I GZ 420/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 415/22 w zakresie odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 28 grudnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 18 sierpnia 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 415/22 po rozpoznaniu wniosku A o wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z [...] grudnia 2021 r. w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania – odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd pierwszej instancji odmawiając wstrzymania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2022.329, dalej: p.p.s.a.), wskazał, że skarżąca składając wniosek nie przedstawiła żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby przemawiać za uwzględnieniem wniosku. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej rzeczywistej (aktualnej) sytuacji finansowej np. poprzez podanie wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych ewentualnych wierzytelności, itp. Sąd wskazał, że w sytuacji, w której – tak w niniejszej sprawie – skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dokumentów obrazujących jej aktualną kondycję finansową, Sąd nie jest w stanie ocenić i rozważyć zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w kontekście ustawowych przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a., a więc rozważyć, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może prowadzić do wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Spółka wniosła zażalenie na powyższe orzeczenie, zaskarżając je w całości zarzuciła naruszenie, które miało istotny wpływ na wynik sprawy • art. 133 § 1 w zw. z art. 166 p.p.s.a., poprzez pominięcie istotnej części materiału dowodowego, znajdującego się w aktach sprawy sądowej, skutkujące niezrozumiałym twierdzeniem zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, jakoby strona nie przedstawiła żadnych dokumentów źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej; • art. 61 § 3 w zw. z art. 163 § 2 p.p.s.a., poprzez pominięcie wskazanej we wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia okoliczności, że skierowanie egzekucji do aktywa skarżącej, jakim jest oprogramowanie, uniemożliwi jej wznowienie działalności gospodarczej, przez co będzie mieć nieodwracalne skutki. W uzasadnieniu zarzutów przedstawiła szeroką argumentację przemawiającą za ich zasadnością, załączając dokumenty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W zaskarżonym postanowieniu WSA uznał, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ skarżąca nieuprawdopodobniła wystąpienia w tej sprawie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Stanowisko to jest przedwczesne. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego bez dokonania dogłębnej analizy Sąd pierwszej instancji, doszedł do wniosku, że skarżąca składając wniosek nie przedstawiła żadnych dokumentów źródłowych, które mogłyby przemawiać za uwzględnieniem wniosku. Faktem jest, że skarżąca wraz ze skargą złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Do wniosku jak również na wezwanie referendarza sądowego skarżąca nadesłała szereg dokumentów źródłowych. Należy w tym miejscu podkreślić, że przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostały enumeratywnie wymienione w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ocenia, czy jej wykonanie może wyrządzić znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Sąd pierwszej instancji, orzekając ponownie w sprawie z wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oceni całość zebranych dokumentów w sprawie, w tym te dołączone do akt dotyczących przyznania stronie prawa pomocy i oceni ich wpływ na udzielenie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.