym pismem z dnia 22 sierpnia 2011 r. skarżący Z. i M. U. zwrócili się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia i umorzenia postępowania w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przesłał, przy piśmie z dnia 7 września 2011 r., urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, celem wypełnienia i zwrotu do Sądu w terminie siedmiu dni. Sąd pouczył skarżącego, że skutkiem nienadesłania w wyznaczonym terminie wypełnionych formularzy wniosków będzie, stosownie do treści art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Wezwanie sądu wraz z urzędowym formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy doręczono Z. U. w dniu 27 września 2011 r. Wezwanie sądu nie zostało wykonane, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zarządzeniem z dnia 21 października 2011 r., na podstawie art. 257 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pozostawił wniosek skarżącego Z. U. bez rozpoznania. Zażalenie na powyższe zarządzenie wniósł skarżący Z. U., zaskarżając je w całości i wskazując, że skarżąca M. U. zmarła, a więc postępowanie w przedmiocie prawa pomocy powinno zostać zawieszone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) "Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania". Przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego było zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o pozostawieniu wniosku Z. U. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W zarządzeniu prawidłowo wskazano, że w związku z niewykonaniem przez skarżącego Z. U. wezwania sądu do nadesłania wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, pismo skarżącego z dnia 1 lipca 2011 r. o przyznanie prawa pomocy, należało na podstawie art. 257 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pozostawić bez rozpoznania. Przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego było zażalenie skarżącego Z. U. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o pozostawieniu bez rozpoznania jego wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Sprawa wniosku zmarłej skarżącej M. U. nie była przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego i w związku z tym zarzuty podniesione w tym zakresie w zażaleniu (m.in. co do konieczności zawieszenia postępowania) nie odnosiły się bezpośrednio do zarządzenia o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy, tym samym nie mogły zostać uznane za oparte na usprawiedliwionej podstawie. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, skoro zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 §2 i 198 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.