V SO/Wa 5/15

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Andrzej Kania po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie z wniosku W. S. o wymierzenie grzywny Ministrowi Finansów w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi postanawia: - odrzucić wniosek. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 15 czerwca 2015 r. W. S. (dalej "wnioskodawca", "skarżący" lub "strona") wystąpił o wymierzenie Ministrowi Finansów (dalej "Minister" lub "organ") grzywny za niezastosowanie się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Zarządzeniem z dnia 18 czerwca 2015 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od wniosku – w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia wniosku. Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona ustanowionemu przez skarżącego pełnomocnikowi do doręczeń w dniu 29 czerwca 2015 r. (k. 15 akt sądowych). Skarżący wniósł zażalenie na ww. zarządzenie, które postanowieniem NSA z dnia 16 października 2015 r. sygn. akt II GZ 586/15 zostało uchylone z uwagi na to, że termin do uiszczenia wpisu sądowego od skargi dla skarżącego zamieszkującego w [...] powinien – zgodnie z art. 220 § 2 p.p.s.a. – wynieść co najmniej dwa miesiące. Zarządzeniem z dnia 17 listopada 2015 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od wniosku – w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia wniosku. Pismem z dnia 14 grudnia 2015 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z dnia 9 maja 2016 r. referendarz sądowy odmówił stronie przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie, tj. w zakresie całkowitym poprzez odmowę zwolnienia od kosztów sądowych oraz odmowę ustanowienia adwokata. Skarżący wniósł sprzeciw na ww. postanowienie. Po ponownym rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy Sąd postanowieniem z dnia 25 października 2017 r. odmówił stronie przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Skarżący nie złożył zażalenia na to postanowienie. W konsekwencji zarządzeniem z dnia 2 sierpnia 2018 r. wezwano go do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 17 listopada 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 20 sierpnia 2018 r. Termin do uiszczenia wpisu sądowego upływał zatem w dniu 20 października 2018 r. Z informacji pochodzącej z rejestru opłat sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (k. 170 verte akt sądowych) wynika, iż w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy do dnia 22 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie nieprzekazania przez organ skargi sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Wniosek ten wszczyna postępowanie sądowe, a do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 63 i art. 64 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku nie uiszczenia wpisu od wniosku przewodniczący wzywa wnioskodawcę do jego uiszczenia w terminie siedmiu dni (albo dwóch miesięcy) od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu, wniosek podlega odrzuceniu przez sąd. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd uznał, że wnioskodawca wraz z wnioskiem o wymierzenie grzywny organowi w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. nie uiścił należnego wpisu. Nie uczynił tego również na wezwanie z dnia 2 sierpnia 2018 r., które zostało mu skutecznie doręczone w dniu 20 sierpnia 2018 r. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że mimo skutecznego wezwania skarżący nie uiścił wpisu od wniosku, stąd na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.