I SA/Kr 912/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Wiesław Kuśnierz Sędziowie: WSA Waldemar Michaldo (spr.) WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za lipiec 2014 r. wraz z odsetkami za zwłokę skargę oddala. UZASADNIENIE Pismem z dnia 04.12.2019r. (doprecyzowanym w piśmie z 2.01.2020r.) G. G. (zwany dalej wnioskodawcą, podatnikiem, skarżącym) zwrócił się z prośbą o umorzenie zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług podatkowych. W treści wniosku wnioskodawca podniósł m.in., iż podtrzymuje swoje wyjaśnienia oraz oświadcza, że nie odniósł żadnych korzyści z nieodprowadzenia podatku, nie dostał żadnych zwrotów. Wnioskodawca zwrócił uwagę na odległy koniec odbywanej kary oraz zły stan zdrowia, wskazując, że jest osobą niepełnosprawną. Ponadto G. G. zaznaczył, iż pomimo, iż chciałby spłacić należność to nie jest wstanie jednak tego uczynić. W tym zakresie wnioskodawca wskazał, iż brak jest dla niego możliwości odpłatnej prac, nie ma majątku ani nieruchomości, ani też oszczędności. Zdaniem wnioskodawcy dla polskiego wymiaru sprawiedliwości najważniejszą sprawą jest aby umarł. Nie interesuje nikogo ani spłata należności, ani poszkodowanych, mimo że wielokrotnie wyrażał on taką chęć. W uzupełnieniu wniosku z 5.02.2020r. wnioskodawca podkreślił m.in., iż jest osobą niepełnosprawną oraz ma problemy zdrowotne - obydwa kolana zakwalifikowane do operacji, niesprawny kręgosłup, kłopoty z biodrami, cukrzyca, niesprawna prawa ręka i dłoń. Po przeprowadzeniu postępowania w sprawie, Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. decyzją z dnia 02.03.2020r. nr [...], odmówił G. G. umorzenia zaległości podatkowej w podatku VAT za 07/2014r. w kwocie 40.295,00 zł wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 17.495,76 zł. Pismem z dnia 23.03.2020r. G. G. złożył odwołanie na ww. decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W.. W odwołaniu G. G. podkreślił, że nie zna się na przepisach i podtrzymuje uprzednio złożone wyjaśnienia w sprawie. Składając ww. odwołanie autor odwołania zwrócił się o zmianę zaskarżonej decyzji. Rozpoznając przedmiotowe odwołanie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] lipca 2020r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ odwoławczy wskazał m.in., iż zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za 07/2014r. nie uległo przedawnieniu z dniem 31.12.2019r.. W tym zakresie organ w II instancji przypomniał, iż zgodnie z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Ww. zobowiązanie podatkowe zostało objęte postępowaniem egzekucyjnym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 14.11.2019r. nr [...] W ramach postępowania egzekucyjnego dokonano m.in. w dniu 25.11.2019r. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w IDEA Bank S. A. (zawiadomienie z dnia 25.11.2019r. nr [...]). O zajęciu wskazanego rachunku bankowego G. G. został poinformowany w dniu 03.12.2019r. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie ono na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Wobec czego bieg terminu przedawnienia tego zobowiązania podatkowego biegnie na nowo od dnia 26.11.2019r. Zatem ww. zobowiązanie podatkowe nie wygasło i jest wymagalne. Następnie organ odwoławczy po przypomnieniu treści art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, przypomniał, iż w zaistniałym przypadku na powstanie zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za 07/2014r., objętej wnioskiem ulgowym w spłacie nie wpłynęły okoliczności wyjątkowe lub losowe, tj. niezależne od wnioskodawcy. Z materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wynika, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wszczął z urzędu wobec odwołującego postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za 07/2014r. W wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, że w 07/2014r. wnioskodawca nie prowadził faktycznej działalności gospodarczej w zakresie handlu oponami. Ustalono, iż w 07/2014r. podatnik wystawił na rzecz firmy G. z B. osiem faktur VAT o łącznej wartości netto 175.196,56 zł z wykazanym podatkiem VAT w kwocie 40.295,21 zł, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W konsekwencji powyższych ustaleń, Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. decyzją z dnia 29.08.2019r. nr [...] na podstawie art. 108 ust.1 ustawy o podatku od towarów i usług określił G. G. za lipiec 2014r. podatek do zapłaty w kwocie 40.295,00 zł, wynikający z faktur VAT stwierdzających czynności niedokonane. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. decyzją z dnia 31.10.2019r. nr [...] Fakt wystawienia faktur VAT stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane i wykazanie w nich podatku spowodowało powstanie obowiązku zapłaty podatku wykazanego w tych fakturach. Zdaniem organu II instancji okoliczności niewywiązania się przez wnioskodawcę z zapłaty zaległego podatku od towarów i usług za 07/2014r. nie mają nadzwyczajnego charakteru, a także nie wynikają ze szczególnych zdarzeń losowych. Podstawową zasadą systemu podatkowego jest realizacja należności budżetowych. W związku z tym, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. zauważył, że próba wychodzenia z kłopotów finansowych poprzez występowanie o przyznanie ulgi w spłacie w formie umorzenia ww. zaległości podatkowej została prawidłowo oceniona przez organ podatkowy I instancji jako sprzeczna z interesem publicznym. Interes publiczny polega nie tylko na zapewnieniu budżetowi maksymalnych dochodów, ale także na zminimalizowaniu ewentualnych wydatków ponoszonych ze środków publicznych. Rozpatrując sprawę w aspekcie istnienia tej dyrektywy organ podatkowy powinien mieć na uwadze zarówno rzetelność podatnika w spełnianiu obowiązków daninowych wobec budżetu, jak i przyczyny, które spowodowały powstanie należności objętej wnioskiem o ulgę w spłacie. Organ II instancji wskazał, iż w 07/2014r. działalność firmy wnioskodawcy ograniczyła się jedynie do uczestnictwa w fikcyjnym obrocie fakturami i nie kwestionował on ustaleń w tym zakresie na etapie postępowania podatkowego prowadzonego przez organ I instancji, ani też w postępowaniu odwoławczym. Natomiast obecny brak środków finansowych umożliwiających zapłatę tej zaległości podatkowej, nie stanowi przesłanki do zastosowania ulgi w spłacie określonej w art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. Zdaniem organu odwoławczego w tych okolicznościach udzielenie wnioskowanej ulgi w spłacie prowadziłoby nie tylko do zachwiania dochodów budżetu państwa, ale także do uprzywilejowania względem innych podmiotów, wywiązujących się należycie z zobowiązań podatkowych, co jednocześnie naruszałoby interes publiczny, wyrażający się w równym traktowaniu podatników. Tym samym w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. nie wystąpiła przesłanka interesu publicznego. Dokonując oceny sytuacji materialnej odwołującego oraz jego możliwości spłaty zaległego zobowiązania organ II instancji zauważył, iż z akt sprawy wynika, że aktualnie G. G. przebywa w Zakładzie Karnym w T. (poprzednio przebywał w Zakładzie Karnym w T.). Z przedstawionej do akt sprawy kopii zaświadczenia z dnia 04.02.2020r. Nr [...] wydanego przez Zakład Karny w T. wynika, że przewidywany koniec kary przypada na 02.03.2034r. Z ww. zaświadczenia wynika także, że obecnie wnioskodawca nie jest zatrudniony, a pozostająca do jego dyspozycji kwota wynosi 150,00 zł. Z wyjaśnień złożonych dla potrzeb postępowania podatkowego prowadzonego w celu udzielenia wnioskowanej ulgi w spłacie wynika, że nie posiada on żadnego majątku nieruchomego, ruchomego, oszczędności. Zatem sytuacja wnioskodawcy jest sytuacją niekomfortową, jednakże nie ma zagrożenia jego egzystencji. W ocenie organu odwoławczego odmowa udzielenia ulgi w spłacie w postaci umorzenia ww. zaległości podatkowej nie spowoduje niekorzystnych dla niego następstw np. konieczność korzystania z pomocy społecznej bowiem w Zakładzie Karnym, w którym przebywa zapewnione jest całodobowe utrzymanie. Organ zwrócił uwagę, że organy podatkowe ważąc słuszny interes podatnika zobowiązane są uwzględnić nie tylko zaistniałą sytuację finansową podatnika, ale również interes fiskalny państwa, interes publiczny, jak i interes innych podatników, którzy mimo trudnej sytuacji materialnej wywiązują się ze swoich obowiązków podatkowych. Samo stwierdzenie wystąpienia problemów finansowych nie może być traktowane automatycznie jako konieczność pozytywnego załatwienia wniosku i być jedyną okolicznością decydującą o przyznaniu ulgi w spłacie. Gdyby bowiem trudna sytuacja życiowa i materialna podatnika stanowiła każdorazowo podstawę do odstąpienia od konstytucyjnych wartości równości i powszechności opodatkowania to instytucja ulg w spłacie zobowiązań podatkowych straciłaby swój nadzwyczajny charakter. W dalszej kolejności organ II instancji zauważył m.in. iż umorzenie zaległości podatkowej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie podatków nie zaś zwalnianie podatników z tego obowiązku, wobec czego udzielenie ulgi w spłacie zaległości podatkowej jest uzasadnione w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. W ocenie organu II instancji pobyt w zakładzie karnym nie jest z pewnością okolicznością, na którą wnioskodawca nie miał wpływu, czy też niezależną od sposobu jego postępowania i stanowi ona efekt zabronionych prawem działań. W obecnej sytuacji wnioskodawca znalazł się zatem w wyniku własnych decyzji i podejmowanych wyborów. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. zauważył jednak, że wskazana powyżej argumentacja pozostaje bez wpływu na sposób załatwienia przedmiotowej sprawy. Zdaniem organu II instancji ww. okoliczności dowodzą, że w zaistniałym przypadku nie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika. Przechodząc do podnoszonych przez G. G. jego kłopotów ze zdrowiem, organ odwoławczy przypomniał, iż wnioskodawca zwrócił uwagę, że jest osobą niepełnosprawną oraz ma problemy zdrowotne -obydwa kolana zakwalifikowane do operacji, niesprawny kręgosłup, kłopoty z biodrami, cukrzyca, niesprawna prawa ręka. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. zauważył, że wskazane powyżej okoliczności zostały uwzględnione jednakże nie mogą stanowić przedmiotu oceny. Organy podatkowe nie zostały powołane do oceny stanu zdrowia podatnika lecz do ich zadań należy przestrzeganie przepisów prawa i pobieranie należnych wpływów do budżetu państwa. Z orzecznictwa sądowego wynika, że sytuacja zdrowotna stron, które cierpią na choroby przewlekłe, niewątpliwie jest istotna i zasługuje na uwzględnienie, to jednak nie stanowi samoistnej przesłanki do umorzenia zaległości. Podsumowując Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. uznał, iż w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki ważnego interesu podatnika i interesu publicznego pozwalające na udzielenie wnioskowanej ulgi w spłacie. Dolegliwość wynikająca z zapłaty ww. zaległości podatkowej jest oczywista, ale sama w sobie nie stanowi o ważnym interesie podatnika, uzasadniającym jej umorzenie. Jednocześnie brak dochodów nie może być rekompensowany poprzez umarzanie zaległości podatkowej. Ponadto organ II instancji zwrócił uwagę, że w ramach postępowania egzekucyjnego, prowadzonego wobec G. G. przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w K., Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w W. oraz Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym W. są dochodzone należności w wysokości ponad 70.000,00 zł (zawiadomienie mBank S.A. z dnia 18.11.2019r.). Zatem przedwczesną decyzją byłoby zrezygnowanie przez budżet państwa z przysługujących należności podatkowych wynikających z tytułu ww. zaległości podatkowej, gdy w zakresie innych wierzytelności są prowadzone postępowania egzekucyjne. W ocenie organu II instancji biorąc pod uwagę fakt, iż ww. zaległość podatkowa jest następstwem uczestniczenia wnioskodawcy w fikcyjnym obrocie fakturami, wobec stwierdzenia braku wystąpienia przesłanki zarówno ważnego interesu podatnika, jak i interesu publicznego udzielenie wnioskowanej ulgi w spłacie w formie umorzenia ww. zaległości podatkowej skutkowałoby jedynie trwałym uszczupleniem należności budżetowych, jak również byłoby sprzeczne z szeroko rozumianym interesem publicznym. Z przedmiotową decyzją nie zgodził się skarżący, który w wywiedzionej skardze zrzucił jej naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 121 ustawy z dnia z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: O.p.), poprzez prowadzenie postępowania podatkowego w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych oraz nie udzielanie niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego pozostających w związku z przedmiotem tego postępowania co przejawiało się brakiem informacji dla skarżącego o możliwości ustanowienia pełnomocnika z urzędu; 2) art. 122 O.p., art. 181 O.p., poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym charakteryzujące się brakiem dostatecznego zbadania stanu zdrowia skarżącego, w szczególności brakiem zasięgnięcia opinii biegłego co do stanu zdrowia skarżącego i jego przyszłych możliwości zarobkowania; Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 67a § 1 pkt 3 O.p., poprzez błędną wykładnię, uznającą że sytuacja zdrowotna skarżącego cierpiącego na choroby przewlekłe nie stanowi samoistnej przesłanki do umorzenia zaległości art. 67d § 1 pkt 1 O.p., poprzez brak jego zastosowania gdy w sprawie jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne Podnosząc przedmiotowe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji , a także o stwierdzenie na zasadzie art.145 § 3 ppsa podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego i umorzenia postępowania . W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., iż organ pierwszej instancji niewystarczająco ustalił w niniejszej sprawie stan faktyczny a organ drugiej instancji nie sanował wskazanego błędu. Przede wszystkim w uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji nie wskazał przyczyn, dla których uznano, że organy podatkowe nie zostały powołane do oceny stanu zdrowia podatnika pomimo, że w toku postępowania mają możliwość skorzystania z narzędzi, które pozwolą im to ustalić. Nawet jeśli organy nie chciały skorzystać z możliwości jakie daje im w tym zakresie ordynacja podatkowa to powinny w takim razie przyjąć jako swoje ustalenia wynikające z dokumentacji medycznej skarżącego. Zdaniem autora skargi organ podatkowy nieprawidłowo zgromadził materiał dowodowy a wyciągnięte wnioski w zakresie merytorycznym decyzji nie mają swojego uzasadnienia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Jednocześnie wyciągnięte wnioski nie są logiczne i poprawne a organ przekroczył granice uznania administracyjnego. W ocenie skarżącego w rozpoznawanej sprawie organ podatkowy drugiej instancji, wydając zaskarżoną decyzję, w sposób niepełny dokonał także oceny interesu publicznego, o którym mowa w art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Organ odwoławczy, wydając zaskarżoną decyzję w sposób należyty nie rozważył interesu Skarbu Państwa, gdyż nie zastanowił się czy rzeczywiście od osoby, która jest niepełnosprawna, schorowana, niezdolna do pracy zawodowej, która przebywa w Zakładzie Karnym - i w zasadzie po zapłaceniu należności pozostawałaby bez środków do życia - można wyegzekwować zaległość podatkową. Nie podjęcie w tym zakresie działań przez organ nie wzbudza zaufania do organu podatkowego. W skardze zaznaczono, iż wprawdzie organy podatkowe, podejmując rozstrzygnięcie mają obowiązek rozważyć okoliczności powstania zaległości podatkowej, jak również okoliczności, które spowodowały nie wywiązanie się skarżącego z obowiązku terminowego uregulowania należności podatkowych, powinny też ocenić sytuację finansową skarżącego oraz jego posiadania, pod kątem możliwości płatniczych, tym bardziej, że skarżący wniosek o umorzenie zaległości podatkowej uzasadnił bardzo trudną sytuacją finansową i osobistą. Organy nie uwzględniły zdrowia skarżącego, jego wieku oraz braku możliwości podjęcia pracy zarobkowej. Zdaniem autora skargi organy podatkowe nie wzięły także pod uwagę faktu, czy w postępowaniu egzekucyjnym organy podatkowe będą mogły w okolicznościach faktycznych sprawy uzyskać więcej niż kwoty przewyższające wydatki egzekucyjne co jest samoistną przesłanką do umorzenia należności. Zwłaszcza, że umorzenie w tej sytuacji może nastąpić przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, pod warunkiem że z przeprowadzonego oszacowania wynika, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne (wyrok NSA z 16.06.2005r., FSK 1736/04, M. Pod. 2006, nr 2, s. 45). W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organom podatkowym z urzędu jest znany fakt, że przeciwko skarżącemu prowadzono postępowanie egzekucyjne jednak zostało ono umorzone. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że w niniejszej sprawie Sąd orzekał na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020, poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa o COVID) w zw. z § 1 pkt 1 i 2 zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 16 października 2020 r. nr 61/2020 w sprawie odwołania rozpraw oraz wstrzymania przyjmowania interesantów i ograniczenia obsad kadrowych w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie w związku z istotnym zagrożeniem zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Wskazane zarządzenie Prezesa WSA w Krakowie zostało wydane w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem miasta na prawach powiatu Kraków, będącego siedzibą tut. Sądu, obszarem czerwonym, o którym mowa w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 października 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 1758 ze zm.). Na mocy ww. przepisów zarządzenia Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dniem 17 października 2020 r. odwołano rozprawy, utrzymując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych. W związku z tym sprawy przeznaczone do rozpatrzenia na rozprawie skierowano do załatwienia na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Z uwagi na to zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 9 grudnia 2020r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym. Jak wskazano powyżej sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020, poz. 374 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zdaniem Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji strony skarżącej, bowiem podnoszone przez nią argumenty, podobnie jak argumenty skarżonego organu, były wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy w tym złożoną skargę i jak i odpowiedź na skargę. Odnośnie kwestii możliwości wzięcia udziału w rozprawie przeprowadzonej na odległość przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej z jednoczesnym bezpośrednim przekazem dźwięku i obrazu zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 3 marca 2020 r. wyjaśnić należy, że przeprowadzenie takiej rozprawy nie było możliwe, gdyż tut. Sąd nie dysponował odpowiednim zapleczem technicznym umożliwiającymi przeprowadzenie rozprawy w formie "on line" . W następnej kolejności należy przypomnieć, iż stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Poruszając się w tak zakreślonych ramach kontroli zgodności z prawem, Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest bezzasadna, albowiem zaskarżona oraz poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. nie narusza przepisów prawa materialnego jak i procesowego . Zasadniczą podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 67a § 1 pkt.3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. O.p. Zgodnie z treścią wskazanego przepisu, organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b (niemającego w sprawie zastosowania), w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. W przytoczonej regulacji przewidziane zostały zatem dwie przesłanki, przy zaistnieniu których organ podatkowy może w drodze decyzji zastosować ulgę podatkową – "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Użyty w powyższym przepisie spójnik "lub" oznacza, że wystarczy spełnienie jednej z alternatywnych przesłanek. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy instytucja umorzenia zaległości podatkowej ma charakter uznaniowy. Stąd też w przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje którakolwiek z przesłanek określonych w art. 67a § 1 O.p. (ważny interes podatnika lub interes publiczny albo obie przesłanki łącznie) organ podatkowy w sposób uznaniowy podejmuje decyzję o wyborze alternatywy, tj. czy przyznać podatnikowi ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, czy też nie. W ślad za wyrokiem WSA w Gdańsku z 29.12.2017r. sygn. akt I SA/Gd 1460/17 przypomnieć należy, że wydanie decyzji w oparciu o tzw. "uznanie administracyjne", nie oznacza, że ustawodawca pozostawił organom zupełną swobodę w jego stosowaniu, a zakres uznania administracyjnego nie jest uprawnieniem nieograniczonym. W przeciwnym bowiem wypadku mogłoby to oznaczać dowolność, a nawet samowolność organu przy rozstrzyganiu określonych spraw. Przede wszystkim nie jest oparte o kryterium uznania, ustalenie istnienia przesłanek z art. 67a § 1 O.p. Użycie przez ustawodawcę ogólnych zwrotów: "ważny interes podatnika", "interes publiczny" stwarza konieczność dokonania przez organ szerokiej oceny różnych wartości, w tym również systemu ocen mieszczących się poza systemem prawa podatkowego, a nawet pozaprawnych (np. zasad etyki, współżycia społecznego, rachunku ekonomicznego i in.). W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony został pogląd, że kontroli nie podlega uznanie samo w sobie, ale kwestia, czy decyzja została podjęta zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2002 r. sygn. akt III SA 830/00, prawomocny wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt I SA/GL 906/10, wyrok NSA z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt II FSK 510/11 - dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Również w piśmiennictwie wskazuje się, że ocenie może podlegać legalność działania organu podatkowego, a nie natomiast zasadność i celowość odmowy (por. J. Kotecki - Odmowa umorzenia zaległości podatkowej - uznaniowość decyzji organów podatkowych, Doradca podatkowy, t. 2, 2000/3/58). Kontrolą sądu administracyjnego objęta jest zatem ta część postępowania administracyjnego, która odnosi się do ustalenia przez organy podatkowe faktu istnienia przesłanek warunkujących zastosowanie ulgi przewidzianej w art. 67a § 1 O.p. Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, że analiza treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji prowadzi do wniosku, że organy obu instancji prawidłowo zrozumiały i wyłożyły treść art. 67a § 1 pkt 3 O.p. Przeprowadzone postępowanie, zgromadzony materiał dowodowy oraz jego ocena doprowadziły organy do usprawiedliwionego przekonania, że w sprawie nie mamy do czynienia ani z ważnym interesem strony, ani z interesem publicznym, których zaistnienie mogłoby stanowić obiektywną przesłankę dla zastosowania wnioskowanej ulgi. . W tym miejscu należy zauważyć, iż w treści art. 67a § 1 O.p. ustawodawca posłużył się zwrotami nieostrymi "ważny interes strony" oraz "interes publiczny" pozostawiając organom dookreślenie ich treści w toku konkretnego postępowania prowadzonego w indywidualnej sprawie. Zdaniem Sądu organy prawidłowo, nie przekraczając ustawowo zakreślonych ram, ustaliły brak takich przesłanek w tej sprawie. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji należy przede wszystkim dokonać wykładni pojęcia "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny", o których mowa w treści powoływanego przepisu. Jak już wskazano są to pojęcie nieostre, jednakże właśnie z uwagi na ten fakt stanowiły już wielokrotnie przedmiot rozważań sądów administracyjnych w zakresie prawidłowego ich zdefiniowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych o istnieniu ważnego interesu dłużnika nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, zgodne z powszechnie aprobowaną hierarchią wartości, w której wysoką rangę mają zdrowie i życie, a także możliwości zarobkowe w celu zdobycia środków utrzymania dla siebie i rodziny (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 listopada 2012 r. sygn. akt V SA/Wa 2119/12). Jak słusznie podkreślono w zaskarżonej decyzji przez ważny interes podatnika należy rozumieć zarówno nadzwyczajne względy, które mogłyby zachwiać podstawami jego egzystencji bądź zaistnienie losowych zdarzeń powodujących utratę możliwości zarobkowania lub utratę majątku, jak i normalną sytuację ekonomiczną podatnika, w tym wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz koniecznych do poniesienia wydatków. Tak więc udzielenie ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej jest instytucją wyjątkową, której zastosowanie winny uzasadniać szczególne, nadzwyczajne okoliczności. Tymczasem w zaistniałym przypadku na powstanie zaległości podatkowej w podatku od towarów i usług za 07/2014r., objętej wnioskiem G. G. nie wpłynęły okoliczności wyjątkowe lub losowe, które byłyby niezależne od skarżącego. Okolicznością bezsporną w niniejszej sprawie pozostaje fakt, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. wszczął z urzędu wobec skarżącego postępowania podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług za 07/2014r. W wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, że w 07/2014r. nie prowadził on faktycznej działalności gospodarczej w zakresie handlu oponami. Ustalono, iż w 07/2014r. skarżący wystawił na rzecz firmy G. z B. osiem faktur VAT o łącznej wartości netto 175.196,56 zł z wykazanym podatkiem VAT w kwocie 40.295,21 zł, które nie dokumentowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. W konsekwencji powyższych ustaleń, Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. decyzją w dnia 29.08.2019r. nr [...] na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług określił skarżącemu za lipiec 2014r. podatek do zapłaty w kwocie 40.295,00 zł, wynikający z faktur VAT stwierdzających czynności niedokonane. Powyższe rozstrzygnięcie zostało utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. decyzją z dnia 31.10.2019r. nr [...] Fakt wystawienia faktur VAT stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane i wykazanie w nich podatku spowodował powstanie obowiązku zapłaty podatku wykazanego w tych fakturach. Zatem okoliczności niewywiązania się przez skarżącego z zapłaty zaległego podatku od towarów i usług za 07/2014r. nie mają z pewnością nadzwyczajnego charakteru, a także nie wynikają ze szczególnych zdarzeń losowych. Powstałe zaległości są naturalną konsekwencją uczestniczenia G. G. w fikcyjnym obrocie przy użyciu tzw. pustych faktur. Uzasadnienie wniosku i treść kolejnych kierowanych do organu pism wskazuje, iż skarżący swój ważny interes prywatny uzasadnia przede wszystkim faktem odbywania wieloletniej kary pozbawienia wolności oraz aktualnym złym stanem zdrowia. Jak wynika z załączonego do akt sprawy zaświadczenia Zakładu Karnego w T. koniec odbywania kary przez skarżącego przypada na dzień 2.03.2034r. Również i ta okoliczność, nie jest okolicznością na którą skarżący nie miał wpływu, czy też niezależną od sposobu jego postępowania. Jak już podkreślono udzielenie ulgi podatkowej jest natomiast uzasadnione w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które strona najczęściej nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania (zob. podobnie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 6 czerwca 2008 r. I SA/Wr 1868/07). Z ww. zaświadczenia wynika także, że skarżący obecnie nie jest zatrudniony, a pozostająca do jego dyspozycji kwota wynosi 150,00 zł. W sprawie organy nie zakwestionowały twierdzeń wnioskodawcy co do jego sytuacji materialnej, zgodnie z którymi nie posiada on żadnego majątku nieruchomego, ruchomego, ani też oszczędności. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, iż sytuacja skarżącego z pewnością nie należy do komfortowych, jednakże skarżący nie znajduje się w sytuacji zagrażającej jego egzystencji. Słusznie w tym zakresie argumentuje Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., iż odmowa udzielenia ulgi w spłacie w postaci umorzenia ww. zaległości podatkowej nie spowoduje niekorzystnych dla skarżącego następstw np. konieczność korzystania z pomocy społecznej bowiem w Zakładzie Karnym, w którym przebywa zapewnione jest całodobowe utrzymanie. Równocześnie należy dodać, iż w przyszłości nie można wykluczyć, iż w trakcie odbywania kary skarżący uzyska odpłatne zatrudnienie dzięki któremu miałby możliwość spłaty choćby części zaległości podatkowej. Sytuacja materialna osób osadzonych może ulegać zmianie. Fakt odbywania kary nie wyklucza możliwości nabywania przez nich majątku np. w drodze dziedziczenia. Nie można więc zakładać a priori, iż egzekucja przedmiotowej należności okaże się całkowicie bezskuteczna. Z treści pisma skarżącego wynika, iż skarżący w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności pracował nieodpłatnie. W prawdzie w aktach sprawy zalega kopia pisma ZK w P. o wycofaniu G. G. z nieodpłatnego zatrudnienia z dniem 15.02.2018r. ze względu na negatywne orzeczenie lekarskie, jednak skarżący nie przedstawił w trakcie prowadzonego postępowania o przyznanie ulgi, żadnego orzeczenia lekarskiego, które stwierdzałoby jego trwałą niezdolność do wykonywania pracy. W sprawie brak było jednak podstaw do powołania biegłego w celu ustalenia aktualnego stanu zdrowia wnioskodawcy . W zaistniałym przypadku skarżący wskazał, że jest osobą niepełnosprawną oraz ma problemy zdrowotne - obydwa kolana zakwalifikowane do operacji, niesprawny kręgosłup, kłopoty z biodrami, cukrzyca, niesprawna prawa ręka. Wskazane powyżej okoliczności zostały uwzględnione przez organy podatkowe obu instancji w toku załatwiania sprawy, jednakże nie przesądziły o uznaniu ważnego interesu skarżącego z tego właśnie powodu. Rację ma organ odwoławczy w tym zakresie, iż sytuacja zdrowotna stron, które cierpią na choroby przewlekłe, niewątpliwie jest istotna i zasługuje na uwzględnienie, to jednak nie stanowi samoistnej przesłanki do umorzenia zaległości. Nadto należy zauważyć, iż skarżący odbywając karę pozbawienia wolności posiada dostęp do opieki zdrowotnej i może podejmować stosowne leczenie w zakresie deklarowanych schorzeń. Wobec faktu, iż organy z uwagi na odległy koniec odbywanej przez skarżącego koniec kary pozbawienia wolności nie analizowały możliwości podjęcia pracy przez wnioskodawcę bezzasadny okazał się zarzut skargi dotyczący zaniechania powołania w toku postępowania biegłego w celu ustalania przyszłych możliwości zarobkowania przez skarżącego w kontekście jego stanu zdrowia. Przechodząc do analizy kwestii interesu publicznego, o którym mowa w art. 67a§1 pkt. 3 O.p. wskazać należy, iż na pojęcie "interesu publicznego" składa się zespół ogólnie zarysowanych celów, które należy wziąć pod uwagę w procesie stosowania prawa i zawsze odnieść do indywidualnej sytuacji wnioskodawcy. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tego pojęcia powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku jego znaczenie może uwzględniać różne aspekty wskazanej wyżej wartości (wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 maja 2006 r. sygn. akt III SA/Wa 1964/05). Pojęcie to odnosi się do wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów państwa. W ocenie Sądu, słusznie uznały organy podatkowe, że w niniejszej sprawie nie ziściła się również przesłanka interesu publicznego przemawiająca za przyznaniem skarżącemu wnioskowanej ulgi. W tym miejscu w ślad za wyrokiem z dnia 14.09.2017r. WSA w Warszawie sygn. akt III SA/Wa 2280/16, należy podkreślić, iż niewątpliwie nie można wiązać wskazanej przesłanki wyłącznie z obowiązkiem ponoszenia przez podatników ciężarów publicznych. uzależniać jej ziszczenie od nadzwyczajności powstania zaległości podatkowej, ani też przeciwstawiać tej przesłance ważnego interesu podatnika. Wskazówek interpretacyjnych przy podejmowaniu decyzji w ramach uznania administracyjnego należy też poszukiwać też w treści rekomendacji Komitetu Ministrów Rady Europy R(80)2 o wykonywaniu dyskrecjonalnych kompetencji przez władze administracyjne (zob. J. Chlebny w: Z. Kmieciak, Postępowanie administracyjne w Europie, Warszawa 2010, s. 25). Zgodnie z tą rekomendacją, władza administracyjna, wykonując kompetencje dyskrecjonalne, nie dąży do celu innego niż ten, w którym kompetencja dyskrecjonalna została jej przyznana, działa obiektywnie i bezstronnie, unikając dyskryminacji przestrzega zasady równości wobec prawa, zgodnie z zasadą proporcjonalności utrzymuje równowagę pomiędzy niekorzystnymi skutkami decyzji dla praw, wolności interesów osób zainteresowanych a celem, do którego dąży, podejmuje decyzję w rozsądnym terminie, stosuje ogólne dyrektywy (wytyczne) działania administracji w sposób jednolity, uwzględniając jednocześnie szczególne okoliczności sprawy. Wydając decyzję w ramach uznania administracyjnego, organ powinien zatem nie tylko przestrzega obowiązujących przepisów prawa, lecz także działa w sposób rozsądny i sprawiedliwy (fair and just). Treści wyrażonych w tej rekomendacji można u nas doszuka się w zasadach konstytucyjnych, m.in. zasadzie proporcjonalności (art. 31 ust. Konstytucji RP) i równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji RP). Działanie w sposób rozsądny i sprawiedliwy będzie więc miarą prawidłowości odmowy zgody na umorzenie zaległości. Wnioskowana ulga stanowi wyłom od zasady terminowego płacenia podatków. Niewątpliwie sytuacja materialna skarżącego ( brak realnych dochodów, brak majątku mogącego stanowić przedmiot egzekucji) oraz osobista (odbywanie kary pozbawienia wolności oraz kłopoty ze zdrowiem ) jest trudna. Nie zmienia to jednak faktu, że – jak prawidłowo wywiodły organy – jest ona w znacznej mierze następstwem wcześniej, świadomie podjętych działań. Zatem sytuacja materialna i osobista skarżącego nie może stanowić automatycznie podstawy do udzielenia ulgi w żądanym przez stronę zakresie, choćby ze względu na okoliczności, które przyczyniły się do powstania zaległości podatkowej. Podkreślić należy, że poza sytuacją majątkową podatnika, ważnym kryterium oceny w sprawach o udzielenie ulgi w spłacie należności jest przyczyna powstania owej zaległości. Z uwagi na to, że umorzenie jest szczególną formą ulgi, powodującą całkowitą rezygnację z należnych Skarbowi Państwa wpływów, koniecznym jest ustalenie, czy na okoliczności powodujące powstanie przedmiotowych zaległości podatkowych podatnik miał wpływ i czy mógł im zapobiec, czy też spowodowane zostały czynnikami niezależnymi od jego działań. W tej sytuacji organy podatkowe w sposób uprawniony przyjęły, że przyczyny zaistnienia zaległości podatkowej były zależne od woli skarżącego oraz uwzględniły sposób postępowania skarżącego w związku z powstałą zaległością podatkową, jako element jednej z przesłanek umorzenia tej zaległości. Jak trafnie zauważył WSA w Warszawie w przywołanym powyżej wyroku przyczyny powstania zaległości podatkowej (zależne lub nie od woli podatnika) oraz sposób postępowania podatnika w związku z powstałą zaległością, stanowią element jednej z przesłanek, które organ podatkowy bierze pod uwagę rozstrzygając o zastosowaniu ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Interesu podatnika nie można postrzegać wyłącznie z poziomu oczekiwań strony, gdyż "ważny interes podatnika" to całokształt okoliczności, dotyczących jego sytuacji osobistej, przede wszystkim aktualnej, lecz nie bez pominięcia przyczyn, które tę sytuację spowodowały oraz perspektyw na przyszłość. Skoro bowiem interes ma być "ważny", to ważne być muszą okoliczności mające wpływ na tę sytuację. Nie ulega zaś wątpliwości, że aktualna trudna sytuacja materialna skarżącego jest skutkiem decyzji podjętych przez niego w przeszłości. Zatem przyznanie ulgi podatkowej, bez uzasadnienia nadzwyczajnymi okolicznościami, naruszyłoby w ocenie Sądu zasadę sprawiedliwości i równości oraz interes publiczny. Uwzględnienie wniosku, jak zasadnie wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stanowiłoby uprzywilejowanie skarżącego w stosunku do innych podatników, którzy pomimo trudnej sytuacji majątkowej i rodzinnej jednak terminowo wywiązują się ze swoich zobowiązań wobec budżetu Państwa. Jak już to zaznaczono wcześniej w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż nie bez znaczenia dla oceny przyznania ulgi podatkowej pozostają okoliczności związane z powstaniem przedmiotowej zaległości podatkowej, które są jednymi z istotniejszych z punktu widzenia omawianej ulgi. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że to, czy zaległości powstały na skutek działań podejmowanych przez podatnika, czy też na skutek np. klęski żywiołowej, ma zasadnicze znaczenie dla oceny, czy zaistniały przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego, czy też nie (tak trafnie wyrok NSA z 30.11.2011 r., sygn. akt II FSK 1026/10; wyrok WSA w Bydgoszczy z 3 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Bd 851/11). Jednocześnie należy dodać, iż ważnego interesu podatnika, będącego jedną z przesłanek udzielenia ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowej, nie można zatem utożsamiać z subiektywnym przekonaniem podatnika o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. Trzeba również mieć na uwadze, że sam brak środków pieniężnych na zapłatę podatku nie jest przesłanką do umorzenia zaległości ze względu na ważny interes podatnika (wyrok WSA w Olsztynie z 20.05.2004 r., III SA 2919/03). Ustalenie przez organ kwestii istnienia przesłanki “interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest terminowe płacenie podatków w pełnej wysokości, drugą – wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi podatkowej. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego (dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi). Dokonując “ważenia" obu wartości organ podatkowy uwzględnia rzecz jasna także inne dyrektywy, jak sprawiedliwość, zasady etyki, zaufanie do organów państwa itp. (tak wyrok NSA z 27 lutego 2013 sygn. akt II FSK 1351/11). Dokonując tej oceny organy podatkowe obu instancji w realiach mniejszej sprawy zasadnie przyjęły, iż w przypadku skarżącego za przyznaniem wnioskowanej ulgi nie przemawia przesłanka "interesu publicznego". Jak już to bowiem wcześniej podkreślono interes publiczny to postępowanie respektujące wartości wspólne dla całego społeczeństwa, takie m.in., jak sprawiedliwość, przejawiającą się w powszechnym obowiązku uiszczania zobowiązań podatkowych. Równocześnie umorzenie przez organ podatkowy wnioskowanej zaległości podatkowej stawiałoby skarżącego w uprzywilejowanej sytuacji w stosunku do innych podatników regulujących zobowiązania podatkowe w ustawowych terminach płatności. Zasadą jest bowiem płacenie podatków w wysokościach i terminach określonych przez prawo, natomiast umorzenie należnych odsetek za zwłokę traktowane być musi jako instytucja nadzwyczajna, gdyż w przeciwnym razie prowadziłoby to do, uprzywilejowywania jednych podatników kosztem pozostałych, którzy płacą podatki. Naruszenie tej reguły w rozpatrywanej sprawie, byłoby sprzeczne również z konstytucyjną zasadą równości obywateli wobec prawa. W uzasadnieniu złożonej skargi podniesiono także, że organy nie uwzględniły przy wydawaniu decyzji wieku skarżącego. W tym zakresie należy zauważyć, iż zarówno w treści wniosku jak i w kolejnych pismach składanych w toku postępowania podatkowego skarżący nie podnosił tej okoliczności. Wobec czego czynienie zarzutu z tego powodu organom jest nieuzasadnione. Na marginesie należy jednak zauważyć, iż skarżący nie jest osobą w podeszłym wieku, liczy 59 lat, tym samym znajduje się więc nadal w wieku produkcyjnym. Mając na uwadze treść ogólnych zasad postępowania podatkowego, Sąd doszedł do przekonania, że stan faktyczny sprawy ustalony przez organy nie budzi wątpliwości i ustalono go z poszanowaniem obowiązujących reguł, a sprawa została wyjaśniona w sposób umożliwiający wydanie prawidłowej decyzji, co czyni bezzasadnym zarzut naruszenia art. 122 O.p. i art.181 O.p. Podstawę podjętego rozstrzygnięcia stanowił materiał dowodowy zgromadzony przez organy w sposób wystarczający dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a ocena tego materiału dowodowego dokonana została zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, uwzględniającą ocenę faktów mających znaczenie prawne, zasady logiki, doświadczenia życiowego i reguły logicznego wnioskowania . Wbrew zarzutowi skargi postępowanie zostało przeprowadzone w zgodzie z zasadą zaufania do organu, o której mowa w art.121 O.p. W tym miejscu należy zauważyć, iż w toku postępowania organ podatkowy pismem z dnia 20 stycznia 2020r. wezwał skarżącego do wskazania niezbędnych informacji mających wpływ na stan materialny wnioskodawcy, w tym także do wskazania argumentów stanowiących podstawę do wnioskowania o ulgę , świadczących o wystąpieniu ważnego interesu strony lub interesu publicznego uzasadniających udzielenie ulgi. W przedmiotowym wezwaniu pouczono wnioskodawcę, iż czynności tej może też dokonać poprzez pełnomocnika działającego o stosowne upoważnienie. W sprawie wbrew zarzutowi skargi nie istniał po stronie organów obowiązek pouczenia skarżącego o możliwości ubiegania się o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, albowiem aktualna treść Ordynacji podatkowej nie przewiduje możliwości ustanowienia pełnomocnika z urzędu dla podatników w ramach tzw. prawa pomocy. Wbrew argumentacji skargi, organy podatkowe wydały decyzje w sposób prawidłowy, dokonując całościowego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz prawidłowej wykładni znajdujących do niego zastosowanie przepisów prawa, doprowadzając tym samym do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, czemu organy dały wyraz w treści kontrolowanych przez Sąd rozstrzygnięć. Jeżeli skarżący usiłuje wywieść korzystne dla siebie rezultaty podatkowe, kwestionując zarazem ustalenia organów, to na niego przechodzi obowiązek wykazania, że przyjęte przez organy ustalenia są nieprawidłowe lub niekompletne. W konsekwencji, w ocenie Sądu, postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było w sposób prawidłowy z poszanowaniem przepisów prawa. Końcowo należy stwierdzić, iż postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Wyniki tego postępowania bez przekroczenia granic ustawowych organy poddały rzetelnej analizie i ocenie wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja została prawidłowo uzasadniona i zawiera zarówno pełne uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, a uzasadnienie prawne decyzji spełnia wymogi art. 210 § 4 O.p. W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.