I OZ 765/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 czerwca 2020 r., sygn. akt III SO/Kr 4/20 oddalające wniosek K. J. o wymierzenie grzywny Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 25 czerwca 2020 r. oddalił wniosek K. J. o wymierzenie grzywny Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy. W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji podał, że wnioskiem z 25 maja 2020 r. skarżący zwrócił się do Sądu o wymierzenie grzywny Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. za nieprzekazanie skargi, odpowiedzi na skargę i akt sprawy w sprawie z jego skargi w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 29 marca 2020 r. o wydanie zaświadczenia (sprawa zarejestrowana pod sygn. akt III SAB/Kr 58/20). Sąd pierwszej instancji uznał, że wniosek skarżącego podlega oddalaniu, bowiem dotyczy on Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., a nie Komendanta Powiatowego Policji w K., którego bezczynność była przedmiotem skargi w sprawie o sygn. III SAB/Kr 58/20 w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 29 marca 2020 r. o wydanie zaświadczenia. Na marginesie rozważań WSA w Krakowie wskazał, że nawet gdyby wniosek dotyczył organu właściwego to i tak podlegałby oddaleniu, bowiem Komendant Powiatowy Policji w K. wykonał w sposób nienasuwający jakiekolwiek wątpliwości ustawowe obowiązki. Z porównania dat nadania skargi (27 kwietnia 2020 r.) i daty wpływu skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami do Sądu (30 kwietnia 2020 r.) wynika, że skarga, odpowiedź na skargę wraz z aktami sprawy zostały przekazane w terminie - w 3 dni od daty wniesienia skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł K. J. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 54 § 1 i § 2 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Zgodnie zaś z art. 55 § 1 P.p.s.a., w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. W niniejszej sprawie, jak słusznie zauważył Sąd I instancji, wniosek o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 P.p.s.a. dotyczy Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., a nie Komendanta Powiatowego Policji w K., którego bezczynność była przedmiotem skargi w sprawie o sygn. III SAB/Kr 58/20 w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 29 marca 2020 r. o wydanie zaświadczenia. Komendant Wojewódzki Policji w K. nie był organem, którego zaniechanie było przedmiotem ww skargi, stąd nie ciążyły na nim obowiązki określone w art. 54 § 2 zd. 1 P.p.s.a. Nie było zatem podstaw aby temu organowi wymierzyć grzywnę przewidzianą w art. 55 § 1 P.p.s.a., co słusznie stwierdził Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu. Wbrew twierdzeniom wnoszącego zażalenie, poczyniona na marginesie rozważań ocena co do możliwości wymierzenia grzywny Komendantowi Powiatowemu Policji w K. za nieprzekazanie przedmiotowej skargi, nie miała wpływu na prawidłowość zaskarżonego postanowienia. Nie ma bowiem wątpliwości co do tego, że zasadniczą przyczyną oddalenia wniosku o wymierzenie grzywny był fakt, iż nie dotyczył on organu administracji publicznej, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem skargi K. J. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.